FLASH
Shkruar nga Preç Zogaj
Meanwhile, the use of the opportunity at the first inaugural meeting with a specific theme of the Peace Board, the technique of getting the master of the house to drive, the "shame-shame" venting against democratic countries that have financed the Special Court for Kosovo in The Hague are certainly problematic.
Prime Minister Rama did not just celebrate the handshake with President Trump as a liberation after a year-long freeze on all contact with his administration. In a hall where the cream of the democratic countries of Europe and the world shone like ghosts with their non-participation in the first meeting of the Peace Board, he threw a lot of meat on the grill in his speech. Beyond what the format of the meeting suggested, the modesty of our country on the chessboard of world politics, the range of interests of Albania with the countries of the European family where we aspire to become a part.
He unnecessarily responded, without mentioning them by name, to the EU countries that have refused to participate in President Trump's Board, mainly due to the ambiguities and definitions in conflict with their national constitutions of the Peace Board's founding document. He lashes out with the phrase "shameless" at the countries of the Euro-Atlantic family that have sponsored the Hague tribunal for Kosovo, where he himself is personally invested in its vote by the Kosovo Assembly.
He called the UN a giant in agony, surpassing even its biggest critics. All this at a time when Mr. Trump himself, in his speech, had taken care to completely return his initiative for the Peace Board to the depths of the UN resolution and is likely to be considering revising the founding document. Aware that without the participation of democratic middle powers from Canada to Europe and beyond, which are superpowers and former superpowers as a community, the Peace Board not only does not enjoy but also cannot have the expected success. Aware, I think about the other one, that with eventual unilateralism the US can destroy the UN, but cannot create another one similar to the countries that met the day before yesterday at the first meeting of the Board.
Mr. Rama, meanwhile, used his time to raise the issue of the four former leaders of the KLA and the new state of Kosovo, Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Jakup Krasniqi and Rexhep Selim, who have been detained in The Hague for five years. It is known that their detention, unprecedented on European soil, has outraged millions of Albanians. Even more so the recent pretensions of the prosecution, which has requested sentences of 45 years in prison for each. From this point of view, if there is a result, raising their issue in the presence of the President of the United States will remain in the records of the manly stances of Albanian politicians in international forums.
Ndërkaq, shfrytëzimi i rastit në takimin e parë inaugurues me tematikë të përcaktuar të Bordin të Paqes, teknika e futjes në ngasje të të zotit të shtëpisë, shfrimi “turp-turp” ndaj vendeve demokratike që kanë financuar Gjykatën Speciale për Kosovën në Hagë janë gjithsesi problematike. Aq sa japin shpresë për një rezutat të mirë, po aq mund të përfundojnë si në shprehjen “shkon të vesh vetulla dhe nxjerr edhe sytë”.
Të lemë mënjanë faktin e diskutueshëm a mund të përfshihej jashtë rendit të ditës një çështje gjyqësore në proces ku gjykata, e vetmja që bën drejtësi, nuk e ka thënë fjalën e vet. Të lemë mënjanë a kishte dhe a ka Shqipëria kanale dhe tribuna të tjera ku të argumentojë duke pritur reagime dhe angazhime çështjen e të katërve, para se ta plaste në formën që zgjodhi kryeministri Rama, pa marrë mbrapsht asnjë reagim, në mos habinë e zyrtarëve amerikanë që me siguri janë të mirëinformuar për atë që po ndodh në Hagë.
Të ndalemi tek “teknika” e futjes në ngasje të Presidentit Tramp. Rama i kujtoi prokurorin Jack Smith, që ka hetuar Presidentin Trump për sulmet në Kapitol Hill të mbështetesve të tij në janar të vitit 2021. Duke i sjellë në vëmendje një armik, Rama ka llogaritur të zgjojë urrejtjen e Presidentit me shpresë se ai do të kapë telefonit pas takimit dhe do të bëje diçka. Sa do të fuksionojë kjo do ta shohim në ditët në vijim.
Nëqoftëse Tramp vendos të bëjë diçka dhe arrin të bëjë diçka në favor të Hashim Thaçit me shokë, Rama do ti meritonte dafinat e një Emil Zolaje, shkrimtarit francez, autorit të pamfletit të famshën “Unë akuzoj” në mbrojtje të oficerit Alfred Dreyfus, të dënuar padrejtësiht në Francën e fundshekullit të nëntëmbëdhjetë, çfarë pat shkaktuar një skandal të madh politik.
Nëqoftëse se nuk ndodh asgjë do të jetë më keq, sepse ndërkaq do të jetë konsumuar pa dobi një përpjekje ekstreme.
Nuk dihet a ka në dorë Tramp të ndërhyjë në një çështje gjyqësore dhe a ka marrë përsipër të bëjë diçka. Nga ana tjetër nuk përjashtohet të jëtë bezdisur t’i kujtojnë në mbledhjen e parë të Bordit të Paqes fantazmën e Jack Smith. Nuk përjashtohet që, vetë ai apo stafi i tij, të jenë befasuar që kryeministri i një vendi të vogël e ka lexuar nga larg si hakmarrrës të tërbuar, peng inatesh të pashuara, narcizist që ka nevojë të dëgjojë lëvdata dhe t’i shajnë armiqtë në sytë e botës, si dikë mbi drejtësinë apo armik të drejtësisë, e tjerë e tjerë. Pra fiks çfarë thonë për Tramp kundërshtarët e tij në një lexim skematik dhe servil nga kryeministri shqiptar.
Ekziston një kategori poltikanësh të cilët nuk i përcakton ideologjia por tipologjia. Janë të ngjashëm edhe kur pozicionohen në antipode të spektrit politik. Rama ngjan të jetë trampist në ektravagancat, në ekzibicionizmin e tij, e tjerë e tjerë.
In his revolt about what is happening in The Hague, we see him attaching the frustrations of recent months with justice in Albania, the attempts to obstruct it now that justice is entering the heart of his government. The day he made his appearance at the Peace Board meeting, the news was given that he had signed the changes to the Criminal Procedure Code with the brains to approve them. Regardless of the strong warnings from Brussels and Germany about the price that Albania will pay. On the contrary: more motivated after the victorious return from Washington, since European countries may have seemed insignificant in the phantom perspective of the collapse of the EU. It would be a triple strategic mistake on his part. With the EU already strengthening, with the US not letting go for any reason of the path that SPAK has taken and the GJKKO is also taking. With President Trump too, who, as is the nature of megalomaniacs, can't stand those who are similar. Because they make him look ridiculous.
Lini një Përgjigje