FLASH
Shkruar nga Pamfleti
US war against Iran does not improve position towards China and increases risk of strategic overreach
Given the rivalry between the superpowers, the United States and China, any decision by a US administration to go to war must be guided by an assessment of whether it strengthens the US position vis-à-vis China. During the Cold War, the United States fought in Korea and Vietnam to counter Soviet influence and forced Britain and France to withdraw their troops during the Suez Crisis in 1956 to avoid Soviet intervention.
Therefore, a massive US air war, possibly followed by a ground campaign, against Iran is a case in which reckoning with China is expected to play a major role. In fact, the Trump administration’s National Security Strategy for 2025 emphasizes the US-China rivalry, noting the importance of balancing China in Asia and preventing its access to the Western Hemisphere. Various analysts and strategists have placed the war with Iran in the context of opposing China by denying it regional partners.
However, it is difficult to see how Operation Epic Fury improves the US position towards China.
In fact, it is precisely the lack of a Chinese military presence in the Middle East that has lured the US into war. A similar attack on Iran would not have been possible during the Cold War, because Washington then feared a Soviet military response to American interests in the region. The US has no such concerns about China in the Middle East, given that Beijing’s military power outside the Western Pacific is limited.
However, if Washington engages in conflicts in the Middle East or other parts of Eurasia that are peripheral to the US-China rivalry, it risks strategic overreach and damage to relations with allies.
President Donald Trump’s war on Iran could, in theory, strengthen the US position by replacing a China-friendly regime in Tehran, weakening a key partner of Beijing and cutting off its oil supply. The demonstration of American military power could, in theory, also deter a possible Chinese invasion of Taiwan. In practice, however, these arguments carry little weight.
Së pari, historia e Luftës së Ftohtë tregon se SHBA mund të përdorë ndryshimin e regjimeve në vende të treta për të dobësuar rivalin e saj. Udhëheqësi suprem i Iranit dhe anëtarë të tjerë të rëndësishëm të elitës u vranë në fazën e hershme të sulmeve ajrore SHBA-Izrael. Megjithatë, regjimi teokratik iranian mbetet në këmbë, çka sugjeron se bombardimet nuk mjaftojnë për ta rrëzuar atë, nëse ky është qëllimi. Edhe nëse regjimi bie, nuk ka garanci që një qeveri e re, qoftë më liberale apo më radikale, do të ndërpresë bashkëpunimin me Kinën. Kina është partneri më i madh tregtar i Iranit dhe, si importuesi më i madh në botë i naftës dhe gazit, pritet të dominojë eksportet iraniane edhe në të ardhmen.
Së dyti, sulmet ajrore amerikane kanë dobësuar aftësitë ushtarake të Iranit, duke kufizuar ndërhyrjen e tij në politikën rajonale. Megjithatë, shqetësimet se Kina po udhëheq një “bosht të së keqes” me Iranin janë të ekzagjeruara. Edhe pse Pekini përfiton nga fakti që Irani e mban SHBA-në të angazhuar në Lindjen e Mesme, ai nuk ka kapacitet të diktojë politikat e Teheranit apo Moskës. Kina kërkon të balancojë marrëdhëniet në rajon, përfshirë me Arabinë Saudite dhe Izraelin, dhe interesat e saj kryesore janë stabiliteti dhe bashkëpunimi ekonomik. Në fakt, Pekini kundërshton ambiciet bërthamore të Iranit sepse ato mund të destabilizojnë rajonin dhe të justifikojnë sulme nga SHBA dhe Izraeli.
Së treti, megjithëse mbi 70 për qind e konsumit të naftës së Kinës mbështetet në importe dhe gati gjysma vjen nga Lindja e Mesme, Pekini nuk ka arsye për panik. Ai është përgatitur për kriza të tilla duke ndërtuar rezerva të mëdha dhe duke diversifikuar burimet, përfshirë Rusinë dhe Brazilin, si dhe duke zhvilluar një miks energjetik më të balancuar.
Ndërkohë, kriza e naftës e shkaktuar nga lufta dëmton ekonominë amerikane dhe ato të aleatëve si Japonia, Koreja e Jugut dhe vendet e NATO-s. Fakti që Trump i kërkoi Kinës ndihmë për të zgjidhur krizën në Ngushticën e Hormuzit tregon se dobësimi i Kinës nuk ishte faktor kyç në vendimin për luftë.
Së katërti, Kina dhe ushtria e saj po ndjekin me interes fuqinë ushtarake amerikane. Megjithëse SHBA mbetet më e avancuar, diferenca nuk është më si në vitin 1991. Kina është më e sigurt në fuqinë e saj dhe do të kishte avantazh në një konflikt në rajonin e saj. Një luftë me Kinën në Azi do të ishte shumë më sfiduese se operacionet në Iran.
Reagimi i kufizuar i Kinës ndaj luftës nuk është surprizë. Ajo nuk ka detyrime sigurie ndaj Iranit dhe nuk ka prani të përhershme ushtarake në rajon. Përfshirja do të ishte e rrezikshme dhe jashtë fokusit strategjik të saj, që mbetet Azia Lindore.
Ndryshe nga Bashkimi Sovjetik gjatë Luftës së Ftohtë, Kina ka një shtrirje më të kufizuar gjeografike dhe ushtarake, kryesisht në Paqësorin Perëndimor. Kjo e përqendron rivalitetin me SHBA-në në një rajon të vetëm dhe ul gjasat e përplasjes globale.
In contrast, the US's geographic position gives it global reach, tempting it to engage in conflicts outside its main area of rivalry. This poses two major risks.
First, strategic overextension: long wars can drain resources and weaken the focus on China. Second, damage to relations with allies. The war in Iran has already deepened divisions with Europe and shifted attention away from the war in Ukraine. The refusal of some NATO countries to support the US has increased transatlantic tensions.
Any potential gains to China from this war pale in comparison to the risks of overreach and rifts with allies. This raises serious questions about Washington’s strategic rationale for the Iran war and the future use of force. /Adapted from ForeignPolicy /
Mund ta kete radiate kina per lufte per te rezuar presindeti
Kina është si një struc që fut kokën në një kodër rëre dhe me shpinën hapur! Nuk është mirë dhe e drejtë të qëndrosh indiferent ndaj incidenteve botërore! Ndërsa fitimi i parave nga vendet në zhvillim është i mirë për Kinën, kthimi i fytyrës mënjanë dhe injorimi i çështjeve botërore nuk është etikisht i saktë! Ata duhet të ndërhyjnë menjëherë para se të jetë tepër vonë! SHBA-së i duhet një pengesë e mirë për të ndryshuar drejtim nga D në R. Trump bëri diçka gabim dhe nuk mund ta korrigjojë veten tani. Ai nuk mund ta mbrojë MAGA-n!