FLASH
Shkruar nga Pamfleti
His new security strategy offers some clues. Two centuries after the Monroe Doctrine, Washington still sees the hemisphere as its backyard, in which it is “free to roam” and can intervene at will.
Two centuries ago, US President James Monroe declared the Western Hemisphere off-limits to European powers in what would become known in history books as the "Monroe Doctrine."
The announcement laid the foundation for a new era of US dominance and "policing" in the region.
In the decades that followed, almost a third of the nearly 400 U.S. interventions worldwide took place in Latin America. The United States overthrew governments it deemed unfriendly or used force that was later declared illegal by international courts.
In 2013, then-Secretary of State John Kerry announced that “the era of the Monroe Doctrine is over.” This signaled a shift toward treating the region as partners rather than as a sphere of influence.
Now, however, the National Security Strategy released last week by the Trump administration has officially revived that old doctrine.
This helps explain the administration's interventionist actions in the region over the past two months, from deadly attacks on ships in the Caribbean to the selective use of sanctions and pardons.
Why is Latin America so important?
In typically arrogant fashion, the document openly proclaims a “consequence” of the Monroe Doctrine, elevating the Western Hemisphere as the US’s top international priority. The days when the Middle East dominated American foreign policy “are thankfully over,” it says.
The document also directly links U.S. security and prosperity to maintaining U.S. dominance in Latin America. For example, it seeks to deny China and other powers access to key strategic assets in the region, such as military installations, ports, critical minerals, and cyber communications networks.
The key point is that it combines the Trump administration's harsh rhetoric on "narco-terrorists" with the US-China great power competition.
He defines a more robust US military presence and diplomatic pressure as necessary to confront drug cartels in Latin America and to protect sea lanes, ports and critical infrastructure from Chinese influence.
How strategy explains Trump's actions
For months, the Trump administration has been raiding suspected drug ships in the Caribbean Sea and the eastern Pacific Ocean, killing dozens of people.
Ekspertët e së drejtës ndërkombëtare dhe zyrtarët e të drejtave të njeriut thonë se këto sulme shkelin të drejtën ndërkombëtare. Kongresi i SHBA-së nuk ka autorizuar asnjë konflikt të armatosur në këto ujëra, megjithatë sulmet janë paraqitur si të nevojshme për të mbrojtur SHBA-në nga "narko-terroristët".
Presidenti venezuelian Nicolás Maduro është cilësuar gjithashtu si “narkodiktator”, megjithëse Venezuela është një lojtar i vogël në rrjedhën e drogës drejt SHBA-së.
Më 2 dhjetor, Presidenti Donald Trump u tha gazetarëve se çdo vend që ai beson se prodhon ose transporton drogë në SHBA mund të përballet me një sulm ushtarak. Kjo përfshin jo vetëm Venezuelën, por edhe Meksikën dhe Kolumbinë.
Po atë ditë, Trump i dha falje edhe Juan Orlando Hernández , ish-presidentit të Hondurasit. Ai ishte dënuar me 45 vjet burg për ndihmën në transportimin e qindra ton kokainë në SHBA.
Strategjia e re e Sigurisë Kombëtare përpiqet të shpjegojë logjikën që qëndron pas këtyre veprimeve kontradiktore. Ajo thekson nevojën për të mbrojtur "interesat thelbësore kombëtare" të SHBA-së dhe thekson: “Politika e jashtme e Presidentit Trump […] nuk bazohet në ideologjinë tradicionale politike. Ajo motivohet mbi të gjitha nga ajo që funksionon për Amerikën — ose, me dy fjalë, 'Amerika e Para'”.
Brenda kësaj logjike, Hernandez u fal sepse ai ende mund t'u shërbejë interesave të SHBA-së. Si një ish-president me lidhje të thella me elitat dhe forcat e sigurisë të Hondurasit, ai është pikërisht lloji i klientit besnik dhe të djathtë ekstrem që Trump dëshiron në një vend që strehon personel ushtarak amerikan dhe mund të ndihmojë në policimin e rrugëve të migracionit për në SHBA.
Trump ndërhyri për ta liruar Hernandezin vetëm disa ditë para zgjedhjeve në Honduras , duke mbështetur rrjetet konservatore që ai dikur drejtonte për të mbështetur kandidatin e preferuar të Trump për president, Nasry Asfura.
Në llogaritjen “Amerika e Para” të Trump, falja e Hernandez dërgon gjithashtu disa sinjale të qarta. Partnerët e bindur shpërblehen. Dhe pushteti, jo parimi, përcakton politikën e SHBA-së në rajon.
Obsesioni me Venezuelën
Strategjia e re e sigurisë shpjegon obsesionin e Trump me Venezuelën, në veçanti.
Venezuela ka rezervat më të mëdha të provuara të naftës në botë dhe një vijë të gjatë bregdetare në Detin e Karaibeve, i cili është një rrugë detare jetësore për mallrat amerikane që udhëtojnë përmes Kanalit të Panamasë.
Nën sanksionet e SHBA-së për vite me radhë, Venezuela nënshkroi disa marrëveshje energjie dhe minierash me Kinën, përveç Iranit dhe Rusisë. Për Pekinin, në veçanti, Venezuela është si një burim energjie ashtu edhe një pikëmbështetje në hemisferë .
Strategjia e Sigurisë Kombëtare e administratës Trump e bën të qartë se kjo është e papranueshme për Shtetet e Bashkuara. Edhe pse Venezuela nuk përmendet askund në dokument, strategjia aludon në faktin se Kina ka bërë përparime me udhëheqës me mendje të ngjashme në rajon:
Some foreign influences will be difficult to reverse, given the political alignments between some Latin American governments and some foreign actors.
A recent report suggests that Maduro’s government is now attempting a dramatic geopolitical realignment. The New York Times says that Maduro’s government has offered the U.S. a dominant stake in its oil and gold resources, diverting exports away from China. If true, this would represent a clear attempt to appease the Trump administration and end Venezuela’s international isolation.
But many believe the Trump administration is aiming for regime change.
Venezuelan opposition leader María Corina Machado, who won the 2025 Nobel Peace Prize, is pitching a post-Maduro future to American investors, describing a “US$1.7 trillion (AU$2.5 trillion) opportunity” to privatize Venezuela’s oil, gas and infrastructure.
For American and European corporations, the message is clear: regime change can unlock great wealth.
Latin America's fragmented response
Regional organizations remain divided or weakened and have yet to coordinate a response to the Trump administration. At a recent regional summit, leaders called for peace but stopped short of condemning U.S. attacks on Latin America.
Instead, governments are being forced to deal with Trump one by one. Some hope to be treated as friends; others fear being labeled “narco-states.”
Two centuries after the Monroe Doctrine, Washington still sees the hemisphere as its own backyard, in which it is “free to roam” and can intervene at will. /Adapted from The Conversation/
Thelbi i Doktrinës Monroe është siguria territoriale e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Përfitimi ekonomik i ShBA nga Amerika Latine është i vogël, por aspekti strategjik është jashtëzakonisht i rëndësishëm. Për ShBA, ideja që një shtet me sadopak potencial ushtarak jashtë rajonit instalohet në afërsi tokësore me atë, shkakton reagim të menjëhershëm. ShBA po reagon ndaj Venezuelës pasi kjo ka ndërtuar një aleancë të hapur me Iranin, Rusinë, dhe sëbashku me Kolumbinë dhe Panamanë kanë dhënë shumë konçesione Kinës. Mjaftoi një përshkallëzim i vogël i Trump që Kanali i Panamasë të kalojë në menaxhim dhe kontroll direkt e indirekt të ShBA. Panamaja ka qënë për rreth një shekull një provincë e Kolumbisë. Sot janë të pavarur e të sigurtë përsa kohë nuk lejojnë territorin e tyre të kthehet në kërcënim ndaj ShBA. Drejtuesit e Venzuelës me shumë gjasa, me shtyrjen e Rusisë dhe Kinës, po testojnë ShBA. E papranueshme, dhe ka shumë gjasa që pikërisht për këtë mendjelehtësi, ShBA do të rrëzojë Maduron. Venezuela ka rreth njëzet vite që sundohet nga komunistë, por përveç sanksioneve, ShBA nuk ka eskaluar. Këtë rradhë është ndryshe pikërisht se Venezuela nuk e ka kuptuar politikën amerikane ose e ka provokuar. (Ju kujtohet Enveri?) Këtu ndahet shapi nga sheqeri. Trump nuk e ka problem me kë punon, ndonëse hiqet si konservator, miqtë më të mirë i ka pasur gjirhmonë demokratë të majtë. Por kur kërcënohet ShBA, mendo gjithmonë Doktrinën Monroe, që në thelb është siguria territoriale e ShBA, dhe e gjen përgjigjen. Një element shtesë disi i vlefshëm për kohën tonë është personal për Donald Trump. Ai nuk i honeps dhe i urren drogat, pasi një vëlla i tij vdiq për shkak të mbidozës në vitet 80të. Prandaj ai bën çfarë mundet të luftojë hyrjen e tyre në ShBA. Nuk e ka problem nëse meksikanët apo kolombianët i përdorin për vete. Por nuk do që të hyjnë në ShBA.
Fuck U.S!
Normale me plackit resurse natyrore, me majt nen hegjomoni rajonin, ti i pasur un i pasur ska vler pasuria ime, ti duhet jesh skllav puntor imi qe pasuria ime ket vler. Ky osht kapitalizmi ameriqen.