FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Allied delay in the defense of Scandinavia
Now there was nothing more to do. On June 18, 1940, the Allied troops re-boarded the ships in a hurry and left behind Norway, the next prey of the Nazis. Two months earlier the soldiers of London and Paris had rushed to the Scandinavian country to protect it from Hitler, but had failed in their task. There, at the beginning of the Second World War, an important strategic move was played out, and the game was decided by the opposing positions that kept Berlin on one side and London and Paris on the other towards the theoretically neutral Scandinavian countries. Respecting the rules of international diplomacy, London and Paris were defeated in the element of time by the Nazis, who did not feel bound by these rules. Norway was very important, as it offered two significant advantages:
– on the one hand, the transit of Swedish iron to the German war industries, via the Port of Narvik when the Baltic Sea was covered by that,
– on the other hand, the presence of ports facing Great Britain from the north and allowing a less controlled outlet of the English Channel to the Atlantic Ocean and its trade routes.
For months, the Germans and the Anglo-French demanded that Oslo be withdrawn from their side or at least guaranteed its neutrality. But it soon became clear to everyone that Norway was unable to maintain neutrality with its forces. For these reasons, the English and the French thought of sending troops to "protect" and surround the country. Churchill had long been a supporter of armed intervention, but he was heard too late. For his part, German General Nikolaus von Folkenhorst carried out the first combined operation in modern military history, with the simultaneous and massive use of sea, air and land forces to take Norway. The attack succeeded in pre-empting the British landing project by a hair. On April 9, German naval forces began invasion operations. It was not until April 15 that the Anglo-French in turn landed to join the barely resisting Norwegian forces. But Allied planning, in addition to being a little rushed, was also poorly organized, and the soldiers lacked even the necessary equipment to fight and operate in areas with a climate that could be very harsh. And the Nazis quickly seized control of the railroads and air superiority. Especially the latter was decisive, enabling the enemy troops to be machine-gunned and the English ships to be kept away. On April 21, Lillehammer witnessed the first clash between German and British troops of the Second World War: a very fierce battle lasting 24 hours, after which the British and Norwegian soldiers, already defeated, began to retreat from the city . In the following days the Germans took positions one by one from the enemy in the rest of Norway, remaining in possession of the country that was abandoned by the Anglo-French in June. Their much-delayed intervention had proved futile.
What would have happened if... Without the invasion of Norway, Hitler would have lost precious supplies of iron ore from Sweden, thus increasing Germany's difficulties in supplying raw materials. This would definitely influence the strategic choices and the progress of the war of Hitler, who then anyway had to face the shortcomings of these subjects. In addition, Norway played an important role in the Battle of the Atlantic, in which German submarines severely tested the supply routes to Great Britain and the Soviet Union. If Norway had been controlled by London instead of Berlin, then the whole balance in the seas would have changed to Germany's disadvantage.
Hitler's order not to annihilate the British at Dunkirk
Luftwaffe chief Hermann Wilhelm Göring's promises, Hitler's illusion of leaving a door open to Great Britain, the preoccupations of Western Front commander Marshal Gerd von Rundstedt: these were the elements that made the "miracle of Dunkirk" possible. On Sunday, May 26, 1940 - when the French army was on the way to the northern front of the Nazi occupation - Operation Dynamo began, that is, the British attempt to save as many soldiers as possible by quickly embarking them to England. The retreating Anglo-French troops gathered on the Dunkirk beach, which was soon surrounded by German divisions. Which stopped just a few kilometers from the coast. The motive remains a mystery. The controversial decision was taken by Adolf Hitler personally, but the real reasons for that reluctance to deal the fatal blow to the retreating enemy have never been understood. Perhaps Marshal von Rundstedt convinced him that perhaps it was better to give the troops a break and rest the panzers who had been exhausted in the wild race that had begun two weeks earlier. Of course Hermann Göring assured the Führer of the fact that aviation alone would be sufficient to annihilate the enemy. Hitler had another goal: he wanted to persuade London to reach an agreement with him and, possibly for this reason, he preferred not to interfere with the British soldiers. Those days off thus enabled Great Britain to create a makeshift fleet with every available vessel. Thus, against every prediction of the British strategists themselves, on June 2 the last of the 338,000 soldiers was evacuated. Among them the 120,000 French who would form the core of the Free France led by General Charles De Gaule. It is safe to say that the mistake of Dunkirk decided the fate of the war.
What would have happened if... The annihilation of the Anglo-French troops at Dunkirk would have put a serious mortgage on the war. By doing so, Hitler would have drawn hundreds of thousands of expert and well-trained enemy soldiers from the conflict, who were subsequently used successfully in battle by the Allies. These same Frenchmen formed the nucleus of France's subsequent revival. But especially the annihilation of the British Expeditionary Force would represent an important psychological blow in the context of the war of nerves that Hitler made with Britain to push it to seek peace.
Urdhëri i Mussolinit për të sulmuar Greqinë në dimër
Qe Adolf Hitleri ai që theksoi se sulmi jo i koordinuar italian ndaj Greqisë kishte influencuar negativisht ndaj Operacionit “Barbarossa” (pushtimit të Bashkimit Sovjetik) duke e vouar aq shumë sa duhej për t’i penguar gjermanët për të pushtuar Moskën. Për hir të së vërtetës, historianët kanë shumë dyshime lidhur me një interpretim të tillë, por ky ishte mendimi i Fyhrerit. Ajo që është e sigurtë është se agresioni ndaj Greqisë qe një ndërthurje gabimesh të bujshme që e ndryshoi përfundimisht rolin e Italisë në luftë dhe në botë. Sulmi u dëshirua personalisht nga Mussolini, edhe për të kryer një luftë paralele ndaj asaj të Gjermanisë, duke u hakmarrë kështu ndaj Hitlerit për shpërfilljen e treguar në marrjen e iniciativave luftarake pa u këshilluar me aleatin. Italianët i nisën operacionet ushtarake më 26 tetor, në vigjilje të sezonit të ftohtë, që do ta bënte të vështirë luftimin në malet e Epirit, ku u përqëndruan duke lëvizur nga Shqipëria. Veç kësaj, u rreshtuan më pak ushtarë nga sa u konsideruan të nevojshëm (nja 10 divizione respektivisht 20 të parashikuarve) dhe me një logjistikë katastrofike: portet shqiptare qenë të mbingarkuar dhe në konfuzion të plotë, rrugët e pakalueshme, mjetet e transportit të papërshtatshme. Aviacioni italian nuk arriti kurrë që të ketë peshë për shkak të kohës së keqe dimërore. Ministri i Jashtëm Galeazzo Ciano theksoi se grekët qenë të korruptuar dhe se do t’i cedonin goditjes, por faktet e nxorrën gabim. Bullgaria dhe Turqia nuk ndërhynë në mbështetje të Italisë. Duke i dhënë ultimatumin qeverisë së Kryeministrit grek Ioannsi Metaxas dhe, për pasojë, sulmin e bërë, Italia ka shpejt që t’i zhdukej iluzioni se “do t’ia thyenin brinjët Greqisë”. Përkundrazi, pësoi një kundërsulm shkatërrimtar që i çoi grekët deri brenda Shqipërisë. Në valën e dështimit italian, në Jugosllavi pati një grusht shteti antiBosht. Në këtë pikë gjermanët i detyruan që të ndërhyjnë në Ballkan. I nënshtruan me shpejtësi, por vonuan me disa javë sulmin ndaj Bashkimit Sovjetik. Kështu që patën më pak kohë në dispozicion për pushtimin përpara se të ngecnin në dimrin rus. Ndërkohë, çdo besueshmëri e mbetur e Italisë ishte zhdukur.
Çfarë do të kishte ndodhur sikur… Fushata e Greqisë do të mund të fitohej. Mjaftonte të planifikohej më mirë dhe të mos bëheshin të gjitha gabimet që u bënë, duke filluar nga çmobilizimi i divizioneve rezervë që në mënyrë të pashpjegueshme u bë në verë. Sikur Italia ta kishte kontrolluar Greqinë, do të kishte pasur një impakt më të madh ndaj Mesdheut, me reperkusione edhe ndaj luftës në Afrikën Veriore. Veç kësaj, ndoshta do ta kishte sjellë Turqinë nga ana e Boshtit dhe, në këtë pikë, do të ishte hapur një rrugë tjetër drejt Lindjes së Mesme dhe Kaukazin, me rezervat e tyre të naftës. Së fundi, duke fituar në Greqi, Italia nuk do të ishte bërë vasale e Hitlerit, siç edhe ndodhi në fakt. Pastaj, për sa i përket Gjermanisë, sikur të mos kishte qenë e detyruar të ndërhynte në Ballkan, ajo do të kishte mundur të përqëndrohej më parë dhe më shumë me fushatën e Rusisë. Disa mendojnë se do ta kishte marrë Moskën dhe kjo do të kishte qenë një goditje vdekjeprurëse për Stalinin. Por, gjithsesi, ndoshta Bashkimi Sovjetik nuk do të ishte dorëzuar.
Vendimi i Japonisë për të përfshirë në luftë Shtetet e Bashkuara
Berlini, Roma dhe Tokio qenë bindur se herët a vonë do të shpërthente lufta kundër Shteteve të Bashkuara. Në një farë mënyre, Amerika e kishte bërë tashmë zgjedhjen e saj me furnizimet masive për Britaninë e Madhe dhe Bashkimin Sovjetik, por njëkohësisht në Shtetet e Bashkuara në vitin 1941 partia neutraliste ishte e fortë dhe Karta Atlantike e gushtit të atij viti nuk përmendte asnjë ndërhyrje të drejtëpërdrejtë ushtarake të amerikanëve në teatrat e luftës. Kështu, për Gjermaninë, Japoninë dhe Italinë nuk ishte patjetër e domosdoshme ta zgjeronin përplasjen tek Shtetet e Bashkuara. Hitleri kishte menduar gjithmonë se shtyrja sa më shumë të ishte e mundur hyrjes në luftë e kolosit amerikan do të ishte një avantazh. Lideri nazist e kishte ekspozuar shumë herë idenë e tij lidhur me nevojën për t’i eliminuar një e nga një kundërshtarët europianë përpara se të hynin në luftë Shtetet e Bashkuara. Veç kësaj, për të ekzistonte një mundësi e largët marrëveshjeje me amerikanët për t’i ndarë kontinentet në dëm të fuqive të vjetra koloniale europiane. Vetë Pakti Tripalësh, duke ndarë sferat e influencës botërore midis Gjermanisë, Italisë dhe Japonisë, i linte zbuluar Amerikat. Nga ana e saj, Japonia ishte e impenjuar tashmë në luftën e saj në Kinë dhe ndoshta do t’i kushtohej pushtimit të posedimeve koloniale angleze, franceze e hollandeze në Azi pa marrë iniciativën e përfshirjes së Shteteve të Bashkuara. Por Japonia dyshonte se në rastin e sulmit ndaj domeneve anglo – hollandeze, amerikanët nuk do të qëndronin duarkryq dhe e dinte se Shtetet e Bashkuara kishin nisur një politikë riarmatimi qysh nga viti 1940. Qe kështu që më 7 dhjetor 1941 vendosi që t’i godasë befasisht Pearl Harbor. Por edhe në këtë pikë Gjermania dhe Italia nuk qenë të detyruara ta sfidonin Uashingtonin: Pakti Tripalësh me Japoninë nuk parashikonte një shpallje lufte automatike. Për ta demonstruar është fakti se Tokio nuk e sulmoi kurrë Bashkimin Sovjetik për të mbështetur aleatët europianë. Pavarësisht kësaj, më 11 dhjetor 1941 edhe Gjermania dhe Italia u shpallën luftë Shteteve të Bashkuara. Pse e bënë mbetet ende sot një enigmë.
Çfarë do të kishte ndodhur sikur… Beteja e Pearl Harbor hapi premisat e humbjes së forcave të Paktit Romë – Berlin – Tokio. Pearl Harbor përcaktoi hyrjen në konflikt të asaj fuqie që më pas do t’i shënonte ushtarakisht rezultatin. Në Shtetet e Bashkuara ekzistonte akoma një shpirt i fortë izolacionist dhe pas ulmin japonez hyrja në luftë e Uashingtonit do të vonohej. Në këtë pikë ndoshta japonezët do të kishin pasur dorë të lirë në Azi, ndërsa në Afrikë e në Europë italo – gjermanët nuk do të duhej të preokupoheshin për ndërhyrjen amerikane. Për shembull, nuk do të kishte ndodhur Operacioni “Torch”, me të cilin në fundin e 1942 forcat aleate zbarkuan në Marok dhe shkaktuan humbjen përfundimtare të Boshtit në Afrikë. Dhe nga aty të njëjtat trupa nuk do ta pushtonin Siçilinë në korrikun e 1943, duke shkaktuar më 25 të këtij muaji rënien e regjimit fashist.
Urdhëri i Hitlerit për Armatën e VI që të mos tërhiqej nga Stalingradi
3 milion ushtarë i përfshinë në betejën e Stalingradit, ndoshta më e madhe e të gjithë historisë. 2 milion prej këtyre përfunduan të vdekur, të plagosur, të zhdukur apo robër lufte. Me këtë përleshje fatet e Luftës së Dytë Botërore ndryshuan dhe iniciativa kaloi nga gjermanët tek rusët. Beteja u zhvillua midis fundit të gushtit të 1942 dhe shkurtit të 1943: Hitleri vendosi pushtimin e Stalingradit, qendër industriale mbi Vollgë që mbante emrin e diktatorit sovjetik, kishte një domethënie themelore. Për këtë, përdori Armatën e VI e Gjeneralit Friderich Paulis, e mbuluar nga krahët prej rumunëve, italianëve (mbi 220000), hungarezëve dhe aleatëve të tjerë. Për motive të kundërta, Stalini e mendonte në të njëjtën mënyrë: edhe për të Stalingradi nuk duhej të binte, edhe me koston e transferimit në një ferr. Përleshja zgjati për muaj me radhë, shtëpi më shtëpi, me humbje të mëdha nga të dyja palët. Kur rusët i çanë frontet në të dyja krahët e qytetit duke e rrethuar, një lak u mbyll rreth Armatës së VI të Paulus, me mbi 250000 ushtarakë të zënë në kurth. Ishte momenti i tërheqjes. Edhe pse qytetit i afroheshin trupat e Gjeneralit Erich von Manstein, për të provuar të lidheshin divizionet gjermane dhe shpëtuar të shpëtueshmen. Do të kishte qenë e mundur që të mbijetonte një pjesë e njerëzve, por ndërsa tentativa e von Manstein për ta çarë rrethimin nuk ia arriti, forcat e Paulus mbetën të gozhduara në Stalingrado prej vullnetit eksplicit të Hitlerit, i cili dha urdhër që të rezistohej deri në njeriun e fundit. Bile, kur tashmë gjithçka ishte humbur, Fyhreri e gradoi Paulus Feldmarshall. Në fakt, kishte frikë se mos kapej i i gjallë dhe, duke e graduar, shpresonte që nderi i tij do t’i pengonte dorëzimin, duke qenë se ky fakt nuk kishte prekur deri në atë moment asnjë oficer gjerman me gradë kaq të lartë. Për të Hitleri uronte një vetëvrajse për ta luajtur të paktën në planin e propagandës. Por Paulus, deri më atëhere gjithmonë i bindur ndaj urdhërave, zgjodhi që të shpëtojë dhe më 2 shkurt ju dorëzua sovjetikëve. Nga njerëzit e tij, 100000 kishin vdekur dhe po aq qenë kapur si robër lufte. Pjesa më e madhe e tyre nuk u kthye kurrë më në Gjermani.
What would have happened if... If Hitler had allowed the soldiers of the 6th Army to be saved it probably wouldn't have completely changed the outcome of the war in Russia, but there certainly would have been consequences. The most important one of a psychological nature. Stalingrad was the first major German defeat and the first major Soviet victory. A less clean result of annihilating an entire army would have been handled differently by both sides. Although the Russians did not succeed in their grand plan to encircle the entire southern front and the Germans demonstrated that they were still able to respond to the Soviets in 1943. If only the availability of the VI Army and a psychological state not burdened by a sense of defeat (to which the Soviet side opposed the myth of the Great Patriotic War raised precisely in Stalingrad) the German resistance on the eastern front could have been longer. / Bota.al
Lini një Përgjigje