FLASH
Shkruar nga Anatol Lieven
Trump is fiercely attacking allies, while European partners are increasingly turning their backs on his war. All of which are signs that this is more than just a momentary rift…
The legendary French president, General Charles de Gaulle, once said wryly: “ Treaties are like young girls and roses; they last as long as they last…” By this standard, the North Atlantic Treaty Organization seems to be withering away very quickly.
The Israeli-American war on Iran has opened (or revealed) divisions that could prove fatal. In the first statement from the European right this week, Tino Chrupalla, the federal spokesman for the German Alternative for Germany (AfD) party, declared: “Let us start implementing what our party manifesto says: the withdrawal of all American troops from Germany.”
He said that Germany cannot call itself a truly sovereign country as long as it hosts foreign bases over which it has no real control. Chrupalla praised the Spanish government's action in closing American bases and Spanish airspace to participants in the Iran war.
“Spanish-flagged ships are allowed to pass through the Strait of Hormuz. Why are the Spanish allowed to pass? Because Spain has closed its bases for the war in Iran. And that is completely right ,” he stressed.
This is a clear response to US President Trump's recent statement that "countries like the UK", which refused to get involved in the Iran war, should "go and find their own oil".
In fact, Iran has allowed oil ships destined for neutral countries to pass through the Strait of Hormuz. However, it is understood that Tehran does not consider the European countries that host the bases from which the US is attacking Iran to be truly “neutral”.
If the war continues and Europe's energy shortages worsen, there will be growing calls for other European countries to follow Spain's example. The fate of the Gulf Arab states in this war has highlighted the dangers of harboring foreign military forces they cannot control. France and Italy are indeed starting to head in this direction.
Italy has denied permission for American planes to go to war by refueling on its territory. France has closed its airspace to American war-related flights.
Trump's reaction has been predictably very bad, writing in a tweet that "the US will remember" France's lack of help and warning Britain and France: "You will have to learn how to fight for yourself; the US will no longer be there to help you, just as you were not there for us ."
This is despite the fact that Britain has allowed the US to use its bases for attacks on Iran, officially, only for those "defending" the Strait of Hormuz.
But who is controlling this? In a more measured, but perhaps even more threatening, way, Secretary of State Marco Rubio has said: “ If NATO is just for us to defend Europe if they are attacked, but then we are denied the rights of bases when we need them, that is not a very good deal. It is difficult to remain engaged and say that this is good for the United States. So this whole thing is going to have to be rethought. ”
Of course, NATO has weathered crises before. President Eisenhower ended Anglo-French control of the Suez Canal in 1956 through economic pressure. President Johnson was furious with Britain’s refusal to send troops to Vietnam. The US strongly opposed the construction of a gas pipeline from Siberia to Europe in the 1970s. France and Germany provoked great anger from the Bush administration when they refused to participate in the 2003 invasion of Iraq.
However, this crisis seems significantly more serious. With the exception of Suez (where it was the US that ended the war), none of these cases affected the vital interests of Europe or the US. Also, Washington was aware that European participation in the wars in Vietnam and Iraq would have been almost entirely symbolic. Meanwhile, a united European move to close airspace to US flights would seriously damage the US campaign against Iran.
On the European side, none of the previous clashes with the US had direct and visible consequences for European economies and political systems. The Iran war risks creating a severe economic crisis, which in turn will lead to increased radicalization and polarization in Europe. Finally, in the case of the Iraq war there was at least a facade of consultation and reasoning by the Bush administration. Meanwhile, the Trump administration launched the latest attack on Iran without any consultation with NATO allies, and on the basis of reasoning that is both incoherent and blatantly false.
Në refuzimin e tyre për të marrë pjesë në luftën e Iranit, qeveritë e Europës Perëndimore kanë mbështetje solide nga popullatat e tyre, ku shumica e madhe në çdo vend kundërshton fushatën izraelito-amerikane. Kundërshtimi i publikut europian ndaj luftës është rritur ndjeshëm nga antipatia e madhe ndaj Trumpit në Europë dhe fyerjet e tij të rënda kundër vendeve evropiane. Ky ka qenë një faktor kyç në zhvendosjen e lëvizjeve populiste të djathta si AfD drejt distancimit ose kundërshtimit të luftës.
Si lëvizje të vetëdeklaruara patriotike, ato nuk mund të shihen sikur mbajnë anën e sulmeve ndaj kombeve të tyre. Në rastin e Britanisë, vendi më instinktivisht pro-amerikan nga të gjitha vendet e NATO-s, Trump shkaktoi shumë zemërim me fyerjet e tij ndaj forcave të armatosura britanike, duke detyruar madje edhe partitë opozitare të dalin në mbrojtje të kryeministrit Keir Starmer kur Trump e fyeu atë personalisht.
Pothuajse 60 për qind e britanikëve të pyetur në një sondazh, e kundërshtojnë përdorimin e bazave britanike nga SHBA-ja për luftën. Në sfondin e këtyre reagimeve evropiane qëndron edhe mungesa në rritje e popullaritetit të Izraelit në popullatat evropiane, veçanërisht te brezi i ri.
Edhe para sulmit ndaj Iranit, mizoritë izraelite në Gaza kishin bërë që 63-70 për qind e evropianëve të pyetur të mbanin një qëndrim të pafavorshëm ndaj Izraelit. Me një rëndësi të dukshme për të ardhmen e politikës evropiane, këto shifra janë konsiderueshëm më të larta te brezi i ri.
Një pengesë e madhe për distancimin evropian nga Uashingtoni ka qenë lufta në Ukrainë, frika evropiane nga një sulm i Rusisë dhe dëshira pasuese për mbështetje të vazhdueshme ushtarake të SHBA-së. Megjithatë, siç po e tregojnë interesat ruse dhe përparimi tmerrësisht i ngadaltë dhe me kosto të jashtëzakonshme i luftës tokësore ruse kundër Ukrainës, ky kërcënim i supozuar rus është sa hipotetik, aq edhe i ekzagjeruar.
Ndërsa kërcënimi i luftës së Iranit ndaj ekonomive evropiane është krejtësisht real dhe i pashmangshëm. Sa më gjatë të vazhdojë lufta në Iran, aq më i madh do të jetë presioni në Europë për të arritur një marrëveshje me Iranin, sidomos nëse estabilishmentet evropiane kanë arritur në përfundimin se nuk ia vlen më garancia e NATO-s për mbrojtje ushtarake nga SHBA-ja.
Së fundi, mbetet pyetja se çfarë do të bëjë Trump pas luftës në Iran. Është sugjeruar - le të shpresojmë gabimisht - se një mënyrë se si ai mund të largojë vëmendjen nga dështimi në Iran dhe të fitojë njëfarë kompensimi, mund të jetë pushtimi i Grenlandës.
Kjo do t’i jepte fund NATO-s, sepse asnjë aleancë nuk mund t'i mbijetojë një sulmi të hapur nga anëtari i saj kryesor ndaj një tjetri. Pastaj mbetet fakti se Rusia nuk ka pretenduar asnjë centimetër të vetëm të territorit të NATO-s.
If the US no longer defends, but instead attacks, Europe, and if Europe no longer serves as an airstrip for projecting American power elsewhere in the world, then the basic reasons for NATO's existence will have disappeared. / Adapted from "Pamphlet" by "Responsible Statecraft"
Lini një Përgjigje