FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Hamas accepts US ceasefire plan, but Netanyahu sabotages again. Israeli army and government in open conflict. Trump tries to avoid the next hell in the Middle East...
Hamas has responded positively to the US proposal for a ceasefire, which appears to resemble Witkoff's latest version with some changes. In an official statement, it stated that it is ready "to immediately launch a new round of negotiations on the mechanism for implementing this framework."
Citing this statement, TimesofIsrael reports that according to internal information from Hamas, the Palestinian militia aims during the negotiations to fortify guarantees for a sustainable ceasefire, set a faster deadline for the Israeli withdrawal from Gaza, and ensure that real aid reaches the Palestinians, bypassing the Gaza Humanitarian Foundation, called the "humanitarian face of genocide" (it has recently been revealed that, in addition to the IDF, the security staff of this Foundation have also shot at starving civilians).
Responding to a question about Hamas's approval, Trump expressed satisfaction, although he clarified that there were no further details on this. He reiterated that he believes a ceasefire can be reached "within a week."
On the surface, everything seems to be moving towards a resolution to this endless tragedy, were it not for the uncertain fate of Netanyahu, who has failed in every previous round of negotiations.
It seems that for the first time he was more inclined to close the case, but what happened on Thursday at the summit between the Minister of Security and other important government officials cast doubt on this possibility.
Arab and Israeli media are reporting a heated exchange between Chief of Staff Eyal Zamir and far-right ministers Bezalel Smotrich and Itamar Ben-Gvir. The latter accused the general of not achieving the set objectives. Zamir responded sharply to this criticism, claiming that he had met all the set objectives.
The ministers criticized him for not having completed the "final solution" to the Palestinian issue, and this challenge highlighted the military's resistance to such an approach.
But less common was the clash between the general and Netanyahu: becoming the voice of Smotrich, who had called for the encirclement of the northern Gaza Strip, Netanyahu urged the general to prepare an evacuation plan for the south.
To this request, the general replied: “ Do you want a military government? Who will manage two million people? Managing all those hungry and angry people could lead to a loss of control. The situation could blow up in your face .”
Në atë moment, Netanyahu ngriti zërin dhe insistoi: “Do të kujdesen ushtria dhe Shteti i Izraelit. Nuk dua një regjimi ushtarak, por dua që të transferohen në një zonë ku kanë shtëpi civilët. Alternativa është riokupimi i plotë i Rripit, gjë që do të thotë vrasje të të marrësh pengjet. Nuk do e lejoj këtë”.
Kjo ishte një reagim i vështirë për t’u kuptuar, që duket i diktuar nga nevoja për të ruajtur besimin e Smotrich dhe Ben-Gvir, edhe në një formë të zbutur. Në fakt, ndryshe nga presionet e tyre për “pastrim etnik” dhe aneksim të Gazës, Netanyahu duket se preferon një rrugë të mesme: krijimin e një kampi përqendrimi ku të grumbullohen palestinezët.
Pra, pikërisht në fund erdhi urdhri i kryeministrit për gjeneralin: “Përgatitni një plan evakuimi: dua ta shoh në tavolinën time kur të kthehem nga Uashingtoni” (të hënën pritet takimi me Trump në Shtëpinë e Bardhë).
E gjithë panorama që del është tejet shqetësuese, edhe pse jo befasuese: duke qenë se në propozimin amerikan për armëpushim nuk parashihej ndonjë plan evakuimi, është e qartë që Netanyahu po luan rolin e bashkëpunuesit ndaj presionit të Trump-it për një marrëveshje me Hamas-in, ndërkohë që në realitet punon për diçka krejt të ndryshme.
Sfida e madhe është nëse Trump do të mund të mposhtë qëndrimin kokëfortë të kryeministrit izraelit. Njollat, mbështetja publike dhe ofertat për zgjerimin e “Accords d’Abraham” nuk kanë ndryshuar drejtimin e tij. Është e nevojshme diçka më shumë. Vetëm mbetet të presim dhe të besojmë që Trump arrijë në fund të triumfojë mbi kaq ngulësi të dhunshëm.
Ben Samuels, në shkrimin e tij për Haaretz, analizoi këtë dinamikë: Trump është duke bërë gjithçka për të detyruar kryeministrin e rezervuar izraelit t’i japë fund luftës. Ai përfundon duke shkruar se Netanyahu nuk mund të përballojë një përplasje me presidentin amerikan. Le të shpresojmë se ka të drejtë.
Në vijim, është vënë re kontrasti i fortë midis qeverisë dhe ushtrisë izraelite – nuk është kaq ashpër sa që kur nisi agresioni në Gaza. Nuk është një betejë midis të mirëve dhe të këqijve, sepse IDF ka treguar një brutalitet të paimagjinueshëm. Por është një përplasje midis një gjenerali që pranon realitetin dhe një qeverie që nuk përballet me të.
është mjaft instructiv një artikull i Zvi Bar’el, gjithashtu në Haaretz, ku ai shpjegon se është naive të mendohet se zhdukja e Hamas-it nga Rripi dhe kontrolli ushtarak i zonës do siguronte sigurinë e ardhshme të Izraelit, duke fajësuar palestinezët për ikje, gjë që sipas Bar’el është një iluzion i rremë.
Bar’el vëren se:
“Mbi 2 milion njerëz jetojnë në këtë enklavë dhe po përjetojnë fatkeqësinë më të madhe të jetës së tyre dhe historisë së popullit palestinez. Kjo nuk matet vetëm me numrin e vdekjeve, që varion midis 50,000 dhe 100,000, por edhe me qindra mijëra të plagosur, jetimë, gra të mbetura pa burrë, uri, sëmundje dhe humbje të së ardhmes për një gjeneratë të tërë”.
" This national trauma of epic proportions cannot be healed by just a few hundred truckloads of humanitarian aid, for which the people of Gaza have paid with their lives. Gaza is fertile ground where national resistance grows, and this will turn into an even more ferocious and permanent armed struggle against Israel ."
" This resistance may no longer be called Hamas or Islamic Jihad. But we will see organizations, gangs and militias that will not need long-range missiles or explosive drones. When the enemy is close, their weapons will be the rifles they have in stock, grenades and improvised explosive devices ."
" Israel may discover that occupying territory was the easy part of the war, just as the Americans discovered in Afghanistan and Iraq, and as Israel discovered during its 18 years in Lebanon ."
This stark realism can help find a way out of this hell. Because there is only one alternative to this positive epilogue and that is a war without end, concludes Bar'el. /Adapted from "Pamphlet" by "Inside Over"
Lini një Përgjigje