FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The conflict involving Iran has stirred the Russian president's deepest fears
The surge in oil prices that has followed the war in the Middle East may have given Vladimir Putin reason for short-term complacency. The extra revenue will help replenish resources for the war in Ukraine.
However, the current conflict involving Iran may have fueled its deepest fears in the long run, as Israel has reportedly used Iranian traffic cameras to track its targets.
The Russian president appears to have blocked mobile internet for days in major cities, apparently out of concern that would-be assassins or drones could use Russian networks and CCTV systems to aid an attack.
Even Moscow, once a technologically advanced capital (just remember how many hackers Russia has produced), has faced internet outages.
Russian authorities have also imposed restrictions on services such as Telegram and WhatsApp, despite their use by soldiers on the front lines.
Kremlin spokesman Dmitry Peskov said the measure is "partly related to the fact that a number of foreign companies refuse to comply with the norms of Russian legislation, and partly due to security measures against the threat of Ukrainian drones."
Putin, always concerned about his safety, has become so cautious that he has canceled in-person meetings and public appearances, including an event marking the 12th anniversary of Russia's annexation of Crimea last week. Instead, he has held secret meetings while isolating in the Kremlin, where heightened security measures have been put in place.
Putin has been at the helm of power in Russia for 26 years. He was first elected president on March 26, 2000. However, even in the early years of his first term, a period when major clashes with the West were not anticipated, regime change began to emerge as his deepest fear.
From the Kremlin's perspective, many of the major world events of this century have had a deeply troubling side, especially those in which the United States and its Western allies have had a role.
The elimination of the Iranian regime is just the latest development in a series of changes imposed by revolutions or wars that have caused Putin to lose allies.
To understand his perspective, we need to go back to the overthrow of Iraqi dictator Saddam Hussein in 2003. Although Putin may have expressed regret over his fall, the way the US, UK and others undertook the invasion was seen as threatening for another reason.
Kremlini kishte llogaritur në mbijetesën e regjimit që ai të shlyente borxhet ndaj Rusisë. Nuk mjaftonte që Perëndimi po injoronte interesat ruse; ajo që e përkeqësoi situatën ishte se, sipas një zyrtari të Kremlinit në atë kohë, shërbimet ruse të inteligjencës e dinin se Husseini nuk kishte armë të shkatërrimit në masë. Ata supozonin se edhe agjencitë perëndimore e dinin të njëjtën gjë. Përfundimi në korridoret e Kremlinit ishte se Perëndimi kishte hyrë në luftë për një arsye tjetër: ndryshimin e regjimit.
Këto dyshime vetëm sa u shtuan me të ashtuquajturat revolucione me ngjyra në Gjeorgji dhe Ukrainë që pasuan menjëherë. Në secilin rast, udhëheqësit e pjesëve të ish-Bashkimit Sovjetik u larguan nga pushteti dhe u zëvendësuan me pasardhës më të orientuar drejt Perëndimit.
Putin nuk mundi kurrë të pranonte se këto ndryshime mund të ishin vullneti i shumë njerëzve në Gjeorgji dhe Ukrainë. Në këndvështrimin e tij, ato ishin pasojë e dëshirës së Perëndimit për të zëvendësuar liderët miqësorë ndaj Rusisë.
Kur, në fund të vitit 2011, protestuesit dolën në rrugët e Moskës për të protestuar kundër manipulimeve të dyshuara në zgjedhjet parlamentare dhe kundër planit të Putinit për t’u rikthyer në presidencë, pavarësisht se kishte shërbyer dy mandate, ai ishte plotësisht i bindur se kush ishte fajtor: Hillary Clinton.
“Ajo vendosi tonin për disa aktorë në vendin tonë dhe u dha atyre një sinjal,” tha Putini për ish-sekretaren amerikane të shtetit.
“Ata e dëgjuan sinjalin dhe, me mbështetjen e Departamentit të Shtetit të SHBA-së, filluan punë aktive.”
Në librin e tij të vitit 2023, “War and Punishment”, gazetari rus Mikhail Zygar shkruan për Putinin se “pamjet e vdekjes së Gaddafit lënë një përshtypje të qëndrueshme tek ai. Ai bindet edhe më shumë se duhet të mbrojë pushtetin e tij, përndryshe e pret i njëjti fat”.
Vrasja e liderit suprem iranian, Ajatollah Ali Khamenei, nga SHBA dhe Izraeli do ta ketë përforcuar edhe më tej këtë përshtypje, ndaj kufizimet në internet bëhen të kuptueshme. Këto frikëra nuk janë të pabazuara. Në qershor 2025, operacioni ukrainas “Spiderweb” ndërmori sulme me dronë ndaj bazave ajrore thellë brenda Rusisë, me gjasë duke përdorur satelitë ose internetin.
Në njëfarë mënyre, Rusia është përgatitur për këtë prej kohësh. Në vitin 2019, parlamenti rus miratoi legjislacion që autorizon kontroll më të rreptë mbi internetin.
Megjithatë, siç raportoi javën e kaluar media ruse The Bell, ndërprerjet aktuale po e bëjnë të vështirë edhe kryerjen e transaksioneve më të thjeshta të përditshme. Kjo u kujton banorëve të Moskës se lufta nuk është aq larg sa mund të dëshironin të besonin.
Putin nuk përballet me ndonjë kërcënim të menjëhershëm politik të brendshëm. Opozita liberale në Rusi është, për momentin, e dobësuar. Nacionalistët e linjës së ashpër mbahen nën kontroll.
But while Russia benefits from a surprise bonus due to the easing of some restrictions on oil exports, Putin may be concerned by the revolutionary scene where leaders who seemed to have held unchallenged power for a long time eventually lost it.
What the Kremlin seeks most in global affairs is control and security. Today, both are increasingly scarce. /Adapted from The iPaper /
Lini një Përgjigje