FLASH
Shkruar nga Nathalie Tocci
From the threat of regime change to the bargain for uranium, the White House's desire for a deal is turning into a strategic failure, giving Tehran the upper hand at the negotiating table and dictating the new parameters of the conflict...
Amidst the barrage of threats and the frenetic pace of tweets at all hours of the day - and especially of the night - Donald Trump's desperate desire to reach a deal to end the US-Israeli war against Iran stands out. However, it is precisely the US president's words and his apparent inability to understand Tehran's dynamics that make this objective difficult to achieve.
With the ceasefire in Iran, followed by that in Lebanon, and the attempt to successfully conclude a negotiation between Washington and Tehran in Islamabad, Pakistan, Trump has acted with the conviction that a more favorable agreement for the United States could only be achieved by raising the stakes.
He probably did this because he knows - despite his statements to the contrary - that the parameters of a possible compromise are much less favorable today compared to the beginning of the year, before the joint attack by the US and Israel, when the parties were negotiating in Geneva, Switzerland.
Earlier this year, Washington insisted that it would not budge an inch from its demands: zero uranium enrichment, an end to Iran's missile program, and a cessation of support for pro-Iranian militias in the region.
These demands were compounded by the implicit threat of regime change in Tehran, against the backdrop of protests brutally suppressed by the Iranian security apparatus. In fact, these were maximalist positions, which, combined with the US military mobilization in the Persian Gulf, suggested a lack of sincerity on the part of Trump's usual negotiating pair: envoy Steve Witkoff and the president's son-in-law, Jared Kushner.
But, regardless of the White House's real intentions, these were the demands on the table. Meanwhile in Islamabad, there is no longer any talk of Iranian missiles or militias. Regime change in Tehran is no longer on the table.
Only a time limit on uranium enrichment is being discussed. Iran insists on a maximum 5-year extension, while the United States wants 20 years or more. Also being negotiated is the 440 kilograms of uranium enriched to a percentage that allows the construction of some nuclear weapons.
Trump deliberately downplays them by calling them “nuclear dust.” Iran insists on diluting them to levels suitable only for a civilian program, while Washington demands their removal from the country.
Edhe nëse do të arrihet një marrëveshje bërthamore më afër pozicioneve amerikane sesa atyre iraniane, parametrat nuk do të ishin thelbësisht të ndryshëm nga ata të marrëveshjes së vitit 2015, pikërisht ajo që Trump e ka kritikuar ashpër dhe që më pas e rrëzoi.
Së fundi, po diskutohet për rihapjen e Ngushticës së Hormuzit dhe mbi një sistem të mundshëm tarifimi në dobi të Iranit, një çështje që nuk ekzistonte fare në janar kur ngushtica ishte plotësisht e hapur dhe që u nxit nga vetë lufta e Trumpit.
Edhe në këtë rast, është e vështirë të imagjinohet që një marrëveshje e mundshme të mos përfshijë lëshime ndaj Iranit për Hormuzin - lëshime që para konfliktit do të kishin qenë të paimagjinueshme.
Në përmbledhje: Trump dëshiron me dëshpërim një marrëveshje, por kompromisi i vetëm i mundshëm është shumë më pak i favorshëm për Uashingtonin sesa ai që mund të ishte arritur para luftës. Pra, një dështim strategjik nga çdo këndvështrim.
Nëse në njëfarë mase edhe Trump e kupton këtë, kjo do të shpjegonte edhe arsyen pse sa më shumë rritet dëshira e tij e dëshpëruar për paqe, aq më shumë ai përgjigjet duke e rritur bastin. Bllokimit iranian të Hormuzit iu përgjigj me një kundërbllokadë amerikane.
Para skadimit të armëpushimit të përkohshëm, u rikthyen kërcënimet e presidentit për të goditur infrastrukturën civile në vend, duke hapur mundësinë e krimeve të luftës. Nuk munguan as postimet ku Trump nënvizon dobësinë e Iranit, qartazi për të maskuar të vetën.
Edhe armëpushimi në Liban është një dëshmi e papritur pikërisht e kësaj dobësie. Kur dy javë më parë u shpall armëpushimi i përkohshëm në Iran dhe Izraeli u përpoq ta sabotonte duke vrarë mbi 350 libanezë, Trump u tregua edhe një herë i butë ndaj kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu.
Por kur Irani vendosi kushte të qarta, duke refuzuar të rihapte Hormuzin pa një armëpushim edhe në Liban, Trump u detyrua t’i impononte Netanyahut një ndalesë. Pastaj Shtetet e Bashkuara aktivizuan kundërbllokadën në Hormuz dhe përplasja në ngushticë vazhdon.
Megjithëse iranianët janë të bindur jo vetëm se kanë një prag dhimbjeje më të lartë se ai amerikan, por edhe se kanë ende karta për të luajtur, sidomos atë të mbylljes së Ngushticës së Bab el-Mandebit në Detin e Kuq nga ana e Houthëve.
Veprimet përshkallëzuese të Shteteve të Bashkuara kanë shkaktuar deri tani vetëm një rreth vicioz të mëtejshëm përshkallëzimi nga ana iraniane. Dhe pavarësisht inferioritetit ushtarak, regjimi i Teheranit vazhdon të veprojë me bindjen e dukshme se është më rezistent se Uashingtoni.
Në momentet e fundit, Trump ka ndërmarrë dje në mbrëmje lëvizjen e radhës të paparashikueshme: zgjatjen e njëanshme të armëpushimit për një afat të pacaktuar, pavarësisht refuzimit të Teheranit për t’u ulur në tavolinën e bisedimeve.
Ky pezullim i luftës “deri në një njoftim të dytë” lë gjithçka në pezull, duke dëshmuar se dëshira e dëshpëruar e Trumpit për të shmangur një përshkallëzim total po mbizotëron mbi kërcënimet e tij ushtarake.
It remains to be seen whether this "freezing" of the conflict will give space to diplomacy, or is simply the latest evidence of his self-defeating tactics that hand Iran control over the timing and pace of the game. / Pamphlet from "La Stampa"
Lini një Përgjigje