FLASH
Shkruar nga Eldar Mamedov
The MEK is desperate to remain a major player, especially now that it faces stiff competition for the attention of Western politicians from opponents of the regime in exile...
Former US Vice President Mike Pence this year joined a long list of former senior US officials who supported the National Council of Resistance of Iran (NCRI), a political front of the Mojaheddeen-e Khalk (MEK ), as the Iranian opposition group in exile.
This despite the history of human rights abuses and violent anti-American acts, and the fact that in the years 1997-2012, this group occupied a place on the US list of terrorist organizations. Speaking at a MEK event on March 13, Pence described the organization as a "secular, democratic, non-nuclear" alternative to the current government in Iran.
In fact, Pence's flirtation with the MEK is not new. In 2021, he described the MEK as "well-organized, fully prepared, perfectly qualified and widely supported" to become Iran's new government, while labeling the "president-elect ” of the Maryam Rajavi organization as an “inspiration to the world”.
Pence has since announced that he will run for the Republican Party nomination as its official presidential candidate in 2024. While his popularity is currently in the single digits, a hypothetical disqualification of front-runner Donald Trump, could throw the Republican race into chaos, and where all scenarios are possible.
And that could be the moment when Pence can try to tap into the non-Trumpian segment of the Republican Party, something he's been trying to do since he left the vice presidency, projecting the image of an elder statesman.
This is why his support for the MEK is not a trivial matter. For Pence, like his fellow Trump administration veterans Mike Pompeo and John Bolton, the supportive stance toward the MEK is a way to signal his tough approach toward Iran.
But perhaps also to woo the campaign's largely neoconservative donors, who oppose the Joe Biden administration's efforts to de-escalate tensions, and to promote a return to Trump's "maximum pressure" policy against Iran.
Megjithatë, basti i Pence mund të funksionojë më mirë në botën e vogël të politikës së Uashingtonit, sesa në ndikimin dhe nxitjen e një ndryshimi të vërtetë në Iran, për popullin
e të cilit ai shprehet se është kaq shumë i shqetësuar. Dhe kjo sepse kreditet e MEK në Perëndim janë dukshëm në rënie.
Më 20 qershor, policia shqiptare kreu një kontroll në bazën e MEK-ut në vend, ku kuadrot e MEK-ut u zhvendosën disa vite më parë nga baza e tyre në Irak e njohur si Kampi Ashraf.
Më parë, shumë militantë të MEK-ut kishin banuar me ndërprerje në Francë, pasi e humbën luftën për pushtet në fillim të viteve 1980 përballë mbështetësve të liderit të revolucionit islamik Ayatollah Khomeini, të cilin ata fillimisht e mbështetën kundër monarkisë pro-perëndimore Pahlavi.
Nga Franca, shumica e anëtarëve të tyre u zhvendos në Irak, ku ata bashkëpunuan me udhëheqësin irakian Saddam Husein, veçanërisht në fazat e fundit të luftës Iran-Irak. Ai bashkëpunim nxiti urrejtjen thuajse universale të iranianëve ndaj MEK, pavarësisht nga pikëpamjet e tyre politike.
Autoritetet shqiptare pretenduan se bastisja në bazën Ashraf III, u krye për shkak të shkeljes nga MEK-u të kushteve të marrëveshjes së ndërmjetësuar nga SHBA, që i lejoi ata të rivendoseshin në vend. Marrëveshja u konceptua si një gjest humanitar për disa mijëra individë kryesisht të moshuar, që nuk janë më të mirëpritur në tokën irakiane pas rrëzimit të Saddamit.
Megjithatë, thuhet se MEK e përdori praninë e tij në Shqipëri si një bazë për aktivitete politike, duke përfshirë disa sulme kibernetike të drejtuara kundër vendeve të treta (me sa duket ndaj Iranit), por edhe duke ngacmuar dhe kërcënuar në internet edhe kundërshtarët e shumtë të grupit.
Sipas raporteve, MEK-u i rezistoi me dhunë bastisjes policore. Kaosi që pasoi shkaktoi vdekjen e të paktën një personi dhe plagosjen e dhjetëra të tjerëve. Fakti që MEK duhet t’u rezistojë veprimeve (plotësisht të ligjshme) të organeve të zbatimit të ligjit të një vendi që u ka dhënë atyre azil humanitar, ngre në vetvete pikëpyetje sesa MEK mund të ketë evoluar në një lloj “shteti brenda shtetit” në Shqipëri.
Nuk ka asnjë arsye që një shtet sovran si Shqipëria të tolerojë në territorin e saj disa enklava, ku nuk zbatohen domosdoshmërisht ligjet e tij kombëtare. Operacioni policor në Shqipëri erdhi pas vendimit të Francës për të refuzuar lejen për arsye sigurie të mbajtjes së një tubimi të madh të NCRI/MEK të planifikuar pranë Parisit në muajin korrik.
Ky veprim përbën një pengesë tjetër për grupin që i ka përdorur tubime të tilla për të fituar dukshmëri në skenën ndërkombëtare, si një alternativë e besueshme ndaj regjimit aktual në Teheran. Në fakt, francezët kanë qenë prej kohësh të sikletosur nga ky grup, prania e të cilit në vend po shihet se ka më shumë kosto sesa përfitime.
MEK dhe mbështetësit e saj amerikanë, si senatori republikan i Teksasit Ted Cruz, sulmuan në mënyrë të parashikueshme Francën dhe Shqipërinë, duke i akuzuar ato se po veprojnë sipas “urdhrit të Ajatollahut”. Por ky është një pretendim absurd, dhe ironikisht është plotësisht në sinkron me mbështetësit e presidentit të vijës së ashpër të Iranit, Ebrahim Raisi, të cilët e panë bastisjen si një fitore diplomatike të Teheranit.
Në fakt, marrëdhëniet diplomatike midis Shqipërisë dhe Iranit u ndërprenë në vitin 2022 pas një sulmi kibernetik në shkallë të gjerë të dyshuar të Iranit kundër Shqipërisë. Prandaj çdo pretendim mbi një komplot Teheran-Tiranë, ka shumë pak gjasa të jetë i bazuar tek realiteti.
Sa i përket Francës, ajo ka arsyet e veta për t’u afruar me Iranin. Parisi shpreson të ringjallë, në njëfarë forme marrëveshjen mbi programin bërthamor të këtij vendi, i cili është praktikisht jofunksional që prej vitit 2018 kur Trump njoftoi largimin e SHBA-së prej saj.
Po ashtu shpreson të arrijë lirimin e të burgosurve francezë të mbetur në Iran, dhe ta bindë Iranin të heqë dorë nga mbështetja e tij aktive për agresionin e Rusisë në Ukrainë. Për këto qëllime, presidenti francez Emmanuel Macron ka folur së fundmi drejtpërdrejt me presidentin Raisin.
Për sa kohë që mbeten të hapura kanalet diplomatike me Teheranin, aktivitetet e MEK-ut në Francë shihen si të dëmshme. Fakti është se MEK po shihet gjithnjë e më shumë nga lojtarët ndërkombëtarë dhe rajonalë si një barrë dhe jo si një mekanizëm efektiv.
Pas bastisjes policore ndaj bazës së tyre në Shqipëri, Departamenti Amerikan i Shtetit theksoi se “SHBA-ja nuk e sheh MEK-un si një lëvizje opozitare demokratike të qëndrueshme dhe që është përfaqësuese e popullit iranian”.
Ndërsa në vetvete ky nuk është një qëndrim i ri, mënyra se si u formulua ishte më e fortë se zakonisht. Kjo mund të shpjegohet me faktin se SHBA-ja dhe Irani po lëvizin aktualisht drejt një lloj marrëveshjeje për de-përshkallëzimin e marrëdhënieve, ku Irani do të pranojë të rivendosë disa kufizime në pasurimin e uraniumit, në këmbim të një lehtësimi të kufizuar të sanksioneve perëndimore ndaj tij.
Një goditje tjetër për MEK-un është normalizimi i marrëdhënieve Arabi Saudite-Iran. Arabia Saudite, deri vonë një nga kundërshtarët kryesorë të Iranit në rajon, dyshohej prej kohësh për financimin e MEK-ut. Përfaqësuesit e saj të nivelit të lartë, si Princi Turki al-Faisal, ish-ambasador në Britani dhe SHBA, dhe ish-drejtor i shërbimit sekret saudit, merrte ndonjëherë pjesë në tubimet e MEK-ut, ku ai mbështeste “rrëzimin e regjimit” në Iran.
Është plotësisht e imagjinueshme që si pjesë e afrimit Teheran-Riad, Arabia Saudite të zbehë lidhjet e saj me grupin, në mos po edhe t’i braktisë ato krejtësisht. Ndoshta më e keqja nga të gjitha, brenda vetë Iranit ky grupim s’ka asnjë rol apo ndikim në protestat e vazhdueshme të udhëhequra nga gratë që nisën që në vjeshtën e vitit të kaluar.
The MEK is desperate to remain a major player, especially now that it faces stiff competition for the attention of Western politicians from opponents of the regime in exile, including the deposed shah's son Reza Pahlavi, activists Masih Alinejad and Hamed Esmailioun, and others who do not want to have any connection or relationship with this organization.
For these reasons, whatever short-term benefit Pence and other US politicians may derive from their relationship with the MEK, it is more evidence of Washington's political dysfunction when it comes to relations with Iran than a safe bet for the future./ Taken from "Responsible Statecraft"
Lini një Përgjigje