FLASH
Shkruar nga Emin Azemi
Even after 105 years, Serbia continues to be megalomaniacal in its ideas, but with some minor cosmetic changes in its approach to its neighbors, including the Albanians. Remove the year of the big turning point, 1999, when the West, led by the USA and NATO, gave a new course to the approach to the Balkans, and especially to the Albanians, the European chancelleries, and even certain segments of the EU's foreign policy in all these years fed false illusions that Serbia can be a loyal ally of Europe, while double standards were used against Ksosova...
The heir to the royal throne, Aleksandar Karagjorgjevic on December 1, 1918 in Belgrade proclaimed the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes. The ceremonial act of this proclamation was preceded by the conclusions of the House of the Peoples of Slovenes, Croats and Serbs and the 'decision on the union of Montenegro and Vojvodina with Serbia'.
These days in Podgorica, this decision was annulled, effectively qualifying it as the annexation of Montenegro by Serbia.
The declaration of December 1 as a "constitutive act" represented the document of state formation of the Kingdom of SKS, which was crowned with the Constitution of Vidovdan in 1921.
In this period, the power in the Kingdom of SKS consisted of the king, namely the Heir to the royal throne, Aleksandar Karagjorgjevic, the government and the temporary People's Assembly.
The first government of the SKS Kingdom was formed on December 20, 1918.
So says the official history of the formation of the SKS Kingdom.
New slavery for non-Slavic peoples
But what is silent in this story is the new slavery that was installed for non-Slavic peoples after the unification of Serbs, Croats and Slovenes in a kingdom of their own.
The Albanians, scattered in several parts of that Kingdom - in Kosovo, Macedonia, Serbia, Montenegro and so on, experienced the worst years of social, political and cultural apartheid that was exercised by the "long train" of gendarmes, foresters, tax collectors, officers on the soft lands of the Albanians, stripping them of any state-forming attributes and exposing them to the wildest forms of colonial blackmail and robbery. Only the illiterate and propertyless Albanian was valuable to the young oligarchs of Belgrade.
Synimi i politikës hegjemoniste serbe për zhbërjen e elementit shqiptar në trevat autoktone në Kosvë, Maqedoni Perendimore, Preshevë, Medvegjë, Bujanoc, Mal të Zi, tash më ishte bërë lajt motiv i diskurseve qeveritare, siç mund të dëshmohet edhe nga qëndrimi i kryeminstrit, Nikolla Pashiq, i cili thoshte se po qe se paqja do të zgjasë nja 20 deri 30 vjet, Serbia do t’ia dalë që Kosovën dhe Maqedoninë t’i inkuadrojë plotësisht në administratën dhe ekonominë e saj dhe “ popullin e tyre ta asimilojë në pikëpamje kulturore e kombëtare. Shkrirja e këtyre viseve në Serbi duhej të kryhej në mënyrë të plotë, siç janë shkrirë pas 1878-tës Nishi, Piroti, Leskovci dhe Vranja”.
Para 105 vjetëve shqiptarët në Mbretërinë e SKS e përjetonin si burg, pa të drejtë ankese për kushte më të mira.
Shqiptarët në Mbretërinë SKS nuk e kishin as statusin e pakicës etnike
Trajtimi i shqiptarëve nga Mbretëria SKS nuk e kishte as statusin e pakicës etnike, edhe përkundër faktit se konventat ndërkombëtare e obligonin atë që të kenë parasysh këtë status. Kjo mund të shihej edhe nga shkelja që i bëhej Traktatit të Sen Zhermenit për pakicat (i nënshkruar më 10 shtator 1919), sidomos nenit 2 i cili nënvizonte: “shteti serb-kroat-slloven obligohet që të gjithë banorëve të saj t’u sigurojë mbrojtje të plotë dhe të përgjithshme të jetës dhe lirisë pavarësisht nga origjina, gjuha, etnia, raca apo besimi fetar”, dhe nenit 7: “asnjëlloj kufizimi nuk do të kenë në përdorimin e cilësdo gjuhë nga secili qytetar i shtetit serbo-kroat-slloven qoftë në raportet private apo tregtare, të religjionit apo të shtypit e takimeve publike’’.
Zhvatje ekonomike, asimilim kombëtar, zhveshje nga të gjitha atributet shtetndërtuese – këto ishin shtyllat e politikave të Mbretëria SKS për popujt josllavë.
Në periudhën e Mbretërisë Jugosllave, xhandarmeria dhe njësitë paramilitare çetnike serbe kanë ushtruar reprezalje masive, përfshi tortura fizike, dhunime e vrasje mizore, mbi popullatën shqiptare të Kosovës, kurse në maj të vitit 1920 gazeta “Hak” njoftonte opinionin publik se në Kosovë ndodhen 30 çeta kaçakësh.
Nga 1918 deri në 1938, ushtria jugosllave (me dominim serb) i kishte djegur dhe shkatërruar 320 fshatra shqiptare. Vetëm në periudhën 1918-1912, ishin vrarë 12.346 persona,burgosur 22.150 persona, ishin vjedhur 50.515 shtëpi dhe djegur 6.125 shtëpi.
Sipas të dhënave të Institutit të Historisë në Prishtinë, në periudhën e viteve 1919-1940 në përgjithësi janë dëbuar 255.878 myslimanët nga Mbretëria Jugosllave në Turqi, nga të cilët : Shqiptarët : 215.412, turqë : 27.884, boshnjakë : 2.582.
Krahas shpërnguljes në Turqi, në kohën e Mbretnisë Jugosllave, shqiptarët, për t’i ikur terrorit çetnik, me të madhe gjenin strehim edhe në Shqipëri, dhe vetëm në vitin 1921 ishin shpërngulur rreth 40.000 persona.
Spastrimi etnik, qëllimi final i hegjemonisë serbe
Përgatitja e terrenit për spastrimin etnik të Kosovës dhe dëbimin sistematik të shqiptarëve, ishte kryer përmes Klubit Kulturor Serb, i mbështetur me të gjitha mjetet nga adminstrata shtetërore. Si prodhim final i këtyre aktiviteteve ishte përpilimi i projektit "mbi dëbimin e elementit josllav nga Serbia Jugore", kurse për rrjedhojë erdhi elaborati famëkeq i akademikut Vasa Çubriloviq Çublirlloviçi, ‘Dëbimi i Shqiptarëve’ më 1937 i bërë për qeverinë e Stojadinoviçit.
Sikundër dihet, aktivitetet shtetërore për dëbimin e myslimanëve (lexo:shqiptarëve) u kurorëzuan me nënshkrimin e konventës Jugosllave-Turke, 11 prill 1938. Kjo Konventë parashihte që në afat prej gjashtë viteve të zhvendosen 40.000 familje shqiptare nga Kosova, Maqedonia dhe Mali i zi në zona të zbrazta Anadolli.
Ratifikimin dhe realizimin e kësaj konvente e kanë penguar mosmarrëveshjet financiare, fushata shqiptare kundër dëbimit dhe shpërthimi i Luftës së Dytë Botërore. Ndonëse kjo marrëveshje nuk është ratifikuar e as e kryer sipas planit, ajo megjithatë ka pasur pasoja të rënda për shqiptarët, në të gjitha planet.
Noli dhe Mbretëria SKS
Gazeta serbe “Vreme” në numrin e 13 shtatorit të 1924, kishte botuar një intervistë me kryeministrin e Shqipërisë Fan Nolin. Intervista ishte realizuar në hotelin “Rusia” në Gjenevë nga R. Josimoviqi dhe u botua me titullin “Një orë me Musolinin shqiptar”. Është për t’u rikthyer në vëmendjen e lexuesit sidomos qëndrimi i Nolit atëbotë ndaj gjendjes së shqiptarëve në Mbretërinë SKS dhe për këtë arsye edhe intervista fokusohej në disa çështje: te raportet me Mbretërinë Serbe – Kroate dhe Sllovene (SKS), “bandat e kaçakëve” që e shqetësonin Mbretërisë SKS, krijimin e një konfederate ballkanike etj.
Duke folur për marrëdhëniet me Mbretërinë Jugosllave , Noli përgjigjet me shumë diplomaci dhe shpesh herë flet për krijimin e raporteve të mira që duhen ndërtuar ndërmjet Shqipërisë dhe Mbretërisë SKS.
“Nga ana jonë ne duam raporte të mira fqinjësie me Mbretërinë Serbe Kroate Sllovene, sepse na duhet paqja për organizimin e shtetit dhe zhvillimin e tij ekonomik. Për sa më përket mua nuk shoh ndonjë shkak që dy vendet tona të mos kenë raporte miqësore. Si shtete fqinje ne kemi interesa të përbashkët, kurse si popuj ballkanikë, dhe kjo duhet theksuar dhe përsëritur, ne kemi edhe afërsi gjaku. Ka shumë gjak ilir dhe shqiptar në ju, ashtu sikurse ka gjak sllav në venat tona. Përndryshe, nuk ka racë të pastër”, i thoshte Noli gazetës “Vreme”.
Noli flet edhe për çështjen e kufinjve, veçanërisht për Shën Naumin dhe Vermoshin, si dy territore kontestuese.
"We are not satisfied with the absurd limit that the great powers set for us. We lost many territories and most of the territories are majority Albanian. Let's talk only about the Gjakova region. You know that you got it only thanks to your historical monastery in Deçan, despite the fact that the entire population is Albanian, except for 30 Serbian families in this region. The other parts of Kosovo that you took have 85 to 90 percent Albanian population. But we have come to terms with this, even though we know that we have left out more Albanians than there are within our borders. Therefore, you who are 16 times more numerous and 50 times richer should agree if Saint Naumi and Vermoshi belong to us by decision of great powers. You are big enough to be generous. For me it is absurd and ridiculous that a great kingdom like SKS should deal with Albania for a worthless mountain like Vermoshi or for a miserable monastery like Saint Naumi".
What kind of Serbia do we have after 105 years?
Even after 100 years, Serbia continues to be megalomaniacal in its ideas, but with some minor cosmetic changes in its approach to its neighbors, including the Albanians. Remove the year of the big turning point, 1999, when the West, led by the USA and NATO, gave a new course to the approach to the Balkans, and especially to the Albanians, the European offices, and even certain segments of the EU's foreign policy, however, in all these years they nurtured false illusions that Serbia can be a loyal ally of Europe, while double standards were used against Kesova, forcing the official Pristina to become hostile even with the local population for some pro-European causes, which in fact they made a big bluff. The promise of visa liberalization immediately after the demarcation with Montenegro was the most typical example of these standards applied to Kosovo.
The most natural evocation of the SKS Kingdom in this 105th anniversary of its foundation, could be done if from now on a correct standard of reevaluation is established towards all history makers, separating on one side the 'prisoners' and, on the other, 'guardians' of that Kingdom.
All other opinions would come out distorted, while the truth could still remain hostage to new (dis)adventures./ Pamphlet
Lini një Përgjigje