FLASH
Shkruar nga Mario Draghi
The post-war global order, which was based on American protection and free trade without borders, is dead. To survive between two giant blocs - protectionist USA and state-owned China - Europe must abandon its current structure of a "club of states" and become a Sovereign Federation, much like the United States...
Since its inception, the EU architecture has embodied the belief that the rule of international law, supported by credible institutions, fosters peace and development. Since no European state was capable of defending itself alone, our security doctrine was shaped by the protection offered by the United States.
Together, and always in alliance with the United States, we Europeans were able to confront any threat and guarantee peace on the continent. With our security guaranteed and with trade exchanges taking place mainly within this alliance, we were able to confidently pursue economic openness as the basis of our development, but also of our influence in the world.
But the global order, now dead, did not fail because it was built on an illusion.
It brought real and widely distributed advantages: for the US as a hegemonic power, through undisputed influence; for Europe through deep trade integration; and for developing countries through participation in the global economy that lifted billions of people out of poverty.
The failure of the system is due to the fact that it was unable to correct the problems. Once China joined the World Trade Organization (WTO), the boundaries between trade and security began to shift.
We have always traded outside the alliance, but never before with a country of this size and with the ambition to become a separate pole itself. Global trade moved away from David Ricardo's principle (comparative advantage).
Some countries sought absolute advantage through mercantilist strategies, imposing deindustrialization on others. At the same time, deep integration created dependencies that could be used as weapons when not all partners were allies. Interdependence, once a source of mutual control, became a source of blackmail. But the collapse of this order is not the threat in itself. A world with less trade would be painful, but Europe would adapt. The real threat comes from what is replacing this order.
Sot përballemi me një Amerikë që ankohet për kostot e saj dhe shpërfill tërësisht përfitimet që ka marrë. Ajo po i vendos tarifa Evropës dhe po bën të qartë, për herë të parë, se e sheh fragmentimin politik evropian si diçka që i shërben interesave të saj. Nga ana tjetër, përballemi me një Kinë që kontrollon nyjat kritike të zinxhirëve të furnizimit dhe është e gatshme ta përdorë këtë fuqi për të përmbytur tregjet apo për të mbajtur burimet kritike. Kjo është një e ardhme ku Evropa rrezikon të bëhet e nënshtruar, e ndarë dhe e deindustrializuar, dhe që të gjitha këto menjëherë.
Një Evropë që nuk mbron interesat e veta, nuk do të mund të ruajë për shumë kohë as vlerat e veta. Tani rruga më e mirë për Evropën është ajo që po ndjek: të lidhë marrëveshje me partnerë që ndajnë të njëjtat parime dhe të forcojë pozicionin e saj aty ku është tashmë jetike.
Kompanitë evropiane kontrollojnë 100 për qind të teknologjisë së nevojshme për prodhimin e çipave të avancuar (EUV lithography). Ne prodhojmë gjysmën e avionëve komercialë të botës.
Marrëveshjet tregtare kanë tashmë një qëllim strategjik dhe jo thjesht rritjen ekonomike. Por kjo është vetëm një strategji mirëmbajtjeje dhe jo destinacioni final. Vetëm evropianët kanë mundësinë të bëhen vetë një fuqi e vërtetë mes SHBA-së dhe Kinës.
Tani duhet të vendosim: a duam të mbetemi thjesht një treg i madh, subjekt i prioriteteve të të tjerëve? Apo duam të bëhemi një fuqi e madhe globale? Bashkimi i vendeve të vogla nuk prodhon automatikisht një bllok të fuqishëm.
Kjo është logjika e konfederatës, ku secili ka të drejtë vetoje dhe mbetet i prekshëm. Fuqia kërkon që Evropa të kalojë nga konfederata në federatë. Atje ku jemi federuar (tregtia, monedha), ne respektohemi si fuqi.
Atje ku nuk e kemi bërë (mbrojtja, politika e jashtme), trajtohemi si një grup informal shtetesh mesatare që mund të ndahen e të goditen veç e veç. Disa thonë se duhet të presim derisa të jemi më të bashkuar.
Por uniteti nuk vjen para veprimit; ai farkëtohet duke marrë vendime të rëndësishme së bashku. Unë e quaj këtë “federalizëm pragmatik”. Pragmatik sepse duhet të bëjmë hapat që janë aktualisht të mundshëm.
Dhe them “federalizëm” sepse destinacioni është i rëndësishëm: institucione me fuqi reale vendimmarrëse. Euroja është shembulli më i suksesshëm: ata që ishin gati, ecën përpara dhe krijuan institucione të përbashkëta.
Jo të gjitha vendet do t’i bashkohen që në fillim çdo nisme (energji, mbrojtje, teknologji). Por çdo hap duhet të jetë i ankoruar te qëllimi: krijimi i një federate të vërtetë. Nuk duhet të frenohemi nga ata që besojnë se gjeografia i bën imunë.
Jemi që të gjithë në të njëjtin pozicion të brishtë. Ajo që nisi nga frika, duhet të vazhdojë me shpresën. Duke vepruar së bashku, ne do të rizbulojmë krenarinë, besimin te vetja dhe besimin te e ardhmja jonë.
Pikërisht mbi këto themele do të ndërtohet Evropa!
Note: Speech given by the former Italian Prime Minister and former head of the European Central Bank while receiving the title Honoris Causa from the University of Leuven in Belgium. / Pamphlet
Lini një Përgjigje