FLASH
Shkruar nga Pamfleti
In an exclusive interview with The Washington Times' Tim Constantine, Maryam Rajavi, president-elect of the National Council of Resistance of Iran (NCRI), explains why she believes the Iranian clerical regime is facing unprecedented weakness, the role of organized resistance and women-led opposition within Iran, and the NCRI's plan for a democratic transition.
During the interview, Ms. Rajavi presents her 10-point plan for a democratic Iran and calls for international support for the Iranian people's efforts for regime change.
Moderator: Analysts and experts see the conflict between the United States and Iran and the military success of the United States. They have caused great damage. Relations in the Persian Gulf have changed; US relations seem even stronger, while Iran seems isolated. The leadership has been hit hard, not only the Supreme Leader, but also many of the top leaders, and yet the regime continues to exist. Some commentators even say that the regime has become stronger, that its resilience is so great that it may be in a stronger position than before February 28. Is this an accurate assessment?
Maryam Rajavi: In my opinion, this assessment is wrong, because the regime is at its weakest point in the last 48 years. The super-crises that led to the January uprising have not only not been resolved, but have actually intensified after the war. This assessment overlooks two key realities.
First, the executions of recent weeks show the regime’s deep concern for the defiant youth and the resistance units. This reflects the strength of the resistance and the weakness of the regime. As you know, in the last month alone, at least 23 political prisoners have been executed: eight MEK members and commanders of resistance units. I have here with me the photographs of these eight people. Also 15 others who had participated in the uprising. I have their photographs here with me as well. The families of these martyrs, who were seeking to collect the bodies of their relatives, have also been arrested.
Finally, the analysis you mentioned underestimates the explosive state of society and the accumulation of public discontent in Iran. The regime has no way out of these crises. Remember that just a year before the fall of the Shah’s dictatorship, some were calling Iran an “island of stability,” while others claimed that Iran was not even in a pre-revolutionary phase. However, we saw that, contrary to those assessments, the Shah’s dictatorship collapsed rapidly.
Moderatori: Ju përmendët ekzekutimet që kanë ndodhur atje dhe grupet e të drejtave të njeriut thonë se janë kryer disa dhjetëra. Ju thatë se tetë prej tyre janë anëtarë të MEK-ut. Pse mendoni se regjimi iranian po i kryen këto ekzekutime? Dhe më e rëndësishmja, çfarë mesazhi i dërgon kjo pjesës tjetër të botës?
Maryam Rajavi: Qëllimi i regjimit me këto ekzekutime është të parandalojë një kryengritje dhe gjithashtu të mbjellë frikë tek njerëzit që u ngritën në janar për liri dhe përmbysjen e regjimit. Ai e di se lufta përfundimisht do të marrë fund dhe se kushtet tashmë shpërthyese në shoqëri do të bëhen edhe më intensive, me kryengritje më të mëdha në horizont.
Prandaj, nga njëra anë, ai përpiqet, sipas llogaritjeve të veta, të mbjellë frikë dhe terror në publik, veçanërisht tek të rinjtë, për t’i penguar ata të vazhdojnë protestat dhe rebelimin. Nga ana tjetër, synon të pengojë të rinjtë të bashkohen me njësitë e rezistencës dhe të ndalojë zgjerimin e tyre, sepse këto njësi luajnë një rol të rëndësishëm në organizimin, përhapjen dhe vazhdimin e kryengritjeve.
Megjithatë, ajo që regjimi nuk arrin të kuptojë është se po përballet me një brez që nuk është aspak i gatshëm të tolerojë represionin dhe shtypjen e mullahëve. Ky është një brez që e ka gjetur rrugën e tij në rezistencën e organizuar dhe është i gatshëm të paguajë çdo çmim që kërkohet. Siç ka thënë Thomas Paine: “Ne kemi në dorën tonë fuqinë për ta filluar botën nga e para.”
Moderatori: Ju keni folur prej kohësh për faktin se përmbysja e regjimit kërkon një rezistencë reale në terren. Ju keni qenë shumë e qartë se duhet të ketë njerëz aktivë brenda vendit. Si do të dukej kjo në praktikë? Si do të zhvillohej realisht? Dhe çfarë alternative të besueshme ekziston nëse kjo përpjekje për përmbysje ka sukses?
Maryam Rajavi: Alternativa e qartë dhe zgjidhja e provuar për çështjen e Iranit është ndryshimi i sjellë nga vetë populli iranian përmes rezistencës së organizuar dhe njësive të rezistencës. Strategjia jonë specifike për përmbysjen e këtij regjimi bazohet në bashkimin e dy elementeve: kryengritjes popullore dhe rezistencës së organizuar, përfshirë njësitë e rezistencës. Të dy këta elementë janë testuar dhe mund të vërehen në praktikë.
Nga njëra anë, kushtet shoqërore janë shumë më shpërthyese sesa gjatë kryengritjes së janarit dhe nuk ka asnjë dyshim se kryengritje më të mëdha janë në horizont. Nga ana tjetër, rezistenca e organizuar është shumë më e përgatitur se në të kaluarën. Vetëm gjatë kryengritjeve të janarit, njësitë e rezistencës kryen 630 operacione kundër qendrave represive për të mbrojtur protestuesit. Më 23 shkurt, 250 luftëtarë të MEK-ut ndërmorën një sulm ndaj selisë së fortifikuar të Khameneit. Njësitë e rezistencës, përmes zgjerimit të tyre sasior dhe cilësor, janë shndërruar në njësi të organizuara të një ushtrie çlirimtare.
Përveç njësive të rezistencës, ekziston një rrjet i gjerë shoqëror i organizuar i mbështetësve të MEK-ut në të gjithë vendin, i cili luan një rol efektiv në kryengritje. Lufta e tyre në qytete dhe rezistenca e tyre në burgje kanë pasur një ndikim të thellë në shoqëri. Për shembull, anëtarët e një njësie gjashtë-anëtarëshe të MEK-ut, të komanduar nga Vahid Bani, në ditët para ekzekutimit të tyre, kënduan një himn kolektiv brenda burgut. Kjo video jashtëzakonisht prekëse është bërë tashmë virale. Televizionet ndërkombëtare e kanë transmetuar vazhdimisht; televizioni francez, gjatë transmetimit të pamjeve të tyre, e përshkroi atë si një simbol të fuqishëm të rezistencës dhe dinjitetit të popullit iranian. Është vërtet shumë mbresëlënëse. Këtu kam fotografitë e tyre. Kjo është skena ku ata qëndronin në oborrin e burgut dhe këndonin së bashku.
Siç kam deklaruar vazhdimisht, ndryshimi real në Iran kërkon një forcë të organizuar dhe të gatshme për luftë në terren. Alternativat e rreme, të lustruara përmes manipulimit të rrjeteve sociale dhe programeve televizive të kuruara, nuk kanë as rolin më të vogël real apo rëndësi konkrete. Ato përfaqësojnë mbetjet e diktaturës së mëparshme që ëndërrojnë ta rikthejnë Iranin në të kaluarën. Por një popull që sakrifikon jetën e tij nuk e bën këtë për t’u kthyer pas, por për një të ardhme demokratike. Nuk duhet harruar fakti se promovimi i një alternative të fabrikuar rreth djalit të Shahut dhe mbetjeve të diktaturës së tij të mëparshme ka shërbyer si një nga levat kryesore të regjimit klerikal për t’u përballur dhe për të frenuar kryengritjen dhe rezistencën e organizuar.
Moderatori: Ndërsa mosmarrëveshja e Shteteve të Bashkuara me Iranin është vetëm disa muaj e vjetër, ju keni luftuar këtë betejë prej shumë, shumë kohësh. Cili është plani juaj? A keni një plan specifik për të ardhmen e Iranit? Dhe nëse ndodh një ndryshim regjimi, si do të dukej tranzicioni?
Maryam Rajavi: Ne, rezistenca iraniane, kemi paraqitur një plan të qartë politik për periudhën pas përmbysjes së regjimit aktual. Sipas planit zyrtar të këshillit, pas rrëzimit të regjimit, një qeveri e përkohshme e caktuar nga këshilli do të organizojë, brenda maksimumi gjashtë muajsh, zgjedhje të lira dhe të ndershme për një asamble kushtetuese dhe legjislative kombëtare, duke transferuar kështu sovranitetin tek populli. Më pas, qeveria e përkohshme do të japë dorëheqjen pas gjashtë muajsh, duke i mundësuar asamblesë kushtetuese të caktojë një qeveri për administrimin e vendit.
Themeli politik i këtij tranzicioni është i përshkruar në planin 10-pikësh të rezistencës: një republikë e bazuar në ndarjen e fesë nga shteti, pluralizëm, liri të partive dhe shtypit, heqjen e dënimit me vdekje, barazi gjinore, një gjyqësor të pavarur, autonomi për kombësitë e shtypura dhe një Iran pa armë bërthamore. Prandaj, theksi ynë është mbi një republikë të bazuar në liri dhe demokraci. Dhe siç ka thënë Abraham Lincoln në historinë tuaj, parimi themelor është që qeveria duhet të jetë “e popullit, nga populli dhe për popullin”.
Moderatori: Regjimi aktual është i njohur për shtypjen e grave, dhe megjithatë që nga viti 2017, gratë kanë qenë ato që duket se kanë qenë në vijën e parë të protestave në Iran. Në të njëjtën kohë, kur shoh grupin tuaj, jo vetëm ju, por pothuajse e gjithë udhëheqja e organizatës suaj është femërore. A është kjo rastësi? Dhe si ka mundësi që gratë po marrin një rol kaq të fortë në një vend që është përpjekur t’i shtypë ato?
Maryam Rajavi: Duhet ta them qartë se kjo përkim kohor nuk është aspak rastësor. Realiteti është se roli i spikatur dhe aktiv i grave iraniane në kryengritjet mbarëkombëtare të viteve të fundit nuk ka qenë spontan apo i krijuar brenda natës. Përkundrazi, ai buron nga 48 vite luftë të grave iraniane në sferat politike dhe shoqërore, si edhe në fushat e betejave ushtarake, ku gratë e MEK-ut kanë luajtur një rol udhëheqës dhe pionier.
Nën sundimin e këtij regjimi, mijëra gra të guximshme aktiviste dhe anëtare të MEK-ut janë arrestuar, torturuar dhe ekzekutuar. Sot, 1,000 gra heroike shërbejnë në Këshillin Qendror të MEK-ut, duke marrë përgjegjësi drejtuese dhe udhëzuese në çdo nivel të kësaj lëvizjeje. Për më tepër, gratë përbëjnë 52% të më shumë se 450 anëtarëve të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit. Në këtë mënyrë, udhëheqja e grave është institucionalizuar brenda rezistencës dhe shërben si trampolinë për arritjen e barazisë së vërtetë gjinore. Kjo është një burim frymëzimi dhe motivimi për gratë në të gjithë Iranin. Sipas programit të këshillit dhe planit të tij 10-pikësh, barazia për gratë dhe pjesëmarrja e tyre e plotë në të gjitha sferat e shoqërisë, veçanërisht në udhëheqjen politike, do të garantojë demokracinë dhe zhvillimin në Iranin e ardhshëm.
Moderatori: Pas vdekjes së Udhëheqësit Suprem të regjimit iranian, Ali Khamenei, ju shpallët formimin e një qeverie të përkohshme. Për të qenë plotësisht i sinqertë, pati disa kritikë që thanë se kjo ishte e parakohshme. Pse menduat se ishte e rëndësishme ta bënit atë shpallje dhe atë formim pikërisht atëherë? Dhe çfarë e bën legjitime qeverinë e përkohshme?
Maryam Rajavi: Qeveria e përkohshme është pjesë e një plani të paracaktuar nga NCRI për periudhën tranzitore. Shpallja e saj në një kohë kur regjimi po përjeton një brishtësi dhe dobësi të thellë nxjerr në pah faktin se ekziston një alternativë e besueshme — një alternativë e aftë për t’ia transferuar pushtetin popullit iranian në mënyrë të rregullt, të qetë dhe demokratike pas rrëzimit të regjimit.
Sa i përket legjitimitetit të qeverisë së përkohshme, duhet të them se në kushte represioni, ku zgjedhjet e lira janë të pamundura, masa e legjitimitetit për çdo forcë politike është niveli i pjesëmarrjes aktive dhe rezistencës së saj, si dhe përkushtimi i dëshmuar ndaj parimeve dhe praktikës demokratike. Legjitimiteti i qeverisë së përkohshme buron nga 45 vite luftë të pandërprerë kundër tiranisë fetare dhe nga sakrifica e më shumë se 100,000 martirëve. Kjo qeveri bazohet në një program politik të qartë dhe publikisht të shpallur, të mbështetur mbi parime si zgjedhjet e lira, sundimi i ligjit, ndarja e fesë nga shteti dhe barazia gjinore.
Duhet të shtoj se qeveria e përkohshme nuk synon të zëvendësojë vullnetin e popullit; përkundrazi, ajo synon të lehtësojë realizimin e tij. Ne kemi deklaruar vazhdimisht se nuk kërkojmë pushtet për veten tonë, por synojmë t’ia transferojmë pushtetin popullit iranian. Mandati i qeverisë së përkohshme është të organizojë zgjedhje të lira brenda maksimumi gjashtë muajsh për formimin e një asambleje kushtetuese. Menjëherë pas kësaj, qeveria e përkohshme do të japë dorëheqjen, në mënyrë që përfaqësuesit e zgjedhur nga populli në asamblenë kushtetuese të mund të formojnë një qeveri të re për të drejtuar punët e vendit.
Moderatori: Në të kaluarën e afërt, rrëzimi i sundimtarëve shtypës — si në Libi, për shembull, ose në Irak me Saddam Husseinin — përfundoi në kaos dhe paqëndrueshmëri të përgjithshme. Nëse ndodh një ndryshim regjimi në Iran, a mund të ndiqet një rrugë tjetër? A mund të shmanget ajo paqëndrueshmëri?
Maryam Rajavi: Një kërcënim i tillë nuk ekziston në Iran. As përvojat e Irakut dhe Libisë nuk janë të zbatueshme për Iranin, as nuk mund të imagjinohet një skenar i stilit Chalabi, dhe as një rikthim në diktaturë monarkike, për disa arsye.
Së pari, në Iran ekziston një dëshirë e thellë dhe e fuqishme shoqërore për ndryshim regjimi dhe për arritjen e lirisë dhe demokracisë. Për 45 vitet e fundit ka ekzistuar një rezistencë e vazhdueshme me synimin për të përmbysur regjimin. Kjo luftë e zgjatur shërben si një forcë bashkuese midis komponentëve të ndryshëm të shoqërisë iraniane. Duhet theksuar se në Irak dhe Libi nuk ekzistonin alternativa të besueshme. Rënia e atyre regjimeve ndodhi kryesisht si rezultat i kolapsit të papritur të strukturave shtetërore. Në kontrast me këtë, ndryshimi në Iran mbështetet thelbësisht tek populli dhe tek një rezistencë e organizuar që mbështetet nga një alternativë politike dhe një qeveri e përkohshme.
Në Iran ekziston një forcë opozitare me strukturë, program dhe rrjete të përcaktuara, e cila ka një plan të qartë për ditën pas rrëzimit të regjimit. Siç e thashë, është propozuar një qeveri e përkohshme me mandat të kufizuar në kohë dhe me detyrën e qartë për të mbajtur zgjedhje të lira. Me fjalë të tjera, ekziston një mekanizëm i projektuar për të parandaluar vakumin e pushtetit. Duhet mbajtur parasysh se Irani ka një identitet kombëtar të lashtë dhe një strukturë shoqërore të rrënjosur thellë dhe kohezive. Ai nuk është një shtet i krijuar nga ndarjet globale pas luftërave të mëdha botërore.
Moderatori: Kritikët tuaj thonë se ndërsa ju dhe organizata juaj keni një prani dhe mbështetje të fortë jashtë vendit, ata vënë në dyshim se sa mbështetje reale keni brenda kufijve të Iranit. A ka prova konkrete? A mund të jepni shembuj se ku NCRI ka mbështetje në terren?
Maryam Rajavi: Le të fillojmë me vetë ekzekutimet e përditshme të regjimit. Nëse MEK-u nuk do të kishte një bazë shoqërore mbështetjeje, pse sundimtarët klerikalë vazhdojnë të ekzekutojnë anëtarët e tij? Siç përmenda, kohët e fundit tetë anëtarë të MEK-ut u ekzekutuan brenda vetëm tre javësh. Në total, më shumë se 100,000 anëtarë të rezistencës janë ekzekutuar nga ky regjim. Ky libër që shihni këtu përmban emrat e 20,000 prej tyre, të mbledhur në kushte represioni të ashpër. Emrat dhe fotografitë e tyre ndodhen këtu.
Prandaj, nëse rezistenca nuk do të kishte bazë në Iran, ajo nuk do të kishte mbijetuar për 60 vjet. Në fakt, nuk do të kishte mbijetuar as gjashtë muaj. Vetëm gjatë vitit të kaluar, njësitë e rezistencës kryen mbi 4,000 operacione kundër represionit. A është e imagjinueshme që një shkallë e tillë operacionesh të ndodhë pa një bazë të gjerë shoqërore? Vetëm gjatë kryengritjeve të janarit, 2,000 anëtarë të MEK-ut u zhdukën, u vranë ose u burgosën. Megjithatë, në të njëjtën kohë, po shohim një numër gjithnjë në rritje grash dhe të rinjsh që bashkohen me radhët e njësive të rezistencës.
Zyrtarë të lartë të regjimit, përfshirë Ali Khamenein, kanë pranuar vazhdimisht se kërcënimi kryesor brenda Iranit është MEK-u dhe se ai luan një rol vendimtar në nxitjen e kryengritjeve. Për 45 vjet, slogani “Vdekje MEK-ut” ka qenë pjesë e pandashme e ceremonive zyrtare dhe fetare të regjimit. Gjatë dy viteve të fundit, regjimi ka zhvilluar një të ashtuquajtur gjyq në mungesë në Teheran, të mbajtur çdo dy javë, kundër 104 anëtarëve të rezistencës. Qëllimi i tij është të ngrejë akuza në përpjekje për të ndalur tendencën në rritje të të rinjve që bashkohen me lëvizjen. Pikërisht në këtë gjyq janë dhënë dënime me vdekje kundër meje dhe anëtarëve të tjerë.
Duhet të kujtoj gjithashtu se, duke u mbështetur në rrjetin e saj popullor, kjo rezistencë ishte e para që zbuloi programin sekret bërthamor të regjimit në vitin 2002 dhe që atëherë ka realizuar më shumë se 130 zbulime të tilla. Në të njëjtën kohë, është pikërisht kjo bazë shoqërore brenda vendit që i ka mundësuar kësaj rezistence të ruajë pavarësinë e saj financiare deri më sot.
Moderatori: Nuk jam i sigurt nëse disa njerëz në Perëndim e kuptojnë sa e madhe është larmia etnike në Iran. Diversiteti mund të jetë një aset i madh, por krijon edhe disa sfida. Ju folët më herët për planin tuaj 10-pikësh. Në atë plan, a keni detaje konkrete se si do të përmbushen kërkesat dhe nevojat e grupeve të ndryshme etnike brenda një kombi të vetëm?
Maryam Rajavi: Ruajtja e integritetit territorial dhe unitetit kombëtar të Iranit është e mundur pikërisht përmes garantimit të të drejtave të të gjithë popujve dhe përbërësve të tij. Kjo është arsyeja pse ne mbështesim autonominë e brendshme për kombësitë e shtypura si baluçët, kurdët, arabët dhe turkmenët. Për shumë vite, NCRI ka miratuar një plan gjithëpërfshirës për autonominë në Kurdistanin iranian. Ky plan përfaqëson një model të avancuar të vetëqeverisjes demokratike për Kurdistanin iranian. Në të kundërt, ata që refuzojnë të njohin të drejtat e kombësive të shtypura, në praktikë ndjekin rrugën e ndarjes dhe fragmentimit të vendit. Natyrisht, populli iranian e refuzon me vendosmëri këtë.
Moderatori: Kemi folur për NCRI-në, për organizatën tuaj dhe përbërjen e saj, si dhe për veprimet në terren. Ka mbetur edhe një pyetje: çfarë kërkoni nga komuniteti ndërkombëtar për të mbështetur përpjekjet tuaja?
Maryam Rajavi: Siç deklarova së fundmi në një takim në Parlamentin Evropian, populli iranian pret që komuniteti ndërkombëtar të kushtëzojë çdo angazhim apo marrëveshje diplomatike me ndalimin e ekzekutimeve dhe lirimin e të burgosurve politikë. Për më tepër, dosja e shkeljeve të të drejtave të njeriut nga regjimi duhet t’i referohet Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, në mënyrë që drejtuesit e tij të mbahen përgjegjës për krime kundër njerëzimit.
Ambasadat e regjimit duhet të mbyllen dhe agjentët dhe operativët e Ministrisë së Inteligjencës dhe Gardës Revolucionare duhet të dëbohen nga të gjitha vendet. Gjithashtu, duhet të sigurohet infrastruktura teknike e nevojshme për të garantuar që populli iranian të ketë akses në internet të lirë dhe pa kufizime. Së fundi, është thelbësore që të njihet ndryshimi i regjimit nga populli iranian dhe rezistenca e tij e organizuar, si dhe qeveria e përkohshme e shpallur nga NCRI.
Moderatori: Znj. Rajavi, para se t’ju lë të largoheni, a ka diçka tjetër që do të dëshironit të ndani me audiencën tonë?
Maryam Rajavi: Thank you. Let me say a few words and reiterate that four decades ago, the Iranian resistance, with its deep understanding of the nature of the religious dictatorship in Iran, emphasized that this regime is incapable of reform and that the only solution is to overthrow this brutal dictatorship. Our program can be summarized with freedom, equality, and the separation of religion from the state. Our struggle and sacrifices are not aimed at seizing power, and we do not seek to share power. Our sole goal is to establish popular sovereignty and democracy. Thank you once again.
Lini një Përgjigje