FLASH
Shkruar nga *Dr. Gary E Myers
In Russia's case, the collapse of the Soviet Union left a deep psychological scar. Putin called it "the greatest geopolitical catastrophe of the 20th century." Rather than acknowledge the grief or confusion that followed, the Kremlin constructed a story: Russia as eternally misunderstood, betrayed by the West...
We usually think of narcissism as a personal flaw, a grandiose ego, a craving for attention, a lack of empathy. What if narcissism wasn't just a diagnosis, but a lens?
A way to understand how individuals, even entire nations, deal with wounds too painful to confront directly?
This question came to mind during a conversation with two Ukrainian army veterans, Andriy and Bohdan, who were undergoing rehabilitation in the US through an organization called Limbs for Liberty. Andry had lost an arm, Bohdan a leg. Despite their physical injuries, their spirits were surprisingly intact: sharp, humorous, and deeply reflective.
When they learned that I was preparing to speak at a conference in Lviv, Ukraine, on the psychological dimensions of narcissism, they were excited.
“Like Rambo,” Andry said with a laugh. He wasn’t kidding. He went on to explain that Rambo, the untouchable hero of Hollywood action movies, was more than a character. He was a symbol.
Instead of mourning or questioning the trauma, the culture transformed the wounded soldier into an unstoppable killing machine. “This is individual narcissism,” Andry said, adding, “you get hurt, but instead of feeling it, you become stronger on the outside.”
Bohdan nodded, then added: “and the collective narcissism these are the presidents.” He wasn’t speaking in general. He mentioned Vladimir Putin and, in another context, Donald Trump.
Both, he said, had mastered the art of transforming collective wounds into mythology.
In Russia’s case, the collapse of the Soviet Union left a deep psychological scar. Putin called it “the greatest geopolitical catastrophe of the 20th century.” Rather than acknowledge the grief or confusion that followed, the Kremlin constructed a story: Russia as eternally misunderstood, betrayed by the West.
The Russian regime's legitimacy rests on the manipulation of history
Ukraine, in this myth, is not a sovereign country with its own voice, but a mischievous child of a once-mighty empire. In this view, aspirations toward democracy are not signs of agency but threats to stability. Cultural independence becomes betrayal. Reality is bent in the service of an identity that cannot bear to feel humiliated or forgotten.
Ky është narcizëm kolektiv: projektimi i dobësisë nga jashtë, mohimi i cënueshmërisë nga brenda. Ai ndërton krenarinë kombëtare jo mbi vetëdijen, por mbi fantazinë. Rezultati është një forcë e brishtë, një qëndrim mbrojtës që sulmon në vend që të reflektojë.
Në Shtetet e Bashkuara, plaga është e ndryshme, por mekanizmi shpesh pasqyron të njëjtin model. Premtimi i Donald Trump për ta “Bërë Amerikën Përsëri të Madhe” nuk ishte thjesht një slogan, ishte një balsam narrativ për njerëzit që ndiheshin të braktisur, të çorientuar ose të padukshëm në një botë në ndryshim.
Nostalgjia e ngulitur në këtë frazë nuk është domosdoshmërisht një dëshirë për politikë, është një dëshirë për supremaci, qartësi dhe thjeshtësi. Është i njëjti impuls për të mbuluar dhimbjen me projeksion: për të fajësuar të tjerët, për të romantizuar të kaluarën, për të refuzuar kompleksitetin.
Narcisizmi, qoftë personal apo kolektiv, nuk fillon në arrogancë. Ai fillon në dhimbje. Një plagë që ndihet shumë e rrezikshme për t’u emërtuar, shumë poshtëruese për t’u pranuar, varroset. Dhe ajo që rritet mbi të është një maskë: pathyeshmëria, drejtësia, jashtëzakonshmëria.
Por dhimbja nuk zhduket. Ajo shtrembëron. Dhe kërkon mirëmbajtje të vazhdueshme. Pra, si shërohemi? Cila është alternativa?
Ajo që më bëri më shumë përshtypje tek Andry dhe Bohdan nuk ishte depërtimi i tyre, ishte liria e tyre.
Ata nuk kishin nevojë të ishin Rambo. Ata mund të qeshnin me mitin pa e mohuar dhimbjen e tyre. Ata mund të flisnin për udhëheqësit kombëtarë dhe parashikimet e tyre pa humbur besimin në vendin e tyre. Ata ishin të plagosur, por jo të ngurtësuar. Të thyer, por jo të hidhëruar.
Në Ukrainë, kam parë një lloj qëndrueshmërie kulturore që nuk mbështetet në fantazi. Njerëzit shkruajnë poezi për humbjen, mblidhen në liturgji që i vënë emrin dhembjes dhe rindërtojnë edhe në mes të pikëllimit. Forca e tyre nuk vjen nga pretendimi se nuk janë lënduar. Ajo vjen nga përballja me dhimbjen ballë për ballë dhe refuzimi për ta lënë atë të përcaktojë të ardhmen.
Në traditën e krishterë, ekziston një fjalë për këtë: transformim. Jo nëpërmjet dominimit apo mohimit, por nëpërmjet rrëfimit të së vërtetës, zisë dhe imagjinatës. Krishti i plagosur nuk është i fshehur nga pamja, por mbahet lart që bota ta shohë - jo si spektakël, por si dëshmi.
Në këtë vizion, shërimi nuk është një kthim në lavdinë e mëparshme, por një lëvizje drejt plotësisë. Jo pushtet mbi të tjerët, por bashkësi me ta.
Narcisizmi kolektiv na tundon të krijojmë identitete nga mohimi. Ai lulëzon në histori viktimizimi që nuk pranojnë kurrë dobësi. Por shërimi i vërtetë, kombëtar ose personal, kërkon diçka shumë më të vështirë: guximin për të ndjerë dhimbje, përulësinë për të mësuar prej saj dhe imagjinatën për të ndërtuar diçka të re nga hiri i saj.
Andry dhe Bohdan ma kujtuan këtë, jo me teori, por me jetën e tyre. Forca e vërtetë, më treguan ata, nuk ka të bëjë me të dukurit si Rambo.
It's about knowing that you don't have to do it. / Adapted Pamphlet from Kyiv Independent/
*Professor of psychiatry with over 25 years of clinical experience
Lini një Përgjigje