FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Spiropali has responded to Prime Minister Edi Rama after yesterday's clash at the meeting of the Parliamentary Group...
A day after the strong clash with Prime Minister Edi Rama at the Parliamentary Group meeting, Elisa Spiropali has reacted publicly through a long post on social media, giving a direct response to recent developments.
In her statement, she criticizes the way internal debates are handled in the Socialist Party, warning that turning them into a "public punitive spectacle" creates a climate of fear towards dissent.
Spiropali emphasizes that if her positions are considered grounds for expulsion from the party or parliamentary group, she is ready to face this decision.
"If my stance on the way the party, the government, the state is functioning is considered a reason for expulsion, then I am saying it calmly and clearly: Exclude me."
She explains that her criticisms are not directed at the Socialist Party as a political force, but at the functioning model that, according to her, is damaging it in some aspects. In this context, Spiropali raises concerns about the merging of the party with the state, the increasing role of the administration and the weakening of political representation.
In her response, she underlines the importance of dissent within a political force, describing dissent as a form of loyalty and not as deviation.
“Power is not weakened by criticism. Power is weakened when it loses the ability to self-correct.”
Spiropali also speaks out against what he calls the demand for blind obedience and warns of the danger of creating a political culture based on fear and submission.
Her reaction comes at a moment of tension within the Socialist Party, following the previous day's debate with Prime Minister Rama, who, according to reports, had asked her to maintain a clear stance in relation to the party.
Elisa Spiropali's full reaction
Exclude me.
Internal debates, no matter how intense, should not turn into a public punitive spectacle.
If this happens, the problem is no longer disagreement, it is the fear of disagreement.
This stubborn fact, this obvious observation, more than the warning itself, compels me to speak.
When public warning becomes an instrument of intimidation, silence is no longer prudence, it is surrender.
If my stance on the way the party, the government, the state is functioning is considered a reason for expulsion, then I am saying it calmly and clearly: Exclude me.
Not as a personal challenge. Not as a political drama. Not as a media show. But as proof that the problem is not with the word that raises concern, but with the system that cannot tolerate concern.
I did not attack the Socialist Party. I criticized the model that in some aspects is also harming the Socialist Party.
Kam folur për ndarjen e partisë nga shteti. Për rrezikun që politika të zëvendësohet nga administrimi. Për një logjikë kontrolli. Ku struktura burokratike dhe pushteti administrativ rrezikojnë të marrin vendin e përfaqësimit politik.
Nëse këto konsiderohen arsye për përjashtim, atëherë pyetja nuk është pse flas unë. Pyetja është pse këto gjëra nuk lejohen të thuhen.
Pushteti nuk dobësohet nga kritika. Pushteti dobësohet kur humb aftësinë për vetëkorrigjim.
Nëse në një forcë politike që ka lindur si projekt emancipimi kombëtar, kritika trajtohet si devijim, atëherë problemi është më i thellë se çdo debat. Është krizë kulture politike.
Nëse të kërkosh që institucionet të mos kontrollohen, personalizohen, instrumentalizohen, është faj, atëherë më përjashto.
Nëse të kërkosh garë e meritë, brenda e jashtë partisë është faj, më përjashto.
Nëse të kërkosh që socialistët të mos zëvendësohen nga një model “drejtorokracie”, ku kontributi politik zbehet përballë kontrollit administrativ, qenka mungesë disipline, më përjashto.
Nëse të mendosh se pushteti duhet të njohë vetkufizim, dhe nuk duhet të njësohet me strukturat që e rrethojnë, qenka herezi e papranueshme, më përjashto.
Nuk po mbroj një pozicion. Aq më pak një kolltuk. Kryetarllëkun dhe ministërllëkun nuk ma ka lënë gjyshi apo gjyshja. Po mbroj një parim.
Në politikë mospajtimi nuk është thyerje e besnikërisë.
Mospajtimi është forma më e lartë e besnikërisë.
Kur refuzimi për t’u bërë pjesë e një automatizmi votash në Parlament interpretohet si largim nga grupi, atëherë problemi nuk është disiplina, por ideja se bindja kërkohet e verbër, pa arsyetim, pa marrë parasysh pasojat.
Kur refuzohet bindja si ritual, nuk po mbrohet uniteti, por po kërkohet nënshtrim.
Kur ndërgjegjja trajtohet si shkelje disipline vetëm sepse nuk dakordësohet me automatizmin e veprimeve, atëherë problemi nuk është mospajtimi, por modeli që e ngatërron bindjen me nënshtrimin, duke tentuar të normalizojë deri edhe abuzimin. Nëse edhe këtë e kam gabim, më përjashto.
Por të paktën të bëhet e qartë se përjashtimi nuk po ndodh sepse dikush ka tradhtuar partinë. Po ndodh sepse dikush ka refuzuar të heshtë për mënyrën si po vepron pushteti në emër tësaj.
Dhe kjo nuk është çështje personale. Është çështje se si kuptohet politika. Çfarë ndodh me një parti kur qoftë edhe një akt politik mosvotimi shihet si armiqësi? Çfarë ndodh me një shtet kur kundërshtimi trajtohet si kërcënim? Çfarë ndodh me një shoqëri kur bindja kërkohet si nënshtrim?
Këto nuk janë pyetje për fatin tim, të cilin e bëj vetë pa ndihmën e askujt. Janë pyetje për mënyrën si qeveriset.
Kërcënimi për përjashtim nga grupi më shqetëson më pak se ideja se mund të normalizohet mendimi që një grupim politik duhet të funksionojë përmes frikës.
Një formacion politik ku askush nuk kundërshton, nuk është i fortë. Është i heshtur dhe duhet ruajtur nga zgripi.
Heshtja politike ka qenë gjithmonë paralajmërim i së keqes.
Jo rrallë, nuk tremb forca reale e kundërshtarit.
Tremb jehona që i bëhet frikës.
Many control structures are held together not so much by their own strength as by the false perception that others have of their strength, by mechanisms that survive on the fear they generate. If we can't agree on even that, kick me out.
If my right to speak, even to shout, is not respected, when my political family begins to fear the word, there is no dilemma, the solution is 1, expel me.
"...Partia Socialiste është e përkushtuar ndaj lirisë së plotë të fjalës, tubimit, shtypit dhe fesë, si dhe ndaj një sistemi shumëpartiak...". Kjo garanton shumëngjyrëshshmëri brenda Partisë Socialiste si DNA-ja (fara) e socialdemokratëve. A ta mbajmë PS-në në këtë linjë? Me Ramën, kjo është pyetja jonë: PS-ja APO RAMA? PS-ja nuk mund ta ndjekë Ramën, por Rama, si udhëheqës, DUHET ta ndjekë PS-në, jo veten!
Koha e Ramës ne PS morri fund! Ky ish djali I zgjuar e plot ide, alternativ dhe kurajoz, që dikur vinte pikat mbi i dhe konkurojë me sukses babanë, të ndjerin “Robert Çumçakizin”, është kthyer në një plak autoritar dhe monoton. Dorëheqje!
Nuk mund ta mohoj qe analiza e Spiropalit me ka habitur. E vleresoj pamvarsisht se me pare nuk kam pase simpati. Kjo eshte kur njerzit vendosiin te thone ate qe mendojne. Kjo eshte domosdoshmeri ne klasen tone politike te katandisur me zeqinete, milet, nokat, bracet etj. etj.
Vetëm kërcënimi të heq, të përjashtoj, tregon se ky njeri është diktator i modelit .më të keq atij aziatik ato që duken liberalizma i ka nga që manipulon ne Evropë. Është psiopat makiavelist, narcizist DARK TRIAD
Ta nguce e terboje Spiropali, derisa Babloqia te ulurase si bishe... Ama nuk e perjashton dot. Do veteprovonte qe e ka PS prone qe ja ka lene gjyshi.... (Sikur ta bente do qe bukur) Po burra a ka PS?.
Thjeshtë një lojë aspak e kamufluar për të justifikuar argumentin që ka vend për zëvendësime. Elisa bukurane do që të luajë rolin e të pa-zëvendësueshmit Blushi për një klizëm të Rilindjes nga ata zëra dhe elements që kanë nisur të çuçurisin kundër e-Dramës. Thjeshtë favori i radhës i kompensueshëm me rolin pseudo-disident.