FLASH
Shkruar nga Erica Benner
What did the west forget about democracy?
Democracies have always presented themselves as beacons of human progress. In 431 BC, the famous statesman of ancient Greece, Pericles, declared that the democracy of Athens was "a school for all Greece". Meanwhile, during the last 2 centuries, supporters of democracy everywhere in the world have measured the success or failure of their countries by comparing them with Western models: American, British, French or Swedish.
But this comparison is more difficult to make today when former democracies are facing new and old "demons". Today, millions of people around the world want to be free from authoritarian rule. But when they hear almost daily that the most liberal countries are plagued by inflation, strikes, high crime rates, gun violence and misinformed voters who care little for the truth, many question whether democracy is the best option. good.
"Many of the people I know are giving up on democracy," my young friend Vaibhav told me when we met while traveling through Xinjiang in Western China last summer.
He worked at an international bank in Hong Kong, and there he experienced the pro-democracy protests of 2019-20, and then the strict lockdowns during the Covid-19 pandemic.
Some of the skeptics were Vaibhav's colleagues from East Asian countries and his native India. Feeling powerless in the face of politics, but wanting to do some good in the world, they are focusing on what they call "development": improving technological know-how, penetrating new markets, and defeating their rivals for the sake of country and company where they work.
"They think that we should give more power to technocrats or leaders who offer a clear vision for our country," he further emphasizes. Other skeptics of liberal democracy are being lured by the results of controversial popular votes in Britain, the US and beyond.
They ask: If democracy cannot produce leaders or policies that cultivate large-scale trust, how can it help us deal with dangerous global rivalries, brutal wars, catastrophes caused by climate change, and digital technologies that deceive citizens and divide them into warring camps?
The spread of pessimism globally towards the superior merits of democracy can be very disturbing to people whose political mindset was shaped during the Cold War. Growing up in Japan during the 1960s and 1970s, I was told in school that democracy was arguably the best form of government ever invented, and that it got better and better with each passing decade.
Në atë kohe ajo ishte në një luftë për jetë a vdekje kundër regjimeve autoritare që kontrollonin shumicën e fqinjëve tanë në Azinë Lindore dhe deri në kufijtë perëndimorë
të Çekosllovakisë, Hungarisë dhe Polonisë. Por ndërsa ishte pothuajse e pamundur të parashikohej se si mund të ndryshonte gjendje, shenja të vogla rezistence e ushqenin shpresën.
Në vitin 1993, disa vite pasi në Evropë ra komunizmi i mbështetur nga sovjetikët, shkova të punoja në Varshavë. Edhe pse detyra ime ishte të mësoja filozofinë politike anglofone, unë isha më i interesuar të zbuloja se çfarë mendonin studentët e mi për ndryshimet që po përjetonin.
Demokratizimi nënkuptonte zëvendësimin e shtetit njëpartiak me një sistem përfaqësues pluralist, shumëpartiak; rishpërndarjen e pushtetit midis qyteteve të mëdha dhe fshatit; vendosjen e shtetit të së drejtës, lirinë e fjalës dhe medias, ndarjen e Kishës nga shteti.
Meqë kapitalizmi i lejon njerëzit të angazhohen lirshëm në tregti dhe industri për përfitime vetjake, ai e mbështet demokracinë si asnjë sistem tjetër ekonomik. Por gati asnjë nga ata që takova në Poloni nuk besonte se një konkurrencë private e padisiplinuar mund të ishte e mirë për demokracinë.
Shumica mendonin mbi privatizimin, njëlloj si për Zotin: Le të përpiqemi të kemi besim se ai në fund do të shpërblejë punëtorët dhe të virtytshmit, edhe nëse nuk shohim asnjë provë për këtë. Ndërsa privatizimi i bëri ish-komunistët dhe emigrantët e huaj të pasur brenda natës, kolegët e mi punonin në disa punë për të paguar qiranë dhe faturat e tjera.
Popullatat e sapo-çliruara nga komunizmi kishin një tolerancë të ulët ndaj konkurrencës dhe pasigurisë që krijoi ajo, sepse pritja që qeveria të kontrollonte pabarazitë në rritje, ishte një zakon i keq paternalist i mbetur nga komunizmi.
Dhe një nga truket tipike të populizmit është ai i të fajësuarit për problemet fajtorët e rremë, zakonisht emigrantët. Fajësimi i njerëzve edhe më të pambrojtur u jep mbështetësve të shqetësuar një iluzion pushteti. Pak nga miqtë e mi polakë u befasuan kur në Evropën Qendrore dhe Lindore u shfaq një alternativë ndaj demokracisë liberale.
Lideri hungarez Viktor Orbán, e quajti atë “demokraci jo liberale”; analistët liberalë preferuan termin “populizëm”. Ai lulëzoi pas krizën financiare globale të vitit 2008. Më pas u përhap në perëndim ku gjeti një pritje të ngrohtë në SHBA, Britani, Francë, Holandë dhe vende të tjera anembanë botës.
Shpjegimi i lehtë për populizmin jo liberal në demokracitë liberale, është ta shohësh atë si një fenomen nga lart-poshtë, vepër e manipuluesve politikë tejet të suksesshëm, që e shtrembërojnë dhe nuk e pasqyrojnë realitetin. Por manipulimi i votuesve, është vetëm kapitulli i parë i një historie më komplekse që përmban pasiguri materiale dhe psikologjike të nxitura nga rregullimi i dobët dhe zgjerimi i hendekut social.
You no longer need to be a hardened leftist to talk about the intense competitive pressures of poorly regulated markets, and how they produced a group of super-rich individuals who, through media ownership and campaign financing, gained influence non-proportional political.
In the US, only the wealthiest families got richer after the Great Recession began in 2007. For 2 1/2 centuries, people from several English-speaking countries and Western Europe have shown the rest of the world how to build a democracy liberal.
Now we need activists in the new democracies to show us how not to do that. Because they often have a clearer understanding of the great advantages of democracy, but also of the obstacles that can arise and weaken even consolidated institutions, material inequalities, clashes between hyper-progressivism and tradition, and gaps between ruling elites and the other.
Before Athens adopted the form of government its founders called "democracy" in 507 BC, the main political error was not tyranny against the people; but the increasingly wealthy versus the vulnerable poor. Wealthy landowners leased the property to the poor, who worked it for a living.
From time to time, landlords would raise their rents. If the tenants could not afford to pay, the rich offered them loans at high interest rates. The wealth gap widened. Tenants suffered and eventually went bankrupt. Laws friendly to the Athenian plutocracy allowed creditors to enslave debtors, until the poorer Athenians revolted.
When they overthrew the plutocrats, they realized two things. First, that highly unequal societies are less stable, productive and humane than those where inequality is kept under control. Second, you can't trust a single class or party to do the controlling in a way that seems fair to everyone. Sometimes it's good to go back to basics, to the still-healthy roots of ideas and institutions that have weakened and become confused over time. / Adapted Pamphlet from "Financial Times"
Taken with cuts
Lini një Përgjigje