FLASH
Shkruar nga Eduardo Lago
Today, the United States is a fascist country; there is no other way to describe it. But there are Americans who resist and create havens of beauty and culture.
When I first set foot in New York City 40 years ago, in December 1985, I didn't know I had just embarked on a one-way trip. Without my beloved, the center of gravity of my life had shifted forever to the other side of the Atlantic, which I have since crossed about three hundred times.
I have spent two-thirds of my life in New York, a city that has left an indelible mark on me: here I received a doctorate in literature, earned a professorship at an elite college, and publicly emerged as a writer with a novel that won the Nadal Prize in 2006, Call Me Brooklyn.
That same year, I was appointed director of the Cervantes Institute in the city, a position I held until 2011.
Since I arrived, I have closely observed American culture through a dual lens: observing the state of the Spanish language and the current state of American literature. Decade after decade, I have reported on both issues through the pages of this newspaper.
Regarding literature, I have had deep conversations with Joan Didion, Janet Malcolm, Toni Morrison, Anne Carson, Siri Hustvedt, Norman Mailer, Philip Roth, John Updike, Paul Auster, David Foster Wallace, Don DeLillo, Salman Rushdie, and Richard Ford, among other notable figures. I have later had to write obituaries for many of them.
If these conversations reveal anything, it's that the contradictions that have always violently shaken this country are vast.
Since I arrived, seven presidents have occupied the White House: Ronald Reagan, George HW Bush, Bill Clinton, George W. Bush, Barack Obama, Joe Biden and Donald Trump. The mere act of writing the last name has a paralyzing effect, given the atrocities his administration has committed without pause.
As for Spanish, the attack on our language is direct. Simply speaking Spanish makes you a suspect and a possible target for deportation, although that is not the end of the story. Spanish arrived in what is now North American territory before English, and no one will ever be able to eradicate it; on the contrary, it will only grow stronger. It is worth noting that Trump is the embodiment of a trend that has always been present in American history; one only needs to remember the Ku Klux Klan or the era of Joseph McCarthy.
Menjëherë pasi Trump mori detyrën për herë të dytë, shumë njerëz në rrethin tim që kishin banuar ligjërisht në këtë vend për dekada kryesisht artistë, shkrimtarë dhe regjisorë, shumë prej tyre spanjollë vendosën të bëheshin shtetas amerikanë. Një arsye kryesore ishte pasiguria, por nuk ishte e vetmja. Në një nivel më të thellë, ishte pasiguria e demokracisë në një vend të themeluar mbi paprekshmërinë e vlerave demokratike. Norman Mailer ishte i pari që më bëri të vetëdijshëm për rrezikun për vetë demokracinë kur e intervistova gjatë Luftës së Gjirit në vitin 2003. Që atëherë, situata vetëm sa është përkeqësuar deri në pikën ku jemi sot.
Shtetet e Bashkuara sot janë një vend fashist. Nuk ka mënyrë tjetër për të karakterizuar atë që po përjetojmë. Ia vlen ta sqarojmë përsëri. Fashizmi nuk i ka pushtuar Shtetet e Bashkuara në mënyrë monolitike. Në shumë vende, njëra prej të cilave është Nju Jorku, ekziston një ndjenjë e thellë neverie ndaj asaj që po ndodh, gjë që ka dhënë shkas për lëvizje rezistence.
Dy kontributet e mia më të fundit në këtë gazetë merren me librin e fundit të Thomas Pynchon dhe rrëfimin e Mike Wallace për historinë e Nju Jorkut në vitet 1930 dhe 1940. Fija e përbashkët midis të dyjave është rezistenca ndaj fashizmit. Kjo është gjithashtu ajo që qëndron në themel të vendimit që kaq shumë prej nesh kanë marrë së fundmi, duke përmendur një titull elokuent (nëse jo plotësisht të saktë) nga Gertrude Stein: të bëhemi "amerikanë".
Të bëhesh emigrant nuk është tamam një proces i lehtë. Në fazën e tij të fundit, pasi përfundova të gjitha formalitetet, më duhej të merrja pjesë në një intervistë në ndërtesën e zymtë që ndodhej në 26 Federal Plaza, pranë Broadway, në Lower Manhattan. Ndërsa afrohesh, gjëja e parë që të tërheq vëmendjen është një tabelë me inicialet ogurzeza ICE — Emigracioni dhe Zbatimi i Doganave. Në agim, njerëzit formojnë radhë të pafundme, të ekspozuar ndaj erës dhe të ftohtit, të pasigurt se çfarë fati i pret kur autoritetet shqyrtojnë rastet e tyre.
Një artikull rrëqethës i botuar jo shumë kohë më parë në EL PAÍS tregonte mizoritë e kryera nga agjentët e ICE-së kundër emigrantëve, të cilëve u vunë prangat pasi i kishin hedhur përtokë në korridore ose ashensorë. Unë nuk pashë asgjë nga këto, megjithëse e di që është e vërtetë sepse është dokumentuar gjerësisht. Përvoja ime në Federal Plaza ishte krejtësisht e ndryshme nga ajo që prisja. Ajo që pashë nxori në pah mosfunksionimin e madh që po përjetojmë në këtë vend sot. Nga përvoja ime, ata që ishin përgjegjës për ndihmën e emigrantëve ishin jashtëzakonisht miqësorë dhe të etur për të ndihmuar.
As I waited, I noticed the most diverse variety of people imaginable, men and women of all races, languages, and social statuses. Something that particularly struck me was the significant percentage of Hispanics in the queue and the fact that the officials spoke Spanish to communicate with them. The tone of the conversations underscored their willingness to help. The most frequently cited reason was the precarious situation of non-citizens and the difficulties that those aspiring to become citizens will face in the near future, once even stricter measures than those currently in place come into effect.
The interview I had reinforced my impression of the solidarity of the officials. The last question the person examining my case asked me, as part of the so-called civics test, was: “What is the name of the president of the United States?” When he heard my answer, he smiled enigmatically. He didn’t say it, but it was clear that he felt a deep antipathy for the individual who was the subject of his question.
A few days ago, a solemn ceremony took place in which over 150 people were granted citizenship. It was not held at Federal Plaza, but on Pearl Street, the street where Herman Melville was born and lived for many years.
The ceremony was presided over by a Latino judge who delivered a speech denouncing Trump's hostility to immigration policy. "This is a nation that, from its inception, has been built on the shoulders of immigrants," she declared passionately, recounting the story of her parents, who arrived at Ellis Island fleeing poverty without speaking a word of English, and noting that despite their humble origins, she had become a federal judge.
When I told my friends that I had become a naturalized American citizen (without losing my Spanish citizenship), their reaction was always polite, but with many reservations. They identified the United States with the image projected by the current administration.
But the United States is not Trump, just as Germany was not Hitler, Italy was not Mussolini, and Spain was not Franco, abominable figures that history has erased, as it will with Trump. Only a few of those who congratulated me were able to recognize this.
The United States is Martin Luther King, Angela Davis, Rosa Parks, James Baldwin and Zohran Mamdani, the mayor of my city, a socialist and Muslim immigrant born in Uganda, who became a citizen eight years ago. To be able to vote for people like him and support him in his fight against fascism, it is important to take the same step. / Taken from "El Pais", adapted by "Pamphlet"
Ky shkrim opinionist është shkruar nga një këndvështrim i caktuar dhe reflekton dallimin midis asaj që ka ëndërruar apo shpresuar autori dhe asaj që realisht përjeton si një majtist europian i zhgënjyer. Të shkruash “Sot, Shtetet e Bashkuara janë një vend fashist…” është konkluzion i shtrembëruar një komunisti tipik europian që nxiton të arrijë në konkluzione dhe etiketime sipërfaqësore pa e njohur aspak sistemin e demokracisë amerikane. Është njëlloj si ai që trembet nga hija e tij. Amerika ka pasur momente të errëta, e shumë të ndritshme. Por kështu është demokracia amerikane. Administrata e sotme e Trump ka mandat katërvjeçar. Kaq. Po të humbi shumicën e Dhomës së Përfaqësuesve këtë nëntor, qoftë edhe me një votë, politikat e sotme bëhen thuajse të pavleftshme ose pjesërisht të pazbatueshme.
Po si qenka vend fashist Amerika more torollak kur vete thua qe Mamdani zezak i leshit i lindur ne Uganda eshte bere kryetari i New Yorkut kur vete eshte bere qytetar 8 vjete me pare? Per me teper qe eshte mysliman dhe socialist i deklaruar kur dihet qe Amerika ka qene ajo qe qendroi dhe ruajti boten nga komunizmi e socializmi sepse e urrente regjimin e dhunes komuniste/socialiste. Le ta provoje nje kristian te shkoje the te behet qytetar kudo tjeter dhe pastaj te zgjidhet kryetar i qytetit me te madh ne vend dhe per me teper qe shkon ne kundershtim me politiken e vendit, konsidero ketu Kinen dhe Rusine qe ky torollak i konsideron si vende model dhe me te mira si Amerika se sipas tij nuk na qenkan fashiste.