FLASH
Shkruar nga Yannis Panagopoulos
There are also truths that the dust of time has not hidden. The two personalities give different answers to the same question: is history shaped by power or by the will of the people?
What happens when one power faces another that feels capable of challenging its supremacy?
It was Chinese President Xi Jinping’s recent phrase about the “Thucydides trap” that rekindled our interest in the Athenian historian and general. Two and a half thousand years later, Thucydides continues to influence the way leaders perceive the world. Opposing his perspective, centuries later, stood British politician, writer, and prime minister Winston Churchill, the emblematic figure of British resistance in World War II, with his own account.
One lived in the 5th century BC, the other in the 20th century. In the time between, wars took place, population movements took place, frameworks for dialogue and prevention of military conflicts were created, and of course technological revolutions. But there are also truths that the dust of time has not hidden. The two personalities give different answers to the same question: is history shaped by power or by the will of the people?
On the one hand, we have Thucydides:
The Athenian historian saw armed conflict as a natural consequence of human nature and conflict of interests. For him, heroism was separate from the outcome of a war. In his world, fear and ambition can move societies more than ideas or values. Politics does not operate on the basis of law, but on the basis of what the strong can impose.
Thucydides' phrase "The strong do what their strength allows them, and the weak retreat as much as their weakness imposes on them," from "The History of the Peloponnesian War" and the dialogue between the Athenians and the Melians, summarizes one of the harshest political realisms in the history of thought.
For Thucydides, societies are rarely guided by good intentions. Beneath the surface of ideas there is always competition for more security, for influence, for survival.
Here lies the essence of Thucydides' thought: "The growth of Athens' power and the fear it inspired in Sparta made war inevitable" ("History of the Peloponnesian War" by Thucydides, Book I), because beneath the carpet of official pretexts there are deeper forces.
Ngritja e një fuqie, frika nga një tjetër, pasiguria që çon në vendime politike kontradiktore. Lufta, për Tukididin, nuk është thjesht një fakt. Është një zbulesë. Në veprën e tij, lufta e zhvesh njeriun. Diktatura e vetëmbrojtjes përhapet në çdo fushë. Krizat zbulojnë të vërtetën e shoqërive kur ato humbasin stabilitetin e tyre. Frika gërryen arsyen, pushteti shndërrohet në obsesion dhe politika kalon lehtësisht nga strategjia në arrogancë.
Nga ana tjetër, Winston Churchill:
Politikani, shkrimtari dhe kryeministri britanik, ishte një njeri që i donte purot dhe gjente tek piktura një agjent kundër ankthit. Prania e tij vulosi rezistencën e Britanisë në Luftën e Dytë Botërore. Nëse Tukididi e përshkroi ftohtësisht botën ashtu siç është, Churchill u përpoq të ndërhynte, kirurgjikisht, në të. Mendimi i tij nuk lindi nga pjelloria e filozofisë, por nga përvoja e historisë dhe luftës. Për të, shoqëritë mbijetojnë jo vetëm falë forcës, por edhe falë guximit, vendosmërisë dhe besimit se kolapsi nuk është i pashmangshëm.
Lidershipi, për Churchillin, nuk ishte çështje menaxhimi e ekuilibrave, por e një vlere të paprekshme: shpirtit. Kjo është arsyeja pse, në fjalimin e tij historik në Dhomën e Komunave më 13 maj 1940, ai deklaroi se nuk kishte “asgjë për të ofruar përveç gjakut, mundit, lotëve dhe djersës”.
Aty ku Tukididi pa forcat historike që i zvarrisnin shoqëritë poshtë, ai këmbënguli në përfundimin se njeriu mund të qëndrojë kundër katastrofës, duke ndryshuar rrjedhën e paracaktuar të ngjarjeve.
Kjo është ana tjetër e realizmit: jo mohimi i rrezikut, por shndërrimi i tij në një detyrë. Kjo është arsyeja pse, duke folur në Dhomën e Komunave më 18 qershor 1940, Churchill i bëri thirrje popullit britanik të “ngrihej në lartësinë e situatës, në mënyrë që, nëse Perandoria Britanike dhe Komonuelthi i saj zgjasin një mijë vjet, njerëzit të thonë: kjo ishte ora e tyre më e mirë”.
Churchill nuk premtoi një fitore të lehtë. Ai nuk e anashkaloi realitetin; ai e emërtoi atë dhe kërkoi që një shoqëri t’i kundërvihej. Kjo ishte më e dukshme se kurrë në Luftën e Dytë Botërore. Ndërsa Evropa u shemb, politikani britanik foli si një udhëheqës që përpiqej të frymëzonte moralin e shoqërive të ndryshme përtej kufijve të atdheut të tij. Historia, për të, nuk ishte vetëm rezultat i një reagimi të mbytur në frikë, por mbi të gjitha një rezultat i karakterit.
Kontrasti i madh i dy figurave
Tukididi besonte se njerëzit dhe shtetet vështirë se mund t’i shpëtojnë natyrës së pushtetit. Çërçilli besonte se në kriza, lidershipi mund të përmbysë gjithçka. Edhe atë që paraqitet si e pashmangshme. Dallimi i tyre nuk është vetëm politik, por thellësisht njerëzor. Tek Tukididi ekzistonte një mosbesim ndaj natyrës njerëzore. Tek Çërçilli ekzistonte një besim se disfata nuk është përfundimtare dhe se njeriu duhet të qëndrojë drejt përballë edhe realitetit më të zymtë.
And yet, the two were not complete opposites. Both knew that history is not ruled by innocence. Both observed how fear and power change societies and shape human memory. The difference lies in whether leadership, ultimately, can limit this power or simply serves it.
Thucydides said: power defines the world. Churchill said: character defines history .
Perhaps that is why both remain so relevant. In a world full of geopolitical tensions, social insecurity, and leaders being tested every day, the question returns, perhaps because it never went away: are societies saved by the balance of power or by the people who take responsibility for inspiring them?
Between Thucydides and Churchill, the dilemma remains open: is history an inevitable chain of conflicts or can the will of the leader change its course? / Adapted from “Pamphlet”, by “New money.gr”
THËNIE TË WINSTON CHURCHILL: "Politics is not a game. It is an earnest business." "Diplomacy is the art of telling people to go to hell in such a way that they ask for directions." “Demokracia është forma më e keqe e qeverisjes, përveç të gjitha të tjerave që janë provuar.” “Politikani duhet të jetë në gjendje të parashikojë se çfarë do të ndodhë nesër, javën tjetër, muajin tjetër dhe vitin tjetër — dhe pastaj të shpjegojë pse nuk ndodhi.” “Argumenti më i mirë kundër demokracisë është një bisedë pesëminutëshe me votuesin mesatar.” “Suksesi nuk është përfundimtar, dështimi nuk është fatal: rëndësi ka guximi për të vazhduar.” “Pushteti i njeriut rritet kur ai di të kontrollojë veten.” “Në luftë: vendosmëri. Në humbje: sfidë. Në fitore: madhështi. Në paqe: vullnet i mirë.” “Politika është pothuajse po aq emocionuese sa lufta — dhe po aq e rrezikshme.” “Një komb që harron të kaluarën e tij, humbet të ardhmen.” “Kur shqiponjat heshtin, papagajtë fillojnë të bërtasin.” (Për zhurmën politike dhe mungesën e liderëve të vërtetë.) “Populli ka gjithmonë të drejtë të ndryshojë mendim.” “Kur nuk ke armiq, do të thotë se nuk ke mbrojtur asgjë.” “Kurioziteti dhe guximi janë dy cilësitë më të rëndësishme të një udhëheqësi.” “Një politikan bëhet burrë shteti kur fillon të mendojë për brezat e ardhshëm dhe jo për zgjedhjet e ardhshme.” “Frika është reagim. Guximi është vendim.” “Është më e lehtë të sundosh njerëzit sesa t’i bindësh ata.” ___________________________________________ THËNIE NGA THUKIDIDI:........ “Ata që kanë pushtet gjithmonë kërkojnë më shumë pushtet.” “Populli ndryshon mendim sipas fatit të ngjarjeve.” (Për paqëndrueshmërinë e opinionit publik). “Është zakon i njerëzve të përçmojnë atë që i trajton mirë dhe të admirojnë atë që nuk u nënshtrohet.” “Interesi personal është armiku më i madh i gjykimit të drejtë.” “Njerëzit i besojnë më lehtë dëshirës sesa arsyes.” “Paqja zgjat vetëm derisa të dyja palët e shohin të dobishme.” “Frika, nderi dhe interesi janë forcat që lëvizin shtetet.” “Në politikë, drejtësia merret parasysh vetëm mes të barabartëve në fuqi.” “Turma është e paqëndrueshme: sot adhuron, nesër dënon.” “Fjalët përdoren për të fshehur qëllimet, jo gjithmonë për t’i zbuluar ato.” “Më i rrezikshëm është pushteti që mbështetet te frika sesa ai që mbështetet te respekti.” “Shpresa është ngushëllim i rrezikshëm për ata që nuk kanë fuqi.” “Një shtet bëhet i fortë kur qytetarët vendosin të mbrojnë ligjin më shumë se interesin e tyre.” “Në kohë trazirash, fjalët ndryshojnë kuptimin e tyre.” (Një ide shumë e njohur e Thukididit mbi propagandën dhe manipulimin politik.) “Ambicia dhe frika janë dy tiranët e politikës.” “Popujt rrallë mësojnë nga paqja; zakonisht mësojnë nga fatkeqësia.” “Forca pa mençuri bie nga pesha e vet.” “Ata që kërkojnë pushtet me çdo kusht, zakonisht humbin edhe drejtësinë edhe qetësinë.”