FLASH
Shkruar nga Leonardo Tirabassi 
From the threat of asymmetric warfare to clashes with NATO allies, the "Trump effect" is testing American supremacy. These 7 flashpoints will determine whether Washington succeeds in imposing a new order, or sinks into the chaos of a multipolar world.
Let's do a quick recap of the situation. Since February 28, Israel and the United States have been bombing Iran. Israel is attacking Lebanon, building a buffer zone, and striking Hezbollah all over the country.
The Strait of Hormuz is blocked, the price of oil continues to rise, and there is the risk of a global recession, of a regional crisis ready to spread like an oil slick, as Iran is launching missiles at Gulf countries.
In short, a local war ready to turn into a global systemic crisis. A military and economic war. Then come Trump's statements about NATO: "paper tiger", a useless alliance, a burden from which to escape.
Consequently, this American conflict has also become a trigger for further clashes with the Atlantic allies, the pillar of the American empire. And the most we can do is diagnose the state of Trump's mental health, worry (albeit very great) about the price of oil, or discuss where international law stands!
Let's be clear, it's not that we're facing small problems. But that's not enough. It's not enough to say that the objectives of this war are not clear; whether it's being undertaken to achieve regime change, to prevent the construction of nuclear weapons, or to destroy the Iranian missile system.
And it is not enough to understand what the relationship is between Netanyahu and Trump. Of course, it is important to highlight the traumatic changes that international law is undergoing. But even that is not enough. Because what is missing is a reading of the whole picture.
This is the center of the problem, the epochal political node on which political and theoretical analyses should focus. This is where all the attention of strategists and statesmen should be focused. Not lamentations and hostages for the past or for the Cold War order (it is in this context that the belated statement about the end of NATO should be seen).
The starting point, already repeated but perhaps not enough, must be this: the entire current world lives and functions within the same system. The world of production, of science, of information, of technology, of material and immaterial communications, of data, is one. There is no alternative.
At the same time, the number of important international actors has multiplied. So, although not yet de jure, de facto the world is multipolar. The United States has been joined by China, India, and new regional powers, from Turkey to Malaysia, from Brazil to South Korea.
Evropa nuk është më e vetme. Megjithatë bota është unifikuar në mënyrë të çrregullt, me rregulla të paakorduara mes tyre në fusha dhe lojëra të ndryshme. Nëse bota është multipolare, në të njëjtën kohë ekziston ende një superfuqi e vetme, e aftë të përdorë forcën ushtarake dhe ta eksportojë atë në çdo cep të planetit.
Gjithsesi SHBA-të janë ende të vetmet që kanë aftësinë të garantojnë lirinë e lundrimit në dete, që gëzojnë një mbizotërim absolut mbi qiejt apo edhe që zotërojnë ende valutën e referencës për shkëmbimet tregtare.
Deri më sot, asnjë vend tjetër, asnjë fuqi tjetër në rritje, duke nisur nga Kina, nuk është ende në gjendje të vërë në dyshim këtë supremaci totale. Por Shtetet e Bashkuara nuk mund të bëjnë gjithçka, sepse ekzistojnë dy kufij absolutë, të pakalueshëm.
I pari, bota nuk është unipolare. Synimi për të dominuar i vetëm planetin, për të qenë superfuqia e vetme në një botë të ndërtuar sipas shëmbëlltyrës së tyre dhe të qeverisur sipas parimeve liberal-demokratike, ka qenë një ëndërr e ushqyer nga mendjemadhësia, por në të njëjtën kohë edhe një mashtrim. “Të djerët” as nuk e çojnë ndërmend të duan të bëhen si amerikanët.
Kufiri i dytë: SHBA-ja është një vend në krizë, ku Trump është epifenomeni i një “lufte civile të ftohtë” që zgjat prej dekadash, e cila pasqyrohet jashtë në mënyrë kontradiktore. Dhe kështu rikthehemi tek lufta në Iran.
Si fillim, mesazhi i transmetuar është tmerrues. Kujtojmë se Irani, edhe nëse nuk është aleat i Rusisë dhe Kinës, është një mik dhe fqinj i tyre. Por asnjë vend nuk mund të pretendojë përmbysjen e rendit amerikan, pa u ndeshur herët a vonë me zemërimin e Uashingtonit.
Për Lindjen e Mesme, rendi amerikan përbëhet nga disa pika të patjetërsueshme: aleanca me Izraelin dhe sauditët, siguria e rrugëve detare dhe hapja e ngushticave, kontrolli i burimeve energjetike dhe aleanca me sunitët. Nuk mund të tolerohet asnjë kërcënim ekzistencial ndaj aleatit themelor, Izraelit, dhe aq më pak asnjë tronditje e ekuilibrit rajonal.
Irani përfaqëson sfidën maksimale ndaj këtij “rendi” strategjik. Që nga dëbimi i Shahut, aleatit të hekurt amerikan, Irani (i parë nga Uashingtoni dhe Tel Avivi) është një kërcënim që është forcuar me kohën, madje edhe falë rrëzimit të Sadamit, që kontribuoi në krijimin e asaj “gjysmëhëne shiite”, armike e betuar e dominimit sunit, qoftë ai arab apo osman.
Përgjigjja erdhi me dëbimin e Assadit nga Siria, duke kaluar përmes Hamasit në Gaza dhe tani Hezbollahut në Liban. Megjithatë, rreziqet e aksionit amerikan janë të shumta. Në fakt, mbeten ende për t’u zgjidhur shumë pikëpyetje:
Së pari, armët duhet të heshtin sa më parë. Objektivi i sulmit ushtarak ndaj Iranit bie ndesh me interesin strategjik themelor të rendit botëror amerikan: garantimin e qarkullimit të lirë në det dhe hapjen e Ngushticës së Hormuzit.
Second, Israel's times do not coincide with Trump's. For Tel Aviv, this is a war that feels necessary and must end with a clear victory. For the US, regime change in Tehran or invasion is not necessary. What is important is that the Iranian ruling class has learned its lesson and no longer attempts to rebuild the Sasanian "empire."
Third, it is asymmetric warfare. As always for the US, this is an asymmetric warfare. America is the side that cannot lose, as it has overwhelming force.
For Washington, this is not an existential war. Time is working against the Americans. While the Iranians, like Hamas and Hezbollah, are only interested in “not losing.” It should be remembered that the Vietnamese lost over 1 million people compared to 55,000 Americans killed.
Fourth, the relationship with the Sunni world. What will happen in the long term with the relationship between Israel and other Sunni countries in the region, which are now on the same side but are seeing the continued rise of Tel Aviv's power?
What happens if the Pakistan-Turkey-Egypt-Saudi Arabia axis strengthens? The first has nuclear weapons, the second has the largest army in the area, while the fourth holds the "safe" of the region.
Fifth, the economic crisis. If the war continues, the economic consequences will affect the domestic American economy, damaging support for Trump and the cohesion of US society.
Sixth, there are open fronts. Trump has simultaneously opened many fronts and is creating many opponents, not to mention enemies: Venezuela, China, but also Atlantic allies over Greenland and Ukraine.
The seventh unknown concerns China's role. Beijing has chosen to maintain a low public profile in the face of this conflict, but it is not sitting idly by. China needs stability and will do everything to achieve it. It is no coincidence that it is offering its mediation in the conflict along with Pakistan.
Trump has forcefully drawn a perimeter of American national interests and threats. The United States' "backyard" is large, but not as large as the world. Only time will tell whether these tactical choices will lead to a new project, or whether they will simply accelerate the current chaos and the fading of America's role in the world. / Adapted from "Pamphlet" by " Il Sussidiario"
Nese trimi i kirte nuk ka shoke shume eshte i mbaruar.
Te behete zgjedhje si ne kohen te lashta pashallare bej sulltan ose aleance zgjedhje zgjedhje asmetrik