FLASH
Shkruar nga Mero Baze
The 'crime' was the same, but the conduct of justice in two different countries was completely different.
In March 2022, by order of SPAK, 32 police officers were arrested at the Morin border crossing on charges of corruption and abuse of office. The operation took place between Kosovo and Albania. On the Kosovo side, the operation affected about 40 people, including police and customs officers.
Investigations revealed that police officers were receiving 5 to 10 euros to "facilitate" quick border crossings, or in some cases for reducing vigilance over cargo, or tolerating crossings during the pandemic.
The Special Prosecution Office stated that it had documented 312 episodes of corrupt actions by police officers over the course of a year, where they routinely received 5 euros for the "honors" they performed.
What happened next?
The police officers were all thrown into prison and forgotten there for almost a year, without being questioned. Some of them experienced serious family dramas, as they were people without economic support and single heads of families. Their arrest ended after more than a year and in order to preserve the “honor” of SPAK, many of them were sentenced with only the time they spent in detention counted.
The time and cost of their stay in prison, if you count them, has cost the Albanian state dozens of times more than their "damage" as police officers abusing their duties.
While in Albania they were publicly massacred to justify their detention, the Kosovar police and customs officers – numbering 40 – who collaborated with our police in this “trafficking” did not remain in prison. They were released on bail and the final process ended in the majority with warnings for dismissal and in some cases dismissal from duty.
The 'crime' was the same, but the behavior of justice in the two different countries was completely different. In Albania, the detention was brutal and they were left inside for almost a year without being questioned for a single day, while in Kosovo the behavior was more rational and in proportion to the "crime" they had committed.
If the goal of justice is to punish corruption, the punishment must necessarily be proportional to the criminal offense and should not aim at physical suffering or the destruction of the lives of people who have erred in relation to the law.
On the other hand, the costs that society pays for such SPAK mistakes are many times greater than the damage caused by the accused persons, and these costs are costs of justice, which always remain unpunished.
If, when someone steals, they are brutally punished in proportion to the damage caused, when someone sues the state because of injustice, the guilty parties who are on the side of justice are not only not affected, but are often promoted for their mistakes.
Në një analizë të saj, gazeta britanike “The Independent”, në një shkrim të një prej pedagogëve më të njohur shqiptarë në Britani të Madhe, Andi Hoxha, theksonte shqetësimin rreth politikave të paraburgimit në Shqipëri, ku ka rreth 166 të burgosur për 100 mijë banorë. Ajo që është më shqetësuese është se 61.3% e të burgosurve janë të paraburgosur, që ende nuk janë dënuar.
Pra, më shumë se gjysma e atyre që janë në burg ende nuk janë dënuar. Në pamje të parë të krijohet ideja se burgjet shqiptare janë mbushur me vrasës apo njerëz të kapur në krime flagrante, ndërkohë që në fakt 90% e atyre që mbahen në paraburgim janë njerëz që presin të dënohen për vepra penale që shpesh dënohen me një deri në dy vite burg – shumë më pak se sa koha që kanë qëndruar tashmë në burg.
Pjesa tjetër endet gjithë jetën duke kërkuar t’u vihet në vend padrejtësia e bërë nga drejtësia, por nuk gjejnë më zgjidhje. Ata janë pjesë e statistikave të “drejtësisë” që ka mbushur burgjet.
Ilir Meta mund të mos merrej seriozisht pa hyrë në burg për shkak të lajthitjeve të tij, por ajo që thotë – se në burg ka takuar njerëz shumë më dinjitozë se ata që janë jashtë – ka një të vërtetë. Dhe kjo lidhet pikërisht me njerëzit e thjeshtë të paraburgosur pa pikë mëshire, në raport me veprën e tyre ende të paformuluar penalisht.
Burgosja paraprake vlen për ata që vrasin apo kapen në flagrancë si njerëz me rrezikshmëri shoqërore, dhe jo për një polic që kapet se merr pesë euro në një pikë doganore. Ai padyshim duhet ndëshkuar, por ndëshkimi duhet të jetë proporcional dhe i drejtë, për të mos zëvendësuar një korrupsion endemik me një krim të ri ndaj qytetarit.
Nëse në Shqipëri ka ndjeshmëri kur arrestohen politikanë paraprakisht, nëse shoqërisë i bën përshtypje urrejtja patologjike e disa prokurorëve ndaj Veliajt, apo arrestimi paraprak i Ilir Metës ende pa iu ngritur akuza penale – për qindra shqiptarë të pafajshëm, të pafuqishëm dhe të pazë, që enden burgjeve – drejtësia është përgjegjëse për paraburgimin e tyre për vepra thuajse banale, të cilat mund të ndiqen në gjendje të lirë pa shkaktuar shkatërrime jetësh.
Edhe pse flitet vazhdimisht për këtë çështje, duket se drejtësia jo vetëm që nuk reflekton, por e ka burgosjen paraprake mjetin e vetëm për t’u dukur “e suksesshme” – nga njëra anë për statistikat dhe nga ana tjetër për ta përdorur si presion për të gjetur prova rrugës dhe për të justifikuar skandalet e veta.
Ndaj kjo gjë duhet të marrë fund nga ligjvënësit dhe jo të lihet në dorën e drejtësisë. Kjo histori duhet të përfundojë në Parlament, për t’u sanksionuar qartë se kush arrestohet në flagrancë, kush mund të mbahet në burg ende pa iu ngritur akuza apo pa u dënuar, dhe kush duhet të mbajë përgjegjësi nëse ndodh e kundërta.
Kam frikë se nëse i hyjmë ndonjë studimi të thelluar dhe të kërkojmë dëmshpërblim për të gjithë ata që paraburgosen kot, rrezikon që drejtësia t’i ketë “vjedhur” më shumë lekë shtetit se “hajdutët” e akuzuar për korrupsion.
But unfortunately for them – and fortunately for the state – not everyone knows that they should sue prosecutors and judges who arrest anyone they want, at will.
Lini një Përgjigje