FLASH
Shkruar nga John Merritt
Ndërsa bota merr frymë lirisht nga shmangia e një katastrofe bërthamore, qytetarët amerikanë mbeten të hutuar nga ndryshimet e shpeshta të qëndrimeve të presidentit të tyre. Pyetja që mbetet pa përgjigje është nëse ky armëpushim shënon fundin e konfliktit apo thjesht një manovër politike pa një objektiv të qartë strategjik.
Shtatëdhjetë e pesë minuta para se të skadonte ultimatumi, presidenti i SHBA-së, Trump, publikoi një njoftim për armëpushim dyjavor në Truth Social. Pakistani, i cili po ndërmjetëson midis Teheranit dhe Uashingtonit, kërkoi pezullimin e bombardimeve.
Të dyja palët ranë dakord. Kriza e menjëhershme është shmangur dhe kjo është jashtëzakonisht pozitive. Por Amerika nuk ndihet aspak e lehtësuar. Në fakt, ndihet edhe më e hutuar se më parë. Pse kjo luftë? Cili është objektivi i vërtetë?
Çfarë ka arritur në të vërtetë presidenti amerikan duke kërcënuar të “shkatërrojë një qytetërim të tërë”? Tani mbetet të përcaktohet se si do të arrihet rihapja dhe kalimi tranzit nëpër Ngushticën e Hormuzit.
Plani 10-pikësh i paraqitur nga Irani, të cilin Trump thotë se dëshiron ta negociojë, do të diskutohet në Islamabad. Dhe është e pamundur të parashikohet se si do të evoluojë platforma negociuese.
Objektivat e famshme ushtarake që administrata amerikane ka pretenduar se i ka arritur, janë të njëjtat që Sekretari i Mbrojtjes, Pete Hegseth, i shpalli çdo javë si të afërta dhe përfundimtare. Pas kthesës pozitive, mjegullnaja rreth kësaj çështjeje është vetëm më pak e dendur.
Ajo që po ndodh është vërtet e vështirë për t’u kuptuar. Çfarë solli në të vërtetë ky përshkallëzim dramatik? Të gjithë e kemi parë se si Trump - mbi ngushticat, armëpushimin, objektivat dhe kushtet për paqe - e ka ndryshuar qëndrimin e tij të paktën 5 herë brenda disa javësh.
Kjo narrativë tipike trumpiane, është e mbushur me shpërthime inatçore, të cilat vetëm sa e kanë ngatërruar dhe hutuar amerikanin e zakonshëm dhe ajo nuk mund të reduktohet më në “artin e marrëveshjes” aq shumë të dashur për presidentin amerikan.
Le të jemi të sinqertë: ajo që pamë sonte, duket falë Zotit më shumë si një dalje emergjente nga një situatë që kishte dalë jashtë kontrollit, absolutisht e papërballueshme politikisht, ushtarakisht dhe moralisht.
Ambasadori Chas Freeman ishte shumë i qartë më 6 prill kur shkroi: “Kjo luftë është e pakuptimtë. Ajo nuk ka arritur asnjë nga objektivat e saj. Ka eliminuar udhëheqësit anti-bërthamorë të Iranit, duke fuqizuar fanatikët dhe duke i dhënë Iranit një legjitimitet strategjik që i mungonte më parë”.
Por siç e thotë një fjalë e urtë këtu në Amerikë, “pasta e dhëmbëve ka dalë nga tubi”, dhe është e pamundur ta futësh sërish brenda. Në këtë kontekst, fjalët e Papa Leonit XIV tingëllojnë si i vetmi zë që ka thënë gjënë më konkrete, më të thjeshtë dhe më të vërtetë.
Ky lloj kërcënimi kundër popullit iranian “është i papranueshëm”. Jo vetëm sipas ligjit ndërkombëtar, por edhe sipas ligjit moral. “Le të mendojmë për ata fëmijë, për të moshuarit e pafajshëm” - tha Papa ndërsa largohej nga Castel Gandolfo.
Amerikani i zakonshëm nuk u ul mbrëmë në orën 20:00 para ekranit të televizorit për të kuptuar se çfarë do të bënte Trump. Ai mori frymë i lehtësuar, por jo me ndonjë ndjenjë gëzimi a festimi.
Sepse tani po pyet veten nëse do të zgjasë armëpushimi, nëse Izraeli dhe Irani do ta respektojnë atë dhe nëse Teherani do ta rihapë vërtet Ngushticën e Hormuzit. Mbi të gjitha, mbetet pyetja - dhe kësaj nuk ka qenë në gjendje ende t’i përgjigjet asnjë zëdhënës i administratës - se cili ishte qëllimi i gjithë kësaj.
Ajo që dimë është se Trump, siç është shkruar tashmë në platformën e tij Truth Social, ka rënë dakord për një armëpushim dypalësh, duke pretenduar - përsëri sipas tij - se ai “ka arritur dhe tejkaluar tashmë të gjitha objektivat ushtarake”, se është “afër një marrëveshjeje përfundimtare në lidhje me paqen afatgjatë me Iranin dhe paqen në Lindjen e Mesme”, dhe se propozimi me 10 pika i Iranit “ofron një bazë të zbatueshme mbi të cilën mund të negociohet”.
Shkurt, gjithçka dhe më shumë. Dhe kjo nuk është inkurajuese. Askush nuk mund të parashikojë se çfarë mund të ndodhë pas dy javësh, as cila do të jetë e ardhmja e botës.
Pak përgjigje për momentin, por sërish ka kaq shumë pyetje të hapura. Shumë.
Ndërsa po e mbaroj këtë artikull, vjen një lajm i fundit i hidhur. Iranianët shpallin fitoren, pikërisht duke përdorur shantazhin e mbylljes së Ngushticës së Hormuzit si armë strategjike. Trump, nga ana e tij, shpall fitoren me sloganin e tij “Paqe përmes forcës”.
Ai thotë se ka shkatërruar vërtet infrastrukturën ushtarake të Iranit dhe ka arritur atë që donte. Të dyja fitoret u shpallën me zë të lartë, të dyja për audiencat e tyre përkatëse vendase. Fatkeqësisht, realiteti është ndryshe. Nuk ka fitues. Ka vetëm humbës dhe vdekje të panumërta./ Përshtati "Pamfleti" nga “Il Sussidiario”
Injoranti po ta kish lexuar fabulen e La Fontaine, Dhelpra e Rrushte, nuk do e bente kete gafe që kur e nisi sherrin. Tani kendon soprano si dhelpra, nuk bejne nuk janë për mua.
Hey, po sa vari tr cifutet! Ky armepushim nuk ka efekt per Libanin!!! Dmth vazhdojne vazhdimin keta plehrat zionste! A ku je Adolf, vetem ti e zgjidhje kete situate!