FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Democratic Party MP Jorida Tabaku has stated that the price increase in Albania is not only related to the level of taxes, but to deeper problems in the functioning of the economy. Referring to the increase in oil prices and its impact on the market, she emphasizes that the country faces a “deformed economic and fiscal system.”
According to Tabaku, the current tax system is “complicated and unfair,” as it favors a privileged minority and burdens honest citizens and businesses. She emphasizes that “increasing taxes affects prices, but reducing them is not enough to lower them,” linking this to the lack of real competition in the market.
The Democratic MP also emphasizes that one of the main problems remains the market structure, where according to her oligopolies dominate. "The problem lies in oligopolies, corruption and the connection between politics and business," Tabaku says, adding that this has created a controlled and dysfunctional market.
In conclusion, she emphasizes the need for deep intervention in the way the economy is governed and functions, stating that "the problem is not just high taxes, but bad governance."
Jorida Tabaku's post:
Are taxes the cause of high prices, or simply a "morphine" that doesn't address the real problem?
This is an old debate, but today more relevant than ever. And like any serious debate, it cannot be reduced to simple answers. Because the truth is more complex: the economic system that Albanians are suffering from today is not the product of a single factor, but of a combination of policies and decision-making, where fiscal policies occupy an important place.
The fiscal system in Albania is neither simple nor fair. It is built as a complex, overlapping and often unclear network, which creates space for evasion and abuse. Instead of being a mechanism that fairly distributes the tax burden, it often functions as a system that favors those who have access and information, while burdening those who work and do not have the opportunity to avoid obligations. Laws with selective exemptions, schemes that serve minorities and a consolidated practice of their adoption without real debate have produced a reality where fiscal justice remains more of a principle than a practice.
In this system, work is often punished more than privilege. A citizen who works two jobs faces a heavier fiscal burden, while certain structures benefit from the spaces and exceptions that the system itself creates. This is not only social injustice; it is a deformation of the very economic logic on which development should be built.
Megjithatë, analiza nuk mund të ndalet këtu. Është e vërtetë që rritja e taksave reflektohet pothuajse menjëherë në rritje çmimesh. Është po aq e vërtetë që ulja e tyre nuk përkthehet domosdoshmërisht në ulje të çmimeve, sidomos kur tregu nuk funksionon siç duhet. Por kjo nuk është një arsye për të relativizuar rolin e politikave fiskale. Përkundrazi, është një tregues i qartë se kemi një problem më të thellë: një treg të deformuar, ku konkurrenca nuk është reale dhe ku çmimet nuk përcaktohen nga dinamika e lirë e ofertës dhe kërkesës, por nga fuqia e pak aktorëve.
Kjo na çon në një përfundim të rëndësishëm: politikat fiskale nuk mund të trajtohen të ndara nga mirëqeverisja. Në një shtet që funksionon, taksat janë një instrument zhvillimi, një mjet për të krijuar barazi dhe për të mbështetur rritjen ekonomike. Në një shtet të kapur, ato kthehen në barrë, sepse nuk shoqërohen me institucione që garantojnë konkurrencë, transparencë dhe rregulla të barabarta për të gjithë.
Kur korrupsioni është i pranishëm në nivel shtetëror dhe institucional, taksat humbasin funksionin e tyre. Ato nuk arrijnë më të ndikojnë në mënyrë të drejtë në ekonomi, sepse çdo politikë, sado e mirë në letër, deformohet në zbatim. Në këtë realitet, çmimet rriten dhe nuk bien, bizneset e ndershme penalizohen dhe qytetarët përballen me një barrë gjithnjë e më të rëndë.
Prandaj, debati nuk duhet të jetë nëse taksat janë apo jo problemi i vetëm. Debati duhet të jetë pse kemi ndërtuar një sistem ku as politikat fiskale nuk funksionojnë siç duhet dhe as tregu nuk është i lirë. Sepse pa konkurrencë reale, ulja e taksave nuk mjafton. Por pa një sistem të drejtë fiskal, padrejtësia vetëm thellohet.
Ky sistem nuk rregullohet me masa të izoluara. Ai kërkon një parim të ri ndershmërie dhe jo vetëm në politikat fiskale, por edhe në mënyrën se si i qasemi tregut dhe strukturave oligopolistike. Beteja kundër oligopoleve nuk fitohet me retorikë, por me krijimin e kushteve reale të konkurrencës: me një treg të hapur, me rregulla të barabarta dhe me një shtet që nuk zgjedh fituesit.
Kjo do të thotë më shumë se thjesht ndërhyrje administrative. Do të thotë të rritet fuqia reale e konsumit, të mbështetet prodhimi vendas, duke nisur nga bujqësia, dhe të ulen kostot për biznesin e ndershëm. Sepse vetëm një ekonomi që prodhon dhe konkurron mund të ushtrojë presion real mbi çmimet.
Askush nuk pretendon se ulja e taksave është një zgjidhje magjike. Por është po aq e gabuar të thuash se ajo nuk ka efekt. Në një sistem të deformuar, çdo lehtësim fiskal mund të jetë i pjesshëm. Por për qytetarin dhe biznesin, një barrë më e ulët do të thotë më shumë hapësirë, më shumë mundësi dhe më shumë frymëmarrje ekonomike.
Essentially, the battle against oligopolies is a battle over how the state is managed. Most of these structures have not arisen from free competition, but from selective concessions, concentration of tenders and a close connection between politics and business. Their power is the product of state capture and a synergy where a weak or captured government and a privileged business feed off each other.
This is why we have a distorted market and an unfair fiscal system today. They are not two separate problems. They are two sides of the same coin.
Therefore, the solution is clear: governance must change. A deep and complete reform is needed to free the economy from this logic of concentration and injustice, and restore competition as a fundamental principle.
Only then will tax cuts not be seen as "morphine" because in the end, the disease is not high taxes. The disease is bad governance.
Lini një Përgjigje