FLASH
Shkruar nga Wolfgang Munchau
He is pursuing a strategy that relies on quick strikes and surprise, but without a clear backup plan. History shows that such approaches often fail once they are confronted with reality. The risk is that this time, too, the cost will be much higher than anticipated...
Operation Epic Fury offers many historical parallels. In my opinion, the most significant is the one with the beginning of World War I. In both cases, the conflicts began on the basis of a plan that looked excellent on paper.
The US and Israel aimed to "decapitate" the Iranian regime from day one. Just like the German strategy of 1914, which aimed for a quick and decisive victory over France.
The plan devised by Alfred von Schlieffen avoided a direct clash with French fortifications on the border. Instead, the Germans would move through Belgium and Luxembourg to encircle Paris in a swift maneuver. Speed was essential then and remains just as essential today.
It is difficult today to imagine the optimism that prevailed in Europe on the eve of war. When Helmuth von Moltke put the plan into action, the conviction of a quick victory was almost absolute.
German Kaiser Wilhelm II promised soldiers that they would return home “before the leaves fell from the trees.” Young men headed for the front with enthusiasm, while figures like Max Weber felt a lack of being able to fight.
Even in Britain, it was widely believed that the war would end “before Christmas.” Similar optimism accompanied Trump’s predictions, who envisioned the war with Iran as a conflict that would last 4-5 weeks.
We are now beyond that deadline. At first, everything seemed to be going according to plan for Germany. Its armies advanced rapidly through Belgium, clashed with the British near Mons, and pushed Allied forces deep into France, closing in on Paris to within 40 kilometers.
But that's where the problems began. The advance failed to turn into a siege. The plan was not carried out. As historian Holger Herwig writes, the Schlieffen Plan was essentially "a single roll of the dice." There was no alternative.
Everything depended on speed and any delay could be fatal. From the first day, every possible soldier was mobilized, in difficult conditions, under heat, fatigue, and logistical chaos.
And therein lies the problem with grand strategies: they tend to fall apart as soon as they are confronted with reality. The unexpected is not the exception, but the rule. For example, German troops were not prepared for the summer heat or for supply difficulties.
Kundërsulmi franko-britanik në Betejën e Marnës, në shtator 1914, e ndryshoi rrjedhën e luftës. Ushtritë gjermane u detyruan të tërhiqeshin dhe konflikti u kthye në një luftë rraskapitëse llogoresh që do të zgjaste edhe 4 vite. Në fund, Gjermania u konsumua plotësisht, si ushtarakisht, ashtu edhe ekonomikisht.
Arsyeja kryesore ishte e qartë që në fillim: mungesa e një plani alternativ. Plani Schlieffen nuk parashikonte skenarë dështimi. As për kushtet klimatike, as për logjistikën dhe as për një luftë të zgjatur.
E njëjta gjë mund të thuhet edhe për Trumpin. Është e paqartë nëse ekziston një plan B. Madje edhe vetë plani A mbetet i mjegullt. A ishte synimi rrëzimi i regjimit iranian? Dobësimi i programit bërthamor? Apo kufizimi i ndikimit rajonal?
Pa një objektiv të qartë, edhe sukseset taktike mbeten të kufizuara. Goditjet e para mund të kenë funksionuar në aspektin teknik, por ato e nënvlerësuan kundërshtarin. Reagimi i Iranit ishte i shpejtë.
Pati përshkallëzim të konfliktit, goditje ndaj aleatëve rajonalë dhe përdorim të një arme të fuqishme: ndikimin mbi ekonominë globale. Mbyllja e Ngushticës së Hormuzit dhe presioni mbi tregjet nxjerrin në pah një dobësi të madhe të Perëndimit: varësinë nga zinxhirët globalë të furnizimit.
Dhe këtu historia përsëritet. Edhe Gjermania e vitit 1914 ishte një fuqi e madhe, por e brishtë përballë ndërprerjeve të furnizimit. Sot, Perëndimi përballet me rreziqe të ngjashme, nga mungesat e materialeve kyçe deri te varësia nga importet strategjike. Kjo është një pikë që shpesh neglizhohet nga strategët ushtarakë, të cilët fokusohen te manovrat dhe jo te baza industriale që i mbështet ato.
Në këtë drejtim, vende si Rusia dhe Kina mund të kenë një avantazh, pasi e kuptojnë më mirë rëndësinë e burimeve dhe të zinxhirëve të furnizimit. Rreziku i përshkallëzimit të situatës mbetet i lartë.
Nëse konflikti zgjerohet dhe prek nyje kritike si Ngushticën Bab El-Mandeb apo Kanalin e Suezit, pasojat për ekonominë globale do të ishin të rënda. Ndërkohë, Evropa vazhdon ta shohë sigurinë e saj kryesisht përmes luftës në Ukrainë, duke
lënë në hije dobësitë e veta më të afërta, sidomos varësinë energjetike dhe industriale. Edhe kërcënimi nga Kina shpesh keqkuptohet. Ai nuk qëndron vetëm te konkurrenca ekonomike, por edhe te kontrolli mbi burimet më jetike.
Dikur, SHBA-ja konsiderohej si aktori më i sofistikuar strategjik në botë. Por qasja e Trumpit e vë këtë perceptim në dyshim. Pa një strategji të qartë daljeje, ekziston rreziku që konflikti të zgjatet dhe të bëhet gjithnjë e më i kushtueshëm.
Skenari më i mirë i mundshëm do të ishte një rikthim në një marrëveshje të ngjashme me atë të vitit 2015 për programin bërthamor iranian. Pra, një rikthim në status quo. Por kjo do të nënkuptonte rikthimin te një marrëveshje që vetë Trumpi e braktisi. Nëse synimi është ndryshimi i regjimit, atëherë një ndërhyrje tokësore do të ishte e pashmangshme. Dhe ajo duhet të jetë në përmasa shumë më të mëdha se ajo e Irakut.
With a mobilization potential of about 1 million troops, Iran cannot cope with limited operations. Any such attempt risks failure. Historical experience is clear. Even when they have abundant information, leaders make mistakes.
The main lesson from World War I remains relevant. Strategies that rely on a single bet are very risky. Even the most seasoned gamblers know this. Trump has often been seen as a bold gambler.
But in this case, he seems to have entered a game where the odds are clearly against him./ Pamphlet from "Unherd"
C'na mesoi dhe ky trimi! Fitorja me efektive eshte lufta nen rrogoz, urte e bute. Lufta eshte ideologji, patriotizem, taktike, strategji e perpunura ne trurin e popullates qe ne femijeri ne familje e shkolla. Kush ua heq nga mendja sllaveve fiksimin e dyndjes se heshtur ndaj Europes? Kush ua heq nga mendja ish persianeve qe i kane pasur shtrirjet deri ne Termopile? Kush ua heq nga mendja cifuteve Izraelite bajgeb historike per "Token e Premtuar" nga MozeKush ua heq nga mendja Afrikaneve qe tua marrin trojet te bardheve qe i skllaveruan por me emigracion ne vendet e Perendimit e ta marrin fuqine e pushtetin si shumice elektorale? Ruset kane qene rrembythja e botes e i kane fituar terrenet me shtyrje pellembe per pellembe. Ja serbet kurr nuk heqin fiksimin e daljes ne Adriatik. Mos quani luftera te shpejta pushtimet koloniale me perlarjen e trojeve me popullata minimale ne xhungla e pa pike armatimi, ku as shpata nuk kishin. Ky trapi na shkruan qe dikur USA ishte aktori me i sofistikuar! Si , me dhjetra luftera qe nga Vietnami e me radhe!? Dajaku nuk eshte ? as politike, as ideologji, as largpamje. Kush rron nga shpata do te vdese nga shpata, thone Englezet.