FLASH
Shkruar nga Fadil Lepaja 
Never say never. Even Serbia can turn towards Europe one day, give up its clero-nationalist projects and kiss its Albanian neighbors on both cheeks, and not behave as it has until now: kiss Rama and bite Kurt!
But Rama ran away! He left it! Vucic understood the greatest lesson of history: friends betray you. You can only trust the enemy... Enemies never betray you and you can count with them. Then, Serbian politics does not work without the good Albanian and the bad Albanian. Sometimes they kiss one, sometimes they bite the other. Sometimes they also play the "kiss and bite" game. Like a complicated love-hate relationship!
Well, we started it as if it were personal, but it's not. It is clerical-nationalist ideology salted with a little European politics.
The Serbian president has a question that he does not dare to ask? The question remains suspended as an unspoken wish. If the powers of the time recognize the project of the national union of Albanians, why don't they also recognize Greater Serbia is the question.
Show some understanding...
When Rama left him, the Serbian president was left without a game. He left the political kisses and caresses and began the bites, in the fire of jealousy. He accused Kurti of promoting "Greater Albania" during his visit to North Macedonia. It is clear that the guilt game for Europe should be brought up again.
It is clear that the accusations about "Greater Albania", when made by Serbs, have the meaning of trying to draw a parallel and to justify Serbian nationalism for the crimes it has committed against the peoples of the region. They aim to achieve this by arguing that the Serbs have not done anything more than the Albanians, so they are only trying to unite their nation. It's not that they insult the "Greater Albania" project, but they demand...? What is Vuqiç looking for, sitting in the ruins of the (un)opened Balkans?
Pyetja, përse jo edhe “Serbia e Madhe”, është dizajnuar për të vënë në siklet dhe për të ngjallur ndjenjë faji te diplomatët dhe intelektualët evropian. Madje edhe për të arsyetuar edhe një përplasje ushtarake në mes këtyre dy projekteve të cilën Serbia shpreson ta fitojë, nëse perëndimi mban qëndrim neutral dhe nëse ruan miqësinë me Rusinë.
Këtu logjikshëm fillon krahasimi si e pati bërë dikur “baba” i kleronacionalizmit serb Dobrica Qosiç: Vetëm serbëve dhe shqiptarëve nuk u konvenojnë kufijtë e republikave dhe krahinave në Jugosllavi, thoshte ai në fund të viteve 80-ta të shekullit XX. Vetëm serbët dhe shqiptarët janë të ndarë në disa republika dhe krahina, argumentonte ai duke kërkuar një aleancë me nacionalizmin shqiptar për të shpartalluar federalizmin jugosllav. Aleanca apo lufta shqiptaro-serbe për territore, do të përgjakte sërish Ballkanin sepse do të bëhej kundër popujve të tjerë.
Por, këto dy projekte i dalloi historia. Historia e projektit të njohur me emrin “Serbia e Madhe”, i ndërtuar mbi idenë e pansllavizmit dhe fuqisë ruse, është ide për bashkim territoresh, e mbushur me dhunë, projekte spastrimesh etnike, shfarosëse dhe asimiluese kudo që kishte popuj dhe identitete që nuk pranonin të ishin serb. Serbët mohonin dallimet kulturore, civilizuese dhe identitare me popujt e tjerë sllav, kroatët, boshnjakët, malazezët, të formësuar në kombe tashmë. Ideatorët serb kërkonin shtet unitar ku do të jetonin vetëm serb katolik, mysliman apo ortodoks.
Integrimet Euro Atlantike, i zunë popujt e Ballkanit pa i përmbyllur projektet nacionale. Duke ruajtur aleancën historike me Rusinë serbët u rreshtuan kah lindja. Ndërkohë ideja e bashkimit kombëtarë të shqiptarëve, duke qenë se nuk synonin territore të huaja u shndërrua në një projekt çlirimtar dhe euro-integrues duke e lënë bashkimin e kombit të realizohet në kuadër të një Evrope pa kufij. Prandaj tu mveshësh shqiptarëve kauzën e “Shqipërisë së Madhe”, kur shqiptarët po angazhohen për integrime evropiane dhe verio-atlantike, është sa qëllimkeqe aq edhe dinake pasi synon të sjell përplasjen e nacionalizmit shqiptarë me evro-centrizmin. Politika serbe po përpiqet ta kompromentojë atë si një luftë për territore.
Potenciali shpërthyes që mbartë në vete angazhimi klero-nacionalist për territore, u pa gjatë dhe pas vizitës së Kryeministrit Kurti në dy komunat me shumicë shqiptare të Maqedonisë Veriore. Akuzat dhe retorika kundër Kurtit janë vetëm pretekst për ta futur sërish Ballkanin në luftë për projekteve etnike. Por, Ambasadori i SHBA në Kosovë e bëri të qartë se SHBA dhe BE nuk përkrahin luftën për territore në Ballkan, as ndryshimin e kufijve.
Por Kryeministri i Kosovës, gjatë vizitës në Maqedoninë e Veriut bëri pikërisht të kundërtën e asaj për çka e akuzojnë Vuqiç dhe Panderovski. Paramendojeni sikur Ana Brnabiq, Kryeminstre e Serbisë, të vepronte njëjtë sikur Kurti dhe të shkonte në Leposaviq, apo në Graqanicë dhe të deklaronte se Kosova është një shtet mik, aleate e Serbisë në rrugën e saj evropiane dhe euro-Atlantike. Paramendjeni gjithashtu që gjatë kësaj vizite ajo të kërkonte që një rruge në Graqanicë t’i vihet emri i një luftëtari serb për të drejtat e njeriut, që ka marr çmimin Saharov dhe të propozonte projekte infrastrukturore që lidhin serbët e Kosovës me Serbi, duke thelluar kështu bashkëpunimin në mes dy shteteve fqinje dhe mike.
Never say never. Even Serbia can turn towards Europe one day, give up the clero-nationalist projects and kiss its Albanian neighbors on both cheeks, and not behave as it has until now: Kiss Ramen and bite Kurt!/ Pamphlet
Lini një Përgjigje