FLASH
Shkruar nga Diplomatico | Pamfleti.net
The suspension of sanctions and the historic visit to Washington point to a new American strategy: to pull Damascus away from Moscow and Tehran, to turn it into a pillar of regional stability.
The resumption of relations between Washington and Damascus after more than a decade of hostility marks perhaps the most surprising turn in American policy in the Middle East since the normalization of relations with Iran in 2015.
Syrian leader Ahmed al-Sharaa's historic visit to the White House and the suspension of Caesar Act sanctions are not simply a political gesture; they signal the beginning of a new strategic phase, where Syria, once a declared enemy of the West, is being reshaped as a factor of regional stability under US supervision.
A mature turn in silence
Since 2011, when the civil war broke out, Syria has become a symbol of the geopolitical clash between East and West. The regime of Bashar al-Assad has been kept in power by Russian and Iranian intervention, while the US, under previous administrations, supported the opposition and imposed crippling sanctions through the “Caesar Act”.
But behind the scenes, realpolitik began to change. The rise of Russian influence in Syria, the permanent presence of Iran on the border with Israel, and the gaps left by the West in the Middle East forced Washington to reconsider its goals. Donald Trump, returned to the presidency, has realized that in order to reduce regional tensions and isolate Moscow and Tehran, he had to pull Damascus itself out of their political orbit.
Return diplomacy
Al-Sharaa's visit to Washington, the first in the history of independent Syria, has been prepared for months with direct mediation by several Arab countries, especially the United Arab Emirates and Egypt, which have sought a new channel of communication between the US and Damascus. In the meeting with President Trump, the Syrian leader demanded the final lifting of sanctions, the return of Syria to international markets and the opening of the way for American investment in the reconstruction of the destroyed infrastructure.
On the other hand, the US administration has agreed to suspend the harshest sanctions for 180 days, allowing trade in goods for civilian use and technological cooperation.
In diplomatic terms, this is a clear signal: Damascus is being treated as a potential partner for regional stability, no longer as an isolated regime.
The hidden reasons for the change
The American pivot towards Syria cannot be understood without three key factors:
Izolimi i Iranit: SHBA kërkon të zbusë ndikimin iranian në kufijtë siriano-izraelitë dhe në bazat pranë Deir ez-Zor dhe Damas, duke e detyruar Teheranin të tërhiqet gradualisht. Afërsia e re me Damaskun është pjesë e një strategjie për ta shkëputur Sirinë nga varësia ushtarake dhe ekonomike iraniane.
Balancimi i Rusisë: Pas luftës në Ukrainë, Rusia është dobësuar ekonomikisht dhe politikisht. Ndërkohë, ndikimi i saj në Siri është venitur. SHBA shfrytëzon momentin për të rikthyer praninë e vet politike dhe ushtarake në vend, duke propozuar bashkëpunim në siguri dhe rindërtim civil.
Roli i Izraelit dhe vendeve arabe: Tel Avivi e sheh këtë zhvillim si një garanci të re për kufijtë e tij veriorë, ndërsa vendet arabe – sidomos Emiratet, Arabia Saudite dhe Jordania – kanë mirëpritur afrimin SHBA–Siri si një mënyrë për të normalizuar rajonin pas viteve të përçarjes.
Nga Damasku në Uashington: kthimi në skenën ndërkombëtare
Në mënyrë simbolike, prania e al-Sharaa në Shtëpinë e Bardhë është një pranim de facto i legjitimitetit të qeverisë së tij nga SHBA. Nga një “regjim i sanksionuar”, Siria po kthehet në një vend që po i ofrohet “një shans për madhështi”, siç deklaroi vetë Trump.
Ky zhvillim ndryshon edhe hartën diplomatike të rajonit: Turqia humbet rolin e ndërmjetësit kryesor në Siri; Irani humbet terren ekonomik; ndërsa SHBA ripozicionohet si garanci për paqen dhe rindërtimin pas luftës.
Sfida që mbeten
Megjithëse pezullimi i sanksioneve është një hap i rëndësishëm, rruga drejt normalizimit të plotë është e gjatë. Kongresi amerikan duhet të miratojë çdo vendim për heqjen e përhershme të “Caesar Act”. Gjithashtu, çështjet e të drejtave të njeriut, kthimi i refugjatëve dhe çarmatimi i forcave të mbështetura nga Irani mbeten kushtet kryesore që Uashingtoni kërkon nga Damasku.
Në vetë Sirinë, popullsia e lodhur nga varfëria, korrupsioni dhe mungesa e investimeve pret me skepticizëm këtë kthesë – mes shpresës për hapje dhe frikës se gjithçka mund të mbetet vetëm simbolike.
Një fitore diplomatike për Trump, një shans për Sharaa
Për Donald Trump, ky zhvillim është një fitore e shumëfishtë: ai paraqitet si presidenti që riktheu SHBA-në në lojë në Lindjen e Mesme, izoloi Iranin dhe rihapi një vend të dikurshëm të shkatërruar nga lufta për investime amerikane.
Për Ahmed al-Sharaa, është momenti i rilindjes politike, një mundësi për ta shkëputur Sirinë nga trashëgimia e errët e Bashar al-Assadit dhe për ta kthyer në një vend që bashkëpunon me Perëndimin, jo që përballet me të.
Në fund, marrëdhëniet mes SHBA-së dhe Sirisë po hyjnë në një epokë të re. Nga një armiqësi e gjatë e përgjakshme, po lind një bashkëpunim i kujdesshëm, i mbështetur në interesa të ftohta strategjike.
In Washington and Damascus, there is a growing understanding that yesterday's enemy may become tomorrow's most useful ally, especially in a Middle East that is being reshaped in the shadow of US-China rivalry and new global uncertainty. /Pamphlet
Lini një Përgjigje