FLASH
Shkruar nga Alessandro Cappelli 
2026 could be the beginning of a new phase of uncertainty and instability, where major global powers enter into competition with each other over various issues. Or perhaps when Washington and Beijing will recreate a relative quiet stalemate, similar to that of the Cold War…
The world order is in a state of limbo. Until a few months ago, only China and Russia could claim to have the power to change the balance that emerged from the Cold War, as the only two revisionist powers with enough political and military clout to threaten the global power structure.
But in 2025, Donald Trump also included America in that group. The United States, China and Russia are three great powers in competition, with opposing ambitions and objectives. For this reason, 2026 appears as the dawn of a new phase of uncertainty and instability. At this point, 3 are the most likely scenarios.
First scenario
The creation of spheres of influence, capable of coexisting according to the post-World War II model during the Cold War. In this context, what Trump called last October a new G-2 would begin to emerge, that is, the ultimate competition between two superpowers: the United States and China.
Trump mentioned this after the Busan summit in South Korea, where he met with Xi Jinping, surrounded by mediators, advisers and international journalists. He praised the bilateral meeting as “12 to 10,” with excessive generosity.
The Korean summit was more than a diplomatic meeting: it became a symbol of a changing world, where the traditional rules of trade and diplomacy are once again being called into question.
The hypothesis of a G-2 for the near future of international politics reshapes global governance, leaving medium and small powers in secondary roles, while the US and China are placed as arbiters of a balance still in formation.
In this case, the European Union would remain on the periphery of the great global game. For Brussels, this would be a further decline, worsening what it saw in 2025: a continent more fragile than it had imagined. A photo in July, at Turnberry Golf Club in Scotland, showed European Commission President Ursula von der Leyen with a slight smile and a thumbs up next to an enthusiastic Trump.
The EU had just accepted the US president's tariffs without much opposition. Although it was thought that trade was the only area where Europe could stand up to the superpowers, reality proved otherwise.
Tregu i përbashkët evropian, ka përmasa të krahasueshme me ekonomitë e Kinës apo SHBA-së, por në fund Brukseli uli kokën nga frika e një lufte tregtare që do të dobësonte ekonominë e 27 vendeve. Pra janë Uashingtoni dhe Pekini, ato që diktojnë rregullat dhe Evropës i mbetet vetëm t’i pranojë.
Skenari i dytë
Do kemi një botë multipolare pa shtete udhëheqëse, dhe më shumë gjasa shpërthime të konflikteve të reja gjithnjë e më të ashpra dhe të drejtpërdrejta, ndoshta në ato zona të planetit ku luhet loja vendimtare e konkurrencës globale: Arktiku, Indo-Paqësori, Evropa Lindore dhe Mesdheu.
Pas dekadash ku ishim mësuar me dominimin e SHBA-së dhe Europës, sot qendra e botës po zhvendoset drejt Azisë. Veçanërisht rajoni Indo-Paqësor po grumbullon krizat por edhe mundësitë më të mëdha të kësaj faze historike.
Viti 2025 dha paralajmërime të qarta: aktiviteti i ri ushtarak i Japonisë, ku po diskutohet seriozisht ndryshimi i kushtetutës më paqësore dhe antimilitariste në botë, është një sinjal alarmi.
Arsyeja është kërcënimi kinez, pushtimet në Detin e Kinës Jugore dhe ambicia e Xi Jinping për të marrë përfundimisht kontrollin mbi Tajvanin, që është qendra globale e prodhimit të gjysmëpërçuesve.
Por nuk është e thënë që këto tensione të përfundojnë në përplasje të armatosura. Kina e ka kuptuar prej kohësh, se fuqia ekonomike mund të shërbejë si instrument gjeopolitik po aq i fuqishëm sa forca ushtarake.
Ajo po e përdor epërsinë në prodhimin e mineraleve të rralla dhe teknologjive strategjike për të negociuar me Uashingtonin, duke mbrojtur interesat e saj tregtare e industriale. Ky është koncepti i “gjeoekonomisë strategjike”.
Kina konsolidon ndikimin e saj, nxit përdorimin e renminbi-t në transaksione ndërkombëtare dhe krijon rrjete tregtare alternative, pa pasur nevojë për ekspansion ushtarak. Përdorimi selektiv i tarifave, investimeve dhe marrëveshjeve tregtare, bëhet një formë pushteti e hollë por efektive, që formëson rendin botëror pa qenë nevoja të tregohen muskujt.
Skenari i tretë
Mund të kemi konflikte të përhershme dhe të shpërndara në zona të ndryshme midis fuqive të mesme dhe të mëdha - nga Brazili te India, nga Irani te Bashkimi Evropian. Do të shiheshin si sot, një varg i gjatë luftërash - edhe tregtare - që krijojnë situata paqëndrueshmërie.
Ky është skenari më i ngjashëm me të tashmen, por edhe arsyeja pse në vitin 2025 u ndjemë të mbështjellë nga një pasiguri strukturore dhe e pathyeshme. Shtimi i fushave të betejës u shoqërua me tribalizmin e liderëve që përplasen.
Rendi i ri global nuk është konsoliduar ende. Ky vit, ka gjasa të jetë një tjetër pikë nisjeje. Një botë multipolare sjell mundësi të reja për fuqitë e mesme, por edhe rreziqe të larta, për shkak të mungesës së rregullave të përbashkëta dhe të një aktori garantues.
Një botë bipolare e ndarë mes superfuqive të Uashingtonit dhe Pekinit, mund të sillte më shumë stabilitet, të paktën në një periudhë afatshkurtër, me G-2 si qendër e qeverisjes globale.
While in a pragmatic multipolar order, the US and China would not be able to hold all the strings, with more room for maneuver from developing countries and middle powers in every continent and sector.
While in the case of global chaos, the lack of common rules would bring an explosion of economic and technological competition, territorial disputes, and local conflicts that would generate instability at all levels.
The future of international relations remains an open game. Equilibria are still fragile, strategic alliances and economic competition are reshaping the world before our eyes./ Adapted from "Pamphlet by "Linkiesta"
Lini një Përgjigje