FLASH
Shkruar nga Veton Surroi
The repetition of the word "terror" that is being used in Belgrade to describe the action of the Kosovo authorities against the Serbs of the country does not find support in statistics. It is even completely meaningless to come from a country that has lived in a culture of violence for a long time.
Cold statistics explain that in two days almost as many Serbs were killed in Serbia as in Kosovo in the last ten years. Statistics, however, cannot explain the continuous life of a society in a culture of violence, hatred and war. This is what the Hague Court tried to do in the Milosevic case.
1.
One word was enough to understand what is happening. The word was "terror" and it was uttered by the head of the police who took off their uniforms, handed over their weapons and went into civilian life, to be part of the protests against terror.
The event happened in November of last year, the policemen who handed over their uniforms and weapons were all of Serbian nationality and served in the four municipalities of the north of Kosovo, inhabited by a majority of Serbian populations.
The act had an obvious contradiction: the police are there to prevent any act of violence, especially the extreme one, terror. So, if terror is committed, and moreover, as the leaders of the plainclothes police (later decorated by the president of Serbia) declared "terror against the Serbian people in Kosovo", then is it better for the population that has been subjected to "terror ” to have policemen of that nationality armed or disarmed?
The question, of course, must be contextualized within the understanding of the word "terror". In the explanation made at the time by the police leaders, "terror" was the demand that the cars of Kosovo citizens, regardless of ethnicity, have license plates issued by the Kosovo authorities.
License plates and "terror" can hardly be a reasonable part of a sentence.
2.
The context of the word "terror" must be sought elsewhere. One of the possibilities would be the statistical analysis of violence, especially violence directed at members of the Serbian nationality. The statistics, however, show something that cannot come close to "terror", anyway not institutional state terror against citizens of Serbian nationality. According to the official statistics of the Kosovo authorities (verified regularly by EULEX), since the declaration of independence of Kosovo, 34 citizens of Serbian nationality have been killed in the Republic, which in the cold mathematical average turns out to be something over two people killed in year. Of all these cases, only for 3 murders did the suspects identified for them turn out to be Albanians.
Digging into the statistical records can provide even more indications. In the last ten years, 22 citizens of Serbian nationality have been killed in Kosovo. That all the Doras, in the solved cases, turned out to be Serbs. Of the total number of murders, 16 were committed in the North Mitrovica region, which accounts for 73 percent of the murders of Serbs in Kosovo.
Seen from this point of view, the policemen who took off their uniforms and connected the words "number plate" and "terror" in one sentence, had not succeeded for ten consecutive years in stopping the spate of murders, including political ones, as was the case with Oliver Ivanović.
3.
Statistika e vrasjeve të serbëve në Kosovë nuk i shërben ligjërimit të tanishëm politik zyrtar në Serbi. Përsëritja e fjalës “terror” që po bëhet në Beograd për të përshkruar veprimin e autoriteteve të Kosovës karshi serbëve të vendit nuk gjen mbështetje në statistikë. Madje, është krejtësisht e pakuptimtë të vijë nga një vend që jeton në kulturën e dhunës prej kohësh. Brenda dy ditësh të majit, 3 dhe 5 maj, në Beograd dhe Mlladenovcit u vranë 18 serbë, prej të cilëve 9 fëmijë. Ky numër është për katër më i vogël se numri i serbëve të vrarë në Kosovë gjatë dhjetë vjetëve të kaluar. Në thjeshtësim ligjërimi do të mund të formulohej fjalia se “në Serbi për dy ditë të majit janë vrarë gati po aq serbë sa në Kosovë për dhjetë vjet”.
Natyrisht, rastet e Beogradit dhe të Mlladenovcit janë të skajshme, janë vrasje masovike pa ndonjë motiv të qartë politik. Por, siç tregon statistika e Kosovës, as vrasjet në Kosovë nuk kishin ndonjë prapavijë, së paku jo ndëretnike.
Por, gjithsesi është më lehtë në Beograd të vazhdohet me ligjërimin e inercisë së “terrorit ndaj serbëve në Kosovë” e të mos flitet për një shtet që si Serbia jeton në kulturë të urrejtjes, luftës dhe dhunës. Brenda asaj shoqërie, është fare e mundur që ligjërimi i shumicës të përpiqet ta zëvendësojë imazhin e fëmijëve të vrarë në Beograd me atë të “terrorit” në Kosovë.
Dhe, kjo nuk është shpikje e re. Në gjykimin e S. Millosheviçit në Tribunalin e Krimeve të Luftës së Ish-Jugosllavisë, prokuroria ftoi një ekspert francez të mediave, profesorin Renaud de La Brosse të Universitetit Reims Champagne-Ardenn, që të shpjegonte se si ideologjia serbomadhe instrumentalizoi mediat në mënyrë që të arrihen objektivat e saj. Profesori paraqiti një punim të detajuar të veprimeve të mediave të kontrolluara nga pushteti që do të krijonin ligjërimin e serbëve si viktima, diçka që do të fillonte me “terrorin” në Kosovë gjatë ngritjes së Millosheviçit e që do të mbërrinte kulmin me fillimin e luftës në Kroaci.
“Një temë e dytë e cila në mënyrë sistematike u zhvillua në shtyp është gjenocidi që gjoja popullata serbe e përjetonte si viktimë në Kosovë dhe kjo buronte nga fakti që Serbia nuk kishte sovranitet total mbi territorin e Autonomisë…. Përveç kësaj, ne shohim edhe në shtypin e asaj kohe një numër të konsiderueshëm artikujsh të cilët flasin edhe për rreziqet e asimilimit dhe gjenocidin e komunitetit serb në Kroaci”, deklaroi në gjykimin e Millosheviçit profesori de La Brosse.
4.
Mediat qeveritare të kohës së sotme në Serbi vazhdojnë me ligjërimin e viteve tetëdhjetë dhe nëntëdhjetë të zhbërjes së ish-Jugosllavisë. Pjesë e atij ligjërimi qe reportazhi i paraqitur në TV shtetërore nga Kroacia, si dëshmi në gjykimin e Millosheviçit:
- Në një reportazh kushtuar asaj teme, një gazetar tregon dhëmbët e artë në pëllëmbë para kamerës dhe pohon: “Kam dhëmbë floriri në dorë”. Ata më thanë se këta dhëmbë u nxorën me thikë nga njerëzit praktikisht të gjallë që u vranë më vonë”. Më pas gazetari vazhdon reportazhin duke folur me një të moshuar me uniformë jeshile:
- “A keni ndonjë shembull që ata kanë vrarë, prerë kokën ose i kanë bërë diçka dikujt, shembuj të tillë krimesh që kanë kryer?"
- “U largova më herët, jo, por me sa di, ka pasur tortura të tjera dhe çfarë kanë bërë.
- “Epo, therje, nxjerrje sysh, prerje gishtërinjsh. Thonj nga fëmijët, fëmijët... i gjetëm fëmijët në tepsi që donin t'i piqnin - prisnin -(...) Ushtarëve iu prenë kokat, u copëtuan…”.
Ky qe reportazh nga Vukovari. Aty nuk pati fëmijë serbë të prerë e as të vënë në tepsi, por doli të ketë kroatë të plagosur e të sëmurë që u nxorën nga spitali dhe u ekzekutuan.
Por ky ligjërim i pandërprerë sot po vazhdon të lërë pasoja.
Qoftë si ideologji, me fjalët e pandryshuara të S.Millosheviçit që përsëriten edhe sot:
“Çdo fëmijë e di të vërtetën për Kosovën dhe Serbinë, prandaj nuk kam nevojë të flas për të, dhe atyre që mendojnë se ka nevojë, do t'u thosha se nuk do të flas për këtë, sepse nuk do të pranonim këdo që të arsyetojë pse Republika e Serbisë nuk lejon që në Kosovë dhe Metohi të vriten sërish serbët dhe malazezët dhe pse nuk jemi gati për dialog për mundësinë e krijimit të shtetit shqiptar në tokën serbe. Që të mos ketë konfuzion, dua të them hapur se kushdo që kërkon devijime në këto çështje mund të luftojë vetëm duke rrëzuar udhëheqjen aktuale të Serbisë”.
Be it as a contribution to the continuation of the culture of violence, hatred and war in Serbia. In a culture in which the thirty-year repetition of figures of children cut up and placed on baking sheets, ready to be put in the oven creates the disorder that victimizes today's Serbian children, born in what should be peace ./Time
Lini një Përgjigje