FLASH
Shkruar nga Ylli Pata
Like Vucic, like Dodik, like Milanovic in Podgorica or the heads of the Serbian List in Kosovo, they don't stop meeting, acting as a political lobby if not unique, not divided and without frost...
Tirana and political Prishtina in the long history of the relationship have gone through a difficult path, which has its context in the parallel path that the Albanian political world has taken. Which has not been created as a political and cultural substratum conceived since the time when the Albanian lands in the Ottoman Empire were badly divided by the London Conference of 1912-1913.
Ismail Qemali, tried to create a consensus as wide as possible in the act of declaring the Independence of Albania and the creation of the Albanian government and institutions. The inclusion of important names from Kosovo in the new government was an attempt for a defender of all Albanian centers of gravity. Which came from a common recognition in the institutions of the Ottoman Empire, but not always the common goal prevailed over ambitions and personal protagonism.
However, it is a fact that the biggest clash between Tirana and the political world of Kosovo started from Ahmet Zogut's strong antagonism with the Kosovo Defense Committee, established in Shkodër, which was a kind of exiled government of Kosovo. of the Albanian state.
The elimination of important figures of the Committee such as Hasan Prishtina, Sali Nivica, Bajram Curri, etc., the mistreatment of Shote Galica, etc., were factors that influenced the breakdown of a relationship that had a positive beginning in 1912.
During the fascist occupation, especially the Nazi occupation of Albania, these two important figures of Kosovo were the most important government authorities such as Prime Minister Rexhep Mitrovica and the Minister of the Interior, Xhafer Deva, the frost created by Zogu did not melt, on the contrary. Actions, especially of Xhafer Deva, where the culmination is the massacre of February 4, 1944, hurt this relationship that started out difficult.
During the time of communist rule, Tirana and Prishtina worsened their relationship, as a result of serious events such as the Tivari Massacre or Enver Hoxha's long clash with all the leaders of Pristina, from Fadil Hoxha to Rrahman Morina.
One of the best periods of these relations was exactly the most difficult time for Tirana and Pristina. The one from the 90s.
But this did not prevent Ramiz Ali and Ibrahim Rugova and Bujar Bukoshi from creating a very productive relationship. Although the opinions and problems between the parties were not small. The perspectives of Ramiz Ali and those of Rugova and Bukoshi were quite different regarding developments, history, politics, but they were united by a common goal. As long as this relationship worked it was fruitful. Which was pushed forward after the coming to power of the Democratic Party from 1992 to 1994. When there was a perfect foreign conception of Albanian diplomacy and Kosovo institutions. This can also be called the golden period of a relationship that started the irritation after the referendum on the Constitution in November 1994. When Sali Berisha tried to misuse the good relationship with Ibrahim Rugova for personal interests. Rugova, when he saw an authoritarian and anti-Western deviation of Sali Berisha, he started a relationship with the opposition in Albania at the time, to show that Pristina is not a party to an internal political war. A political act that greatly affected the separation of misunderstandings and prejudices.
Ndërkaq, me ardhjen e socialistëve në pushtet në vitin 1996, Fatos Nano ndërmori aksione politike që acaruar mjaft autoritetet e Prishtinës, madje që krijoi edhe mjaft polemika mes tyre. E kjo marrëdhënie vijoi gjatë jo vetëm në kohën e Rambujesë, por edhe pas çlirimit të Kosovës. Por kjo asnjëherë nuk u bë mundësi për një ngricë politike mes Shqipërisë dhe Kosovës.
Edhe pse marrëdhëniet mes qeverisë socialiste dhe “Pallatit të Velanisë”, siç quhej rezidenca e Ibrahim Rugovës, nuk ishin fjollë, në zyrën e presidentit të Kosovës gëlonin në mënyrë periodike diplomatët e Tiranës në Prishtinë, por edhe nuk u refuzuan takimet me përfaqësuesit e Shqipërisë.
Diplomati i parë që hapi zyrën diplomatike të Tiranës në Prishtinë, Gëzim Podgorica, edhe pse marrëdhëniet më të mira i kishte me krahun e luftës, ai kishte takime të shpeshta jo vetëm formale në zyrën e Ibrahim Rugovës, qoftë edhe për të pirë diçka e biseduar. Me ardhjen e ambasadorit të parë të Shqipërisë në Kosovë, të ndjerit Vladimir Prela, këto marrëdhënie ecën përpara. Paskal Milo, kreu një vizitë në vitin 2000 në Prishtinë, ku u prit nga Rugova, edhe pse palët thanë e diskutuan pikëpamje të ndryshme. Kur Fatos Nano gjithashtu vizitoi Prishtinën e u ngjit në Velani, ndodhi shkrirja e madhe e akujve, ku dy personazhet politikë folën me politesë e komplimente ndaj njëri-tjetrit.
Kjo marrëdhënie vijoi edhe gjatë qeverisjes së Hashim Thaçit me Sali Berishën, edhe pse dy liderët ishin sharë e përlarë. Madje Thaçi ishte burgosur nga Berisha. Në vitin 2009, Hashim Thaçi u bë edhe pjesë e dekorit të fushatës zgjedhore të Berishës kur përuroi hapjen e tunelit të Thirrës në Rrugën e Kombit.
Pas marrjes së mandatit të dytë të Berishës, në vitin 2009, ai futi spicat ndërmjet politikës së Kosovës, duke tentuar të përkrahë Ramush Haradinajn dhe një pjesë të LDK-së, nga lufta e brendshme që u hap që prej vdekjes së Ibrahim Rugovës. Lidhjet e Berishës me Ramushin i afroi një personazh mjaft i dyshimtë që doli si lidhje e të birit, edhe në aferën CEZ DIA. Ky personazh, i cili tërhoqi një sasi të madhe kash në një bankë të nivelit të dytë në Tiranë si përfaqësues i CEZ është përkrahës i AAK së Ramushit, e prej vitesh ka ardhur edhe si ndërtues në Tiranë.
Megjithatë, përplasja më e madhe e këtyre rekacioneve ndodhi në vitin 2019, kur kryeministër ishte Ramush Haradinaj. i cili u fry nga Berisha e Meta në Tiranë se do të rritej politikisht në Kosovë, nëse bënte luftë për Edi Ramën. Siç dihet ajo luftë nisi me një mënyrë nga më të rëndat, në prezencë të Angela Merkelit e Emanuel Macronit. Por Ramushi, jo vetëm që nuk u rrit politikisht, por edhe rrezikoi të humbte edhe mbështetjen që kishte marrë deri atëherë. Sondazhet që i bënin spinët e doktorit në Tiranë, rezultuan të njëjta si në natën e 25 prillit 2021.
Më pas luftën me Ramën, e trashëgoi Albin Kurti, e Vjosa Osmani, me shpresën se do të kenë arritje politike. Madje Albin Kurti garoi me Vetëvendosjen në zgjedhjet e 2021 në Shqipëri, madje edhe erdhi vetë të votonte.
Kurti, kishte tentuar edhe në 2018-n të ishte prezent me ekspertizën e tij guerile në lëvizjen studentore, por Rama ju përgjigj me emërimin e politikanëve nga Vetëvendosja në qeverinë e Shqipërisë. Ministrja e Arsimit Besa Shahini, dhe ministri i Jashtëm Gent Cakaj, u sulmuan egër nga Albin Kurti. Kurse Zv.ministri i Kulturës Hajrullah Çeku, u thirr nga Albin Kurti, u bë deputet e sot është ministër i Kulturës së Kosovës.
Ndërkaq, Edi Rama, në fushatën e zgjedhjeve të 2021-shit gjatë promovimit të aeroportit të Kukësit, lavdëroi Hashim Thaçin, armikun e vërtetë politik të Albin Kurtit.
Edhe pse relacionet Edi Rama-Albin Kurti që prej 2021-shit kanë qenë në dukje si përpjekje për të treguar një pranverë, ata kanë qenë ngricë. Që sot, pikërisht në ndarjen e thellë të qëndrimit properëndimor të Ramës dhe antiperëndimor të Kurtit, këto marrëdhënie po përjetojnë një ngricë që shtohet gjithnjë e më shumë.
Ky handikap i madh i botës shqiptare, konturohen me një triumfirat properëndimor Edi Rama-Ali Ahmeti-Dritan Abazoviç që është në kontrast me Albin Kurtin. E kjo ngricë po e dëmton rëndë shtratin politik të botës shqiptare, që parë në një zhvillim paralel është unikal.
Pasi në Ballkanin Perëndimor, ekziston paralele, e shtrirë në disa shtete edhe bota politike serbe përveç asaj shqiptare. Por në kontrast nga hapësira shqiptare, bota serbe, edhe pse ka mjaft larushmëri, edhe pse ka kontradikta të shumta, ata asnjëherë nuk janë ndarë për çështje të mëdha.
Beogradi, pra qeveria e Serbisë, faktori shumë i rëndësishëm politik serb në Mal të Zi, politika e Banja Luka-s, pra Republika Srbskas në Bosnjë, politika e serbëve të Kosovës, ajo në Kroaci dhe në diasporë, ka pasur e gjithmonë vepron në unison. Aleate të fortë në këtë mbrothësi kanë Kishën Ortodokse Serbe, e cila ka një ndikim thelbësor në shuarjen e çdo kontradikte. Milorad Dodik i Republika Srbskas është më afër Vladimir Putinit sesa Aleksandër Vuçiçit.
The difference between these two most important factors of the Serbian world is not small. And that is seen every day in the almost unified media of this world. Like the media of Belgrade, Podgorica, Banja Luka, or the north of Kosovo, they do not share the developments with all Serbs wherever they live.
Like Vucic, like Dodik, like Milanovic in Podgorica or the heads of the Serbian List in Kosovo, they don't stop meeting, acting as a political lobby, if not unique, not divided and without frost. At least we have not seen the ugly spectacle of their fights until today.
Lini një Përgjigje